ကုသုိလ္ဟူသည္ဘဝလမ္းအတြက္

မ႒ကု႑လီ သည္ အိမ္ျပင္ ေညာင္ေစာင္း ထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနသည္။ စင္စစ္ လဲေလ်ာင္း ေနသည္ ဟူသည္ မွာလည္း မည္ကာ မတၱ မွ်သာ ျဖစ္၏။ ကုိယ္ခႏၶာ တစ္ခု ေညာင္ေစာင္း ေပၚတြင္ ပုံက် ေနသည္ ဟု ဆုိနုိင္ ရုံမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ၀ါထိန္ ေျခာက္ေသြ႔ ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ား ရံဖန္ ရံခါ လွုပ္ခတ္ သြားသည္ ကလြဲ၍ သူ၏ တစ္ကုိယ္လုံး သည္ ျငိမ္သက္ လ်က္ ရွိသည္။ မ႒ကု႑လီ သည္ ေခါင္းကုိ ၾကိဳးစား လွုပ္ၾကည့္ သည္။ လွုပ္၍ မရ ။ ေျခလက္ မ်ားကုိ လွုပ္ၾကည့္ ဖုိ႔ ၾကိဳးစားသည္။ လွုပ္၍ မရ။ ဆီး၀မ္း မ်ား ထြက္က်၍ အညစ္အေၾကး အမ်ိဳးမ်ိဳး တုိ႔ ကလည္း အိုင္ထြန္း ေနသည္။ သုတ္သင္ ၍ မရ။ ယင္ တစ္သုိက္ က ခႏၶာကုိယ္ အႏွ႔ံ ဆင္းတက္ က်က္စား ေနသည္။ ေျခာက္ထုတ္ ၍ မရ။

အတိတ္က ေပ်ာ္ပါးခဲ့ သည္မ်ား ကုိ စဥ္းစား ၾကည့္သည္။ စဥ္းစား၍ မရ။ စိတ္ေတြ က အဓိပၸါယ္ ေရေရ ရာရာရွိေအာင္ မေတြးနုိင္။ လြင့္ပါး ေနသည္။ အလုိလုိ ေၾကာက္ရြ႔ံ ေနသည္။ အလုိလို အားငယ္ ေနသည္။ မၾကာမီ အသူရာ နက္ေသာ ေခ်ာက္နက္ၾကီး ထဲသုိ႔ ျပဳတ္က် ေတာ့ မလုိလုိ။ ရင္မွာ လွုိက္လုိ႔ ေမာရင္း ေၾသာ္..အားကုိးရာမဲ့ လွသည္။

ေခါင္းက ကုိက္လွ ခ်ည္ရဲ႔။ ေက်ာက နာလွ ခ်ည္ရဲ႔။ ရင္က ပူလွ ခ်ည္ရဲ႔။ အုိ..အေမရဲ႔..အိုအေဖရဲ႔...သက္သာ ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးၾကပါ...။ စိတ္ထဲမွာ အာေခါင္ ျခစ္၍ ေအာ္သည္။ အသံကား တစ္စက္မွ် မထြက္။ မ်က္ရည္ ေတြေတြ စီးက်၍ ေနရသည္။ ၾကာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြပါ ေျခာက္ခန္း လာသည္။ ေရေတြ ဆာသည္။ ၀မ္းက လည္း ဟာသည္။ ေတာင္းဆုိ ျခင္းကား မျပဳႏုိင္။ အလုိက္ တသိ လာတုိက္ လာေကၽြး လ်င္သာ မ်ိဳႏိုင္သည္။ ေၾသာ္..ဆင္းရဲတကာ့ ဆင္းရဲ ၾကီးပါ တကား။ ပင္ပန္း တကာ့ ပင္ပန္း ၾကီးပါ တကား ။

မ႒ကု႑လီ ၏ မိဘတုိ႔ကား ေယာက္ယက္ ခတ္ေနသည္။ သည္းအူ ျပတ္မွ် ပူေလာင္ ေနရသည္။ စုိးရိမ္ ေနရသည္။ သုိ႔ေသာ္ သားျဖစ္သူ ၏ ဒုကၡကုိ မိရင္း ဘရင္း တုိ႔သည္လည္း အတိအက်မသိ နုိင္။ ဖယ္ရွား ေပး၍လည္း မရ။ လက္မွုိင္ ခ်၍ ၾကည့္ေနရုံ သာ တတ္နုိင္ သည္။ စင္စစ္ ဤ ဒုကၡ မ်ားသည္ကား ခ်စ္သူ ခင္သူ မည္သူမွ် ကုိယ္စား ခံေပးလုိ႔ မရေသာ ဒုကၡ မ်ားပင္ တည္း ။ အသီး အသီး ေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ မိမိတုိ႔ ဘာသာ ကုိယ္တုိင္ ကိုယ္က် ခံစား ေတြ႔ၾကံဳ ရမည့္ ဒုကၡမ်ား ျဖစ္ေပ၏။

မ႒ကု႑လီ ဟူသည္ ကား သာ၀တၳိ ျပည္တြင္ ေနထုိင္ ေသာ အဒိႏၷပုဗၺက သူေ႒း ေမာင္ႏွံ ၏ တစ္ဦး တည္းေသာ သား ရတနာ ျဖစ္၏။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္ သာ ရွိေသး သည္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ဆုိသည္မွာ ယခုကဲ့ သုိ႔ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း ထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရမည့္ အရြယ္ မဟုတ္ ေသး ဟု အမ်ားက ဆုိၾက သည္လည္းရွိသည္။ စုတ္သပ္ ၾကသည္ လည္း ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ နာျခင္း တရား၊ ေသျခင္း တရား ဟူသည္ ကား ငယ္ရြယ္ ေသး၍ ႏုပ်ိဳ ေသး၍ မလာပါႏွင့္ မျဖစ္ပါႏွင့္ ဟု ၾကဳိတင္ ညွိနွုိင္း ထားလုိ႔ မရ။ ခ်မ္းသာသူ ျဖစ္၍၊ ေခ်ာေမာ လွပသူ ျဖစ္၍၊ ပညာ တတ္သူ ျဖစ္၍ မလာ ပါႏွင့္၊ မျဖစ္ပါႏွင့္ ဟုလည္း ၾကိဳတင္ ညွိႏွုိင္း ထား၍ မရ။ သတၱ၀ါ အသီး အသီး ကုိ ဒဏ္ခတ္ ႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ ရန္ အတြက္ တိက် ျဖတ္လတ္စြာ၊ အားရ၀မ္းသာစြာ လာၾက၊ ျဖစ္ၾက ေလ့ ရွိသည္ သာတည္း။

က်န္းမာ သန္စြမ္း ခ်ိန္ကမူ မ႒ကု႑လီ သည္ အမ်ားနည္းတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး ေနထုိင္ သြားလာ ခဲ့သည္ သာ ျဖစ္သည္။ ဤ ေရာဂါ ရရွိ လိမ့္မည္ ဟု အိပ္မက္ မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း ထက္တြင္ လဲေလ်ာင္း ၍ ဆင္းရဲ ဒုကၡမ်ား ခံေန ရမည္ ဟု အိပ္မက္မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ မသိ ခဲ့၍လည္း ေပ်ာ္ပါး နုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ အကယ္ ၍ အျခား သူမ်ား ေ၀ဒနာ ခံစား ေနရသည္ သုိ႔မဟုတ္ ေသအ႔ံမူးမူး ျဖစ္ေန သည္ကုိ သတင္းမွ် ၾကားရ ပါက မိမိလည္း တစ္ေန႔ ဤသုိ႔ ေ၀ဒနာ ခံစား ရမည္၊ ေသအံ႔ မူးမူး ျဖစ္ရမည္ ကုိ သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိ ၾကဳိတင္ ျပဳလုပ္ ထားမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ သတင္း ၾကားရ သည္ကုိ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနမိ ေသာ္လည္း ေ၀ဒနာ ခံစား ရေသာသူ၊ ေသအ႔ံ မူးမူး ျဖစ္ေန ေသာ သူမ်ားကုိ မ်က္စိ ေရွ႔တြင္ ေတြ႔ရပါက တစ္ေန႔ မိမိလည္း ဤသုိ႔ ျဖစ္ရ မည္ကို သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကို ၾကိဳတင ္ျပဳလုပ္ ထားမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မ႒ကု႑လီ ကား ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိ လည္း ျပဳခဲ့ ဖူးသည္ မရွိ။ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ကုန္ဆုံး သြားသည္ သာ ျဖစ္သည္။ မိခင္ ဖခင္တုိ႕ ကလည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ တုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ ရမည္ဟု သင္ၾကား ေပးျခင္း မရွိ။ မိခင္ ဖခင္တုိ႔ ကုိယ္တိုင္ သည္လည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာမ်ား ျပဳလုပ္ သင့္သည္ ဟု အၾကား အျမင္ ဗဟုသုတ မရွိ။ သုိ႔ေသာ္ သင္ၾကားျခင္း ရွိသည္ မရွိသည္ ဆုိျခင္း ထက္ မိမိက ျပဳလုပ္ တတ္ဖုိ႔ အေရး ၾကီးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ တကယ္တမ္း ေသမင္း ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ရမည္က မိမိ ကုိယ္တုိင္ သာ ျဖစ္ျပီး မိဘ အပါအ၀င္ မည္သည့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ကမွ် မိမိ ကုိယ္စား အငွား ရင္ဆုိင္ ေပး၍ မရေသာေၾကာင့္ တည္း။

ေသျခင္း တရား ကုိကား သတၱ၀ါတုိင္း ရင္ဆုိင္ ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာကုိ အာစိ႑ ကံေျမာက္ ျပဳထား လ်င္ကား ေသခါနီး အခ်ိန္၌ အနည္းငယ္ စိတ္ သက္သာရာ ရနုိင္ ေသးသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္္ စိတ္ခ်ရျပီ ဟုကား မဆုိႏုိင္ ေသး။ ေသခါနီး၌ ျဖစ္တတ္ ေသာ အကုသုိလ္ ကံမ်ားကုိ သတိ မူရဦးမည္ ျဖစ္၏။ ငယ္တုန္း ရြယ္တုန္း အာစိ႑ကံ ေျမာက္ေအာင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အားမထုတ္ ထားသူ တုိ႔မွာ အားအင္ ျပတ္လပ္၊ စိတ္လက္ ညစ္ညဴး၊ ေ၀ဒနာ လွုိက္ဆူ ခ်ိန္၌ အဘယ္သုိ႔လ်င္ ထုိထုိ အကုသုိလ္ ကံမ်ားကုိ ေရွာင္ရွား နုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။ အဘယ္သုိ႔လ်င္ ေသခါနီး၌ ျဖစ္ေပၚ လာတတ္ ေသာ အာရုံဆုိး မ်ားကုိ အကုသုိလ္ ကံ မျဖစ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္း နုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။ ကလ်ာဏ မိတၱ ကုိသာ အခ်ိန္မီ ရရွိခဲ့ျခင္း မရွိလ်င္ ထုိထုိ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ မွာ ေသခါနီး ျဖစ္ေသာ အကုသုိလ္ ကံမ်ားေၾကာင့္ ေသျပီး သည့္ေနာက္ အပါယ္ ေလးပါး သုိ႔သာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ သက္ဆင္း ၾကရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

မ႒ကု႑လီ ႏွင့္ သူ၏ မိဘမ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အမ်ားအျပား မွာ အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုက ျမင့္ျမတ္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ ၾကသည့္ သူေတာ္ေကာင္း မ်ား ျဖစ္ခဲ့ ၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ ပါရမီ ဟူသည္ကား နိဗၺာန္ မေရာက္ မခ်င္း ေပ်ာက္ပ်က္ေလ့ မရွိ။ နိဗၺာန္ ဆုိက္သည့္ တုိင္ေအာင္ အက်ိဳး ေပးသည့္ ကုသုိလ္မ်ိဳး ျဖစ္၏။

ကုသုိလ္ ပါရမီ ပါလာ သည္ကား မွန္၏။ သုိ႔ေသာ္ အသုံး မခ်သူမ်ား ကုိကား ပါရမီ သည္ နိဗၺာန္ ေရာက္ေအာင္ အလုိလုိ ဆြဲ မေခၚနုိင္။ မဂၢင္ရွစ္ပါး ႏွင့္ အားထုတ္ ရေသးသည္ ။ အားမထုတ္ မိလ်င္ သံသရာ လည္ၾက ျပန္ပါ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း ေျမာက္ျမား စြာေသာ ပါရမီရွိသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အပါယ္ေလးပါး၌ တစ္၀ဲလည္လည္ ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ ေနျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။

ေလာက ဓမၼတာ အရ ပုထုဇဥ္ တုိ႔၏ သဒၶါတရား သည္ကား ခုိင္ျမဲျခင္း မရွိ ဟူ၍လည္း သိအပ္၏ ။ ပုထုဇဥ္ တုိ႔သည္ တစ္ဘ၀ ၌ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ တစ္ဘ၀ ၌ သူယုတ္မာ မ်ား ျဖစ္နုိင္ ေသးသည္။ ယခုဘ၀ ၌ ရတနာ သုံးပါး ကုိ ၾကည္ညိဳ ေသာ္လည္း ေနာက္ဘ၀မ်ား၌ ရတနာ သုံးပါးကုိ ရန္မူသူမ်ား လည္း ျဖစ္နုိင္ ေသးသည္။ ကလ်ာဏမိတၱ ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ မိလ်င္ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ၾက၍ ေဒ၀ဒတ္ ကဲ့သုိ႕ ပါပ မိတၱႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ မိလ်င္ သူယုတ္မာ မ်ားျဖစ္ၾက ရျပန္ သည္။

မ႒ကု႑လီ ၏ အခ်ိန္သည္ကား နည္း၍ နည္း၍ သြားျပီ။ နည္းသြား သည္ဆုိသျဖင့္ လုံး၀ မရွိေတာ့ျခင္း ေတာ့ မဟုတ္။ ကုသုိလ္ မ်ိဳးေစ့ ကုိ ခ်မည္ ဆုိလ်င္ကား ခ်နုိင္ ေသးသည္။ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း တြင္ လဲေလ်ာင္း ေနရသည့္ ယခု ကာလသည္ပင္ ကုသုိလ္ျပဳ ဖုိ႔ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေတြး၍ စိတ္ညစ္ ေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္။

မ႒ကု႑လီ သည္ ေပ်ာ့ညံ့သည့္ ပုဂၢိဳလ္ ထဲတြင္ေတာ့ ပါဟန္မတူ။ ေသျခင္း တရားကို စြမ္းသေလာက္ ရင္ဆုိင္မည့္ သူ ျဖစ္ဟန္ တူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ လည္း ျမတ္စြာဘုရား ၏ ကရုဏာ ဥာဏ္ကြန္ရက္ တြင္ ကယ္ခၽြတ္ အပ္သူဟူ၍ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ အေလ်ာ့ေပး အရွဳံးေပး ထားသူကုိ မည္သည့္ ကရုဏာရွင္ ကမွ် ကူညီ၍ ၊ကယ္တင္၍ မရ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ သတၱ၀ါ ဟူသည့္ သေဘာမွာ မိမိ ကုိယ္ကုိ မိမိ အားကုိးရသည့္ သေဘာ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရား အပါအ၀င္ ကလ်ာဏ မိတၱမ်ားကား ဘ၀ကုိကယ္တင္နုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္။ လမ္းျပေပး နုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသာျဖစ္၏။

မ႒ကု႑လီ ကုိ အေၾကာင္း ျပဳ၍ သူ႔မိဘ မ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အမ်ား တရားခ်မ္းသာ ကုိ ျမည္းစမ္းခြင့္ ရမည္ ကုိ ျမတ္စြာဘုရား က သိျမင္ေတာ္ မူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထုိေန႔က အိမ္စဥ္ အေလ်ာက္ ဆြမ္းခံ ၾကြသည့္ အခါ မ႒ကု႑လီ တုိ႔ အိမ္ေရွ႔ ၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ကုိ လႊတ္၍ ဆြမ္းရပ္ သည္။ မ႒ကု႑လီ သည္ မ်က္၀န္း ေထာင့္စြန္း၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ကုိ ဖူးျမင္ရ၍ ဦးေခါင္း ကုိ ေစာင္းငဲ့၍ ေငးၾကည့္ ရွာသည္။ စင္စစ္ မ႒ကု႑လီသည္ ဗုဒၶကုိ ၾကည္ညုိ ဖူးသူ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ ကိေလသာ ကင္းစင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး ကုိ ၾကည္ညုိ သည့္ စိတ္ ဟူသည္ကား အတၱမာန အတန္ငယ္ ကင္းစင္ ေနေသာ သူမ်ား၌ ျဖစ္ေပၚ နုိင္စြမ္း ရွိသည္။ ေရာဂါ ေ၀ဒနာ တုိ႔ေၾကာင့္ အတၱမာန တုိ႔ ေခတၱ ငုပ္လွ်ိဳး ေနသျဖင့္ လည္း မ႒ကု႑လီ ၏ ဥာဏ္၌ ၾကည္ညုိ ထုိက္သူကုိ ၾကည္ညုိေသာ အသိဥာဏ္ သည္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။

ကိေလသာ ကင္းစင္ ေတာ္မူေသာ ျမတ္ဘုရားကုိ ဖူးေတြ႔ ရသျဖင့္ မ႒ကု႑လီ၏ သႏၲန္တြင္ ကာမာ၀စရ ကုသုိလ္စိတ္ ၈ ပါး၏ ပထမ ကုသုိလ္စိတ္ သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာ ကင္းစင္ ေတာ္မူသည့္ အမူအရာကုိ စိတ္ႏွလုံး၌ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ျမင္ေယာင္ ၍လည္း ဗုဒၶါနုႆတိ ဘာ၀နာ စိတ္သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚ လာ၏။ ၾကည္ညဳိ လြန္းမက ၾကည္ညိဳသည့္ စိတ္ေၾကာင့္ လက္အုပ္ ခ်ီမိုး၍ ကန္ေတာ့ လုိက္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ကုိကား ေျမွာက္၍ မရ။ စိတ္ထဲမွသာ ကန္ေတာ့ လုိက္ရ၏။ လက္အုပ္ မခ်ီရေသာ္လည္း လက္အုပ္ခ်ီ သကဲ့သုိ႔သာ ျဖစ္ေလ၏။

မ႒ကု႑လီ ၏ သႏၲန္တြင္ အကုသုိလ္ စိတ္မ်ား ကင္းေပ်ာက္၍ ကုသုိလ္စိတ္ မ်ား ျဖစ္ေပၚ လာေပျပီ။ မ႒ကု႑လီ ၏ ထြက္သက္ ၀င္သက္ သည္လည္း ျငိမ္၍ ျငိမ္၍ သက္၍ သက္၍ လာျပီ။ ေဇာစိတ္ မ်ား သည္လည္း အရင္လုိ ခုနစ္ၾကိမ္မွ် မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ငါးၾကိမ္ ေလးၾကိမ္ မွ်သာ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား..မ႒ကု႑လီ ၏ စုတိစိတ္သည္ ကုသုိလ္ကံ ၏ နိမိတ္ ကုိ အာရုံျပဳ၍ ခ်ဳပ္ေလ ေတာ့၏။ စုတိ စိတ္ ခ်ဳပ္သည္ႏွင့္ စကၠန္႔ မျခား ဘဲ ပ႗ိသေႏၶ စိတ္သည္ ျဖစ္ေပၚ လာ၏။ ပ႗ိသေႏၶစိတ္ ျဖစ္သည့္ ေနရာကား တာ၀တိသာ နတ္ျပည္တည္း။

"ဓမၼ တို႕သည္ စိတ္လွ်င္ ေရ့ွသြား ရွိကုန္၏၊ စိတ္လွ်င္ အၾကီးအမွဴး ရွိကုန္၏၊ စိတ္ျဖင့္ ၿပီးကုန္၏၊ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ အကယ္၍ ေျပာဆို၊ ျပဳလုပ္၊ ၾကံစည္ပါက ထို (ေျပာဆို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္) ေသာေၾကာင့္ အရိပ္သည္ (လူကို) မစြန္႔မူ၍ အစဥ္ လိုက္သကဲ့ သို႔ ထိုသူသို႔ ခ်မ္းသာသည္ အစဥ္ လိုက္ေလ၏။"

မ႒ကု႑လီ ဆုံးျပီး လပုိင္းမွ် အခ်ိန္တြင္ ျမတ္ဘုရား သည္ ဤ တရားကုိ မ႒ကု႑လီ ၏ ဖခင္ သူေ႒းၾကီး၏ ေနအိမ္တြင္ ေဟာၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူေ႒းၾကီး သည္ မ႒ကု႑လီ ေသဆုံးျပီးေနာက္ သုႆာန္သုိ႔ ေန႔တုိင္း သြား၍ငိုသည္။ ထုိအခါ နတ္သား ျဖစ္ေန ေသာ သူေ႒းသား က ဖခင္ျဖစ္သူ အား ဗုဒၶါနုႆတိ ၏ ေက်းဇူးကို လာေရာက္ ေျပာျပသည္။ သူေ႒းၾကီး သည္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္၍ ျမတ္ဘုရား သာသနာ၌ သက္၀င္ ၾကည္ညိဳ ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဥပသကာ အျဖစ္ကို ေရာက္၍ ျမတ္ဘုရားကုိ တရား ေဟာေျပာ ျပသရန္ ေတာင္းပန္ျခင္း ျဖစ္ေလ၏။

သဒၶါတရား မရွိေသာ မိဘကို မ႒ကု႑လီ က ဤသုိ႔ ေက်းဇူး ဆပ္ခဲ့၏။ အတု ယူဖြယ္ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္း ႏွင့္တကြ သားအမိ သားအဖသုံးဦးတုိ႕သည္ ျမတ္ဘုရား၏ တရားေတာ္ကုိ ဒါနကထာသီလကထာ သဂၢကထာ မဂၢကထာ အစဥ္အတုိင္း နာၾကားခြင့္ ရၾကျပီး၍ လူနတ္ ခ်မ္းသာ၊နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာ စသည့္ အက်ိဳးထူး မ်ားကုိ မိမိတုိ႕ ပါရမီ အားေလ်ာ္စြာ ရရွိခဲ့ ၾကေလေတာ့သည္။

ကုိးကား
ယမက၀ဂ္-မ႒ကု႑လီ-ဓမၼပဒ ဦးေရႊေအာင္

ေဗာဓိပင္ကုိ ေညာင္ေရသြန္းေလာင္းရျခင္းအက်ဳိး

၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရား၏ ေဗာဓိပင္ျမတ္ကို ပူေဇာ္ပဲြသည္ ျဖစ္၏၊ ထုိအခါ ငါသည္ ရဟန္းဘ၀သို႔ ေရာက္ၿပီးသည္ ျဖစ္လ်က္ ထိုပူေဇာ္ပြဲသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၏။

ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေသာ္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီးသည္ ျဖစ္၍ ငါတို႔ကုိ လြတ္ေျမာက္ေစလတၱံ႔၊ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဒုကၡၿငိမ္းေအးၿပီးသည္ ျဖစ္၍ ငါတို႔ကို ၿငိမ္းေအးေစလတၱံ႔ဟု ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ငါသည္ ပန္းျဖင့္ ထံုးထားေသာ ေရကိုယူ၍ ေဗာဓိပင္၌ သြန္းေလာင္းပူေဇာ္ခဲ့၏။

ဤဘဒၵကမၻာမွ ကုိးဆယ့္တစ္ ကမၻာထက္၌ ေဗာဓိပင္၌ ေညာင္ေရသြန္း ေလာင္းခဲ့ရေသာ အခါမွစ၍ အပါယ္ေလးပါး လားရသည္ကုိ မသိစဖူးေပ။ ဤသို႔ ျဖစ္ရျခင္းသည္ ေဗာဓိပင္၌ ေညာင္ေရ သြန္းေလာင္းရျခင္း၏ အက်ဳိးေပတည္း။

သံုးဆယ့္သံုးကမၻာထက္ ေရာက္လတ္ေသာ္ လူတို႔ကုိ အစိုးရေသာ ဥဒကေသစန မည္ကုန္ေသာ စၾက၀ေတးမင္းတို႔သည္ ရွစ္ႀကိမ္ ျဖစ္ဖူးကုန္၏။

ေလးပါးေသာ ပဋိသမၻိဒါတို႔ကုိ လည္းေကာင္း၊ ရွစ္ပါးေသာ ဤ၀ိေမာကၡတို႔ကုိ လည္းေကာင္း၊ ေျခာက္ပါးေသာ အဘိညာဥ္တို႔ကုိ လည္းေကာင္း မ်က္ေမွာက္ ျပဳအပ္ပါကုန္ၿပီ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ အဆံုးအမေတာ္ကုိ လိုက္နာက်င့္သံုးၿပီးပါၿပီ။

ဤသို႔လွ်င္ အသွ်င္ေဗာဓိသိကမေထရ္သည္ ဤဂါထာတို႔ကုိ မိန္႔ဆိုေတာ္မူ၏။ ။

တိမိရ၀ဂ္၊ ေဗာဓိသိဥၥကေတၳရအပဒါန္၊ ခုဒၵကပါဠိေတာ္။

သဟမၼတိျဗဟၼာၾကီးႏွင့္ပဥၥမသတၱာဟက ျမတ္ဗုဒၶ

ျမတ္ဗုဒၶသည္ သတၱ႒ာန တုိ႔တြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူျပီးေနာက္ ပဥၥမသတၱာဟ ျဖစ္တဲ့ အဇပါလေညာင္ပင္ၾကီးရွိရာသုိ႔ ျပန္လည္ၾကြေတာ္မူခဲ့၏။ ဆိတ္ျငိမ္ရာ အရပ္သုိ႔ခ်ဥ္းကပ္ေတာ္မူ၏။ ထုိ႔ေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ယခုကဲ့သုိ႔ စိတ္အၾကံျဖစ္ေလသည္။ “ရာဂ/ေဒါသ/ေမာဟေတြ ထူေျပာမ်ားျပားတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ တရားေဟာေပမဲ့ အက်ဳိးရွိမွာမဟုတ္ေပဘူး၊ ငါဘုရား ပင္ပန္းရုံသာရွိမည္” ဟု အဓိပၸါယ္ထြက္ေသာ စိတ္အၾကံေတာ္..ျဖစ္ေလ၏။
ဤစိတ္အၾကံမွာ အံ့ၾသဖြယ္ပင္ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္သည္ သုေမဓာဘ၀ကတည္းက.

• ဗုေဒၶါေဗာေဓယ်ံ = ငါသစၥာ (၄)ပါးသိသလုိ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိလည္း သိေစရမည္
• မုေတၱာ ေမာေစယ်ံ = ငါကိေလသာမွ ကင္းလြတ္ျပီးလ်င္ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ ကင္းလြတ္ေစရမည္
• တိေဏၰာ တာေရယ်ံ = ငါသံသရာမွာ ကူးေျမာက္ျပီးလ်င္ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိလည္း ကူးေျမာက္ေစရမည္..ဟူေသာ..

ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကုိ ထားရွိခဲ့ျပီးသား ျဖစ္၏။ အခု ျမတ္ဗုဒၶ အျဖစ္ကုိေရာက္ျပီးသကာလမွာေတာ့ တရားမေဟာေတာ့မယ့္ စိတ္အၾကံဟာ ျဖစ္ခဲ့ေလ၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စိတ္အၾကံေတာ္ကုိ ေဘးကလူတုိ႔က ၾကည့္လ်င္ တကယ္ပဲ ျမတ္ဗုဒၶတရားမေဟာေတာ့မည္ဟု အထင္မွားစရာျဖစ္၏။
အမွန္ေတာ့ အခုလုိ စိတ္အၾကံေတာ္ျဖစ္ျခင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေနာင္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွာ တရား မေဟာေတာ့ပါဘူးလုိ႔ ဆင္ျခင္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ လက္ရွိ အခ်ိန္ အတြက္သာ ျဖစ္ပါ၏။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာမွ မကြ်တ္ထုိက္ေသာ သတၱ၀ါမ်ားအတြက္သာ ျဖစ္၏။
ျမတ္ဗုဒၶရရွိထား သိထားအပ္ျပီးေသာ တရားတုိ႔သည္ လြန္စြာ နက္နဲသိမ့္ေမြ႕၏။ က်ယ္ျပန္႔၏။ ထင္ရာေတြ ေတြးျပီး စိတ္ကူးထားတဲ့ တရားမ်ဳိးမဟုတ္။ ေလာက၏ အရွိတရားႏွင့္ အမွန္တရားတုိ႕ကုိ ျပည့္စုံစြာ သိအပ္ထားျပီးျဖစ္၏။ ထုိကဲသုိ႔ နက္နဲ သိမ္ေမြ႕ေသာ တရားတုိ႔ကုိ သိအပ္ျမင္နုိင္ဖုိ႔အတြက္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀ကတည္းက ေလးသေခ်ၤ ကမၻာ တစ္သိန္းၾကာေအာင္ ပါရမီ/စာဂ/စရိယမ်ားကုိ ျပည့္စုံစြာ ဆည္းပူးခဲ့ရပါ၏။ လူသာမာန္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္ခဲတဲ့ ျမတ္ေသာအလုပ္-ပါရမီျဖည့္က်င့္ျခင္း ကုိ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္က အခ်ိန္ၾကာေအာင္ မရပ္မနားဘဲ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရေသး၏။ ျမတ္ဗုဒၶျဖစ္မည့္ လက္ရွိဘ၀တြင္ပင္ မည္သူ႕ထံမွာမွ နည္းနာမခံယူဘဲ ကုိယ္ေတာ္တိုင္ ၾကိဳးစားၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္ျပီးမွ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒယသစၥာ၊ မဂၢသစၥာ၊ နိေရာဓသစၥာ ဟူေသာ သစၥာေလးပါးတုိ႔ကုိ ပုိင္းျခားထင္ထင္ သိအပ္ခဲ့ေလျပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာမကူ သယမၻဴ ဥာဏ္ျဖင့္ သမၼာသမၺဳဒၶ အျဖစ္ကုိ ရေအာင္ယူထားျပီး ျဖစ္ရာ၏။
ယခု ဘုရားျဖစ္ျပီးေနာက္ သတၱ၀ါေတြဘက္ကုိ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ..
သတၱ၀ါမ်ားသည္ အ၀ိဇၨာ ျဖင့္ လႊမ္းမုိးေနၾက၏။ အ၀ိဇၨာ၏ သတၱိသည္ ဖုံးျခင္းသေဘာလည္း ရွိသည္။ ေဖာ္ျခင္းသေဘာလည္းရွိသည္။ ဖုံးျခင္းဆုိသည္ မွာ အမွန္ကုိ မျမင္နုိင္ေအာင္၊ အဓမၼကုိ အဓမၼမွန္းမသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေဖာ္ျခင္းသေဘာဆုိသည္မွာ မဟုတ္ကုိ အဟုတ္သဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ျခင္းျဖစ္၏။ [စာ-၆၆၊ ဦးေရႊေအာင္၊ ဗုဒၶသုိ႔မဟုတ္အႏႈိင္းမဲ့]
ထုိ႕ေၾကာင့္ သတၱ၀ါတုိ႕သည္ ဘ၀ကုိ နိစၥ၊ သုခ၊ အတၱ၊ သုဘ ဟုျမင္ၾကသည္။
ျမတ္ဗုဒၶက မည္သည့္ဘ၀ပင္ျဖစ္ေစ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ၊ အသုဘ ဟု ေဟာေတာ့မည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာေတာ့မည့္ တရားေတာ္မွာ သတၱ၀ါအားလုံး မွတ္ထင္စြဲလမ္းတာႏွင့္ သိသာစြာ ဆန္႕က်င္ေန၏။ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ျဖင့္ ပိတ္ဆုိ႕အပ္ေနေသာ..တနည္းအားျဖင့္ ကာမရာဂ၊ ဘ၀ရာဂ၊ ဒိ႒ိရာဂ တုိ႕၏ လႊမ္းမုိးျခင္းခံေနၾကရေသာ သတၱ၀ါတုိ႕သည္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာမည့္ သိမ္ေမြ႕နက္နဲေသာ သစၥာတရားေတာ္တုိ႕ကုိ လြယ္လြယ္ျဖင့္ေတာ့ ျမင္နုိင္ၾကမည္မဟုတ္ေပ။
တနည္းေျပာရလ်င္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာမည့္ တရားေတာ္တုိ႕သည္ အေရွ႕ဘက္ကုိ လွည္႔ေန၏။
သတၱ၀ါတုိ႕၏ လက္ရွိစိတ္ေနစိတ္ထားက..အေနာက္ဘက္ကုိ ခ်ည္း လွည့္ထားၾကေပ၏။..ထုိမွ်ေလာက္ပင္ ဆန္က်င့္ေနသည္။
ျမင္သာေအာင္ ေလာကဥပမာျဖင့္ ေျပာရလွ်င္..
မိဘ (၂)ပါးတုိ႕သည္ သားသမီးမ်ား ကုိ ဆင္ျမန္းေပးရန္ အဖုိးတန္လွေသာ လက္၀တ္တန္ဆာမ်ားကုိ ၾကိဳးစားရွာေဖြခဲ့၏။ တန္ဖုိးၾကီးမားေသာ အဆင္တန္ဆာေတြကုိ ရျပီးတဲ့အခါ..သူတုိ႕ သားသမီးမ်ားဘက္ကုိ ၾကည့္ျပီး..ဤအဆင္တန္ဆာမ်ားသည္ ငါတုိ႕သမီးၾကီး မဘုတ္ထိုိင္းႏွင့္ ေတာ္ပါ့မလား၊ ငါတုိ႕သား ေမာင္ဘုတ္ထုိင္းႏွင့္ ေတာ္ပါ့မလားဟု စဥ္းစားၾကေပလိမ့္မည္။ သူတုိ႕စဥ္းသားသင့္သလုိပဲ သားသမီးမ်ားကလည္း မိဘမ်ားဆင္ေပးမည့္ တန္ဖုိးၾကီးအဆင္တန္ဆာဘက္ကုိ မလွည့္ဘဲ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနၾကေလသည္။
ထုိ႕ကဲသုိ႕ မိဘမ်ားစဥ္းစားသကဲ့သုိ႕ပင္ ယခုလည္းပဲ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သစၥာေလးခ်က္ ဓမၼနက္ကုိ ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ သိအပ္ခဲ့ေလျပီ။ အခု သတၱ၀ါတုိ႕ကုိ ထုိတရားေတြေဟာမယ္လုိ႕ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သတၱ၀ါတုိ႕က အာရုံငါးပါး ကာမဂုဏ္ေတာထဲ၌ မျငီးမျငဴဘဲ အေမြ႕ေလ်ာ္ၾကီး ေမြ႕ေလ်ာ္ေနၾကေပသည္။
ခုတင္က ဥပမာလုိပင္..မိဘမ်ားက သူတုိ႕သားသမီးမ်ားကုိ တန္ဖုိးၾကီးတဲ့အဆင္တန္ဆာေတြ ဆင္ေပးခ်င္ပါဘိ..ဒါေပမယ့္ သားသမီးမ်ားမွာေတာ့ ထုိအဆင္တန္ဆာေတြကုိ စိတ္မ၀င္စားဘဲ ေက်ာေပးျပီး ေပ်ာ္ေနၾကရွာသည္။ ထုိအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ဘယ္မိဘကမွ ေရာဟယ့္ဆုိျပီး ခ်က္ခ်င္းၾကီးေတာ့ မေပးေပ။ သင့္ေတာ္ပါ့မလားေတာ့ စဥ္းစားရေပဦးမည္။
ထုိသုိ႔ပင္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သတၱ၀ါတုိ႕ကုိ ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္အတြက္ တရားမေဟာဖုိ႕ စိတ္အၾကံတည္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေလျပီ။
အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ သခၤါရျဖစ္၊ သခၤါရေၾကာင့္ ၀ိညာဏ္ျဖစ္ ..စတဲ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္အေၾကာင္းအက်ဳိးစပ္တရားတုိ႕သည္ အမွန္ရွိ၏။ တဏွာကုန္ဆုံးရာ နိဗၺာန္သည္လည္း အမွန္ရွိ၏။ ထုိနိဗၺာန္ဟူေသာ သဘာ၀ဓမၼသည္ အလြန္႕အလြန္ သိျမင္ဖုိ႔ရန္ ခက္ခဲလွေပ၏။
အမွန္အားျဖင့္ ဘ၀ကုိ ဒုကၡသစၥာဟု အမွန္အတုိင္းျမင္ပါမွ ဒုကၡကုိျဖစ္ေစတဲ့ သမုဒယသစၥာကုိ ပယ္နုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပမည္။ သမုဒယသစၥာပယ္နုိင္ပါမွလည္း နိေရာဓသစၥာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္သုိ႕ ဆုိက္ေရာက္ေလမည္။
ထုိသုိ႔ ခႏၶာခ်ဳပ္ျငိမ္း တဏွာခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ႏုိင္ေအာင္ ျမတ္ဗုဒၶက သစၥာ၌ အေျခခံေသာ ဓမၼတုိ႕ကုိ ေဟာမည္ဟု သတၱ၀ါပရိသတ္ဘက္ကုိ ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ မကြ်တ္ထုိက္မယ့္ သတၱ၀ါမ်ား၊ ဥာဏ္မမွီေသာ သတၱ၀ါမ်ား ပါရမီမရွိၾကေသာ သတၱ၀ါမ်ားကုိ ေရွးဦးစြာ ျမင္ေလသည္။
ဒါလည္း အဆန္းရယ္ေတာ့မဟုတ္ေပ။ ဥပမာ..
ႏွမ္းျဖဴမ်ားမို႔ေမာက္ေနေအာင္ ထည့္ထားေသာ ႏွမ္းတင္းၾကီးတစ္ခု ရွိမည္။ ထုိ ႏွမ္းျဖဴေတာင္းၾကီးထဲတြင္ ႏွမ္းအနက္လက္တဆုပ္စာမွ်ေလာက္ကုိ နံ႔ေအာင္ ေမႊ၍ေရာထားမည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေန၍ ထုိႏွမ္းေတာင္းၾကီးကုိ ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ေတာင္းၾကီးထဲတြင္ ႏွမ္း အျဖဴမ်ားသာ ရွိမည္ထင္ေပေတာ့မည္။ အနက္က နည္းလြန္းလွ်င္ အနက္ကုိ ေနာက္မွသာ ျမင္ေပလိမ့္မည္။ အျဖဴက မ်ားလြန္းလွ်င္ အျဖဴကုိ ဦးစြာျမင္ေပလိမ့္မည္။
ယခုလည္း ျမတ္ဗုဒၶ သည္ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ႏွင့္ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ မကြ်တ္ထုိက္ေသာသတၱ၀ါမ်ား သိသာစြာ ပထမဆုံး ဥာဏ္၀မွာ လာထင္ေလသည္။ ဒီလုိ မကြ်တ္ထုိက္ေသာသူေတြကုိ သစၥာတရားမ်ား ေဟာေနလုိ႔က..ငါဘုရားမွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ရုံသာပဲဟု စိတ္ၾကံရုံမွ်သာ ျဖစ္၏။
ထုိ႕ေၾကာင့္ ..ထုိစိတ္အၾကံေတာ္သည္ မကြ်တ္ထုိက္ေသာ သတၱ၀ါမ်ားအတြက္သာ ျဖစ္ေပ၏။
တနည္းအားျဖင့္..ျမတ္ဗုဒၶတုိ႔ တရားဦးစတင္ဖုိ႔ရန္အတြက္ အခ်ီနိဒါန္း (၂)ရပ္ လုိအပ္ေပ၏။ ဤနိဒါန္းသည္တုိ႔မွာ..

1. ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ သႏၲန္၌ အထင္အရွားျဖစ္တည္ေသာ မဟာကရုဏာေတာ္ ႏွင့္
2. ေလာကသမၼတ ျဗဟၼာၾကီးက..ေတာင္းဆုိမႈ..တုိ႔ျဖစ္၏။

ယခု အခ်ိန္တြင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္၏ သႏၲာန္၌ မဟာကရုဏာေတာ္မွာ အထင္အရွား တည္ေနေလျပီ။ သုိ႔ေပမယ့္ ေလာကသမၼတ ျဗဟၼာၾကီး၏ ေတာင္းဆုိမႈ မျဖစ္ေသးေသာေၾကာင့္..နိဒါန္း (၂)ရပ္လုံးမွာ မစုံေသးေပ။ မၾကာမီတြင္ စုံေခ်ေတာ့မည္။
ျမတ္ဗုဒၶတုိ႔သည္ တရားေဟာဖုိ႔ရန္အတြက္ သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ ရယူခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားေဟာခ်င္ စိတ္အျပည့္ရွိေပသည္။ ဟုန္ဟုန္က ပုဏၰား ဘာမသိညာမသိႏွင့္ ေမးခြန္းလာေမးစဥ္ကဆုိလ်င္ ျမတ္ဗုဒၶက အခ်ိန္မက်ေသးပါဘဲ နိဒါန္းမစုံေသးပါဘဲ ရတဲ့နည္း ျဖစ္နုိင္တဲ့နည္းနဲ႔ ဥဒါန္းမွတဆင့္ တရားေဟာခဲ့ေသး၏။
ျမတ္ဗုဒၶသည္ အက်ဳိး ရွိ-မရွိကုိ သိရာ၌လည္း အႏႈိင္းမဲ့ ျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ လုပ္ငန္းႏွင့္အခ်ိန္ကုိ အပုိအလုိမရွိဘဲ ကြက္တိ၀င္ေအာင္ အသုံးခ်ေတာ္မူႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ [စာ-၇၅-ဦးေရႊေအာင္၊ ဗုဒၶသုိ႔မဟုတ္အႏႈိင္းမဲ့]
ထုိသုိ႔ အသုံးခ်ေတာ္မူႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ဟုန္ဟုန္က ပုဏၰားႏွင့္ေတြ႕ခဲ့စဥ္ကလည္း တရားမေဟာေသး…ယခုလည္းပဲ နိဒါန္းမစုံလင္ေသးသည့္အတြက္ ေလာေလာဆယ္အတြက္ တရားမေဟာရန္ စိတ္အၾကံတည္ျခင္းမွ်ျဖစ္၏။
ျမတ္ဗုဒၶ၏ စိတ္အၾကံေတာ္ကုိ သဟမၸတိျဗဟၼာၾကီးက သိေသာအခါ..တကယ္ပဲ တရားမေဟာေတာ့ဘူးလားဟု အလြန္ပင္စုိးရိမ္တၾကီး ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အမွန္မွာေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ယခုေလာေလာဆယ္အခ်ိန္အတြက္.. အခ်ိန္မက်ေသး၍ နိဒါန္းမစုံလင္ပါေသး၍ တရားမေဟာဖုိ႔ရန္ စိတ္ေတာ္ညြတ္ျခင္းျဖစ္ေပ၏။ သဟမၸတိျဗဟၼာၾကီးသည္လည္း ေဘးကၾကည့္သူပင္ ျဖစ္လင့္ကစား စုိးရိမ္သြားရုံမွ်ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေနာက္ အျခားေသာ နတ္ျဗဟၼာမ်ားၾကားေအာင္.. “ေလာကၾကီး တခုလုံး အဖတ္ဆယ္မရေအာင္ ပ်က္စီးေတာ့မည္” ဟု ေအာ္ဟစ္ ေၾကြးေၾကာ္ေလ၏။ နတ္ျဗဟၼာမ်ား ျခံရံလ်က္ သဟမၸတိျဗဟၼာၾကီးလည္း ျမတ္ဗုဒၶ ရွိရာသုိ႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္.. ျဗဟၼာၾကီးက..

“သုဂတဂုဏ္ေတာ္ၾကီးႏွင့္ ခ်ီးက်ဴးအပ္ပါေပေသာ ျမတ္စြာဘုရား..သစၥာေလးခ်က္ ဓမၼနက္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားကုိ မနာၾကားရလ်င္ သတၱ၀ါမ်ား နိဗၺာန္ႏွင့္ ေ၀းေပလိမ့္မည္။ ဥာဏ္ထက္ေသာပုဂၢိဳလ္ ကိေလသာ နည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔လည္း ရွိၾကပါလိမ့္မည္။ ယခု ကမၻာေလာၾကီးတခုလံုးမွာ ဆူးခက္ေတြ ခင္းထားသလုိ ျဖစ္ေနပါ၏။ ထိုဆူးခက္မ်ားမွာ တိတၳိဆရာၾကီးမ်ား ဖန္တီးထားေသာ ၾကံမိၾကံရာ အယူ၀ါဒမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ရဲ႕တံခါးျဖစ္တဲ့ မဂၢင္ကုိ ေဒသနာဥာဏ္လက္ေတာ္ျဖင့္ ဖြင့္လွစ္ေပးေတာ္မူပါ” ဟု..

အဓိပၸါယ္ရေသာ ေတာင္းဆုိမႈကုိ ျပဳေလ၏။
ျဗဟၼာၾကီးက..ေတာင္းဆုိမႈကုိ သုံးၾကိမ္ ေလ်ာက္တင္ခဲ့၏။..
အခုေတာ့ လုိအပ္ေသာ နိဒါန္း (၂)ရပ္လုံးစုံေခ်ျပီ။ ေရွးက.. လုိအပ္ခ်က္ နိဒါန္းမ်ား မစုံလင္ေသးေသာေၾကာင့္ သစၥာတရားမေဟာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ နိဒါန္းမစုံ အခ်ိန္မက်ေသးဘဲ သစၥာတရားေဟာပါကလည္း သတၱ၀ါတုိ႔က နားမလည္ဘဲ ျမတ္ဗုဒၶအဖုိ႔ ပင္ပန္းၾကီးရုံသာ ျဖစ္ေပမည္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အေျခအေနႏွင့္ အခ်ိန္အခါကုိ တြက္ခ်က္ ႏႈိင္းခ်င့္ေတာ္မူရာ၌လည္း အေတာ္ဆုံးျဖစ္ေပ၏။ ကြက္တိအက်ဆုံးျဖစ္ေပ၏။
ယခုတဖန္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ၾကီးျဖင့္ ေလာကကုိ ၾကည့္ေလျပီ။..ထုိေရႊဥာဏ္ၾကီးမွာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ၾကီး ပင္ျဖစ္၏။ ထုိဥာဏ္ေတာ္သည္ သတၱ၀ါအားလုံး၏ ဣေျႏၵ အႏုအရင့္ စရုိက္ စသည္တုိ႔ကုိ ကြဲကြဲျပားျပား ျမင္ႏုိင္စြမ္းေပ၏။ ထုိ႔သုိ႔ ၾကည့္ေသာအခါ..ဥာဏ္မ်က္စိတြင္ ကိေလသာ ျမဴမႈန္ နည္းေသာ သတၱ၀ါေတြ၊ မ်ားေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ ဗုဒၶ၏ ဥာဏ္စကၡဳ၌ သန္႔လ်က္ ကန္႔လ်က္ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေတာ္မူေလသည္။
ဥာဏ္မ်က္စိ၌ ကိေလသာ ျမဴမႈန္႔ နည္းေသာ သူတုိ႔ကုိ ကြ်တ္ထုိက္ေသာ သူမ်ားဟု ေခၚ၏။
ဥာဏ္မ်က္စိ၌ ကိေလသာ ျမဴမႈန္႔ မ်ားေသာ သူတုိ႔ကုိ မကြ်တ္ထုိက္ေသာ သူမ်ားဟု ေခၚ၏။
ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ၾကီးျဖင့္ ျမင္ေတာ္မူပုံကုိ ျမင္သာေအာင္ ဥပမာျဖင့္ ေဖာ္ျပရလ်င္..
ကမ္းပါးေပၚမွရပ္ၾကည့္ေနေသာလူတစ္ဦးသည္..
ေရျပင္ထက္၌ ေပၚေသာ အခ်ဳိ႔ေသာ ၾကာအဖူးအငုံမ်ားကုိလည္း ျမင္ေပမည္။
ေရျပင္နွင့္အညီ ရွိေနၾကေသာ ၾကာအဖူးအငုံမ်ားကုိလည္း ျမင္ေပမည္။
ၾကည္လင္ေသာ ေရျပင္ေအာက္၌ပင္ ရွိေနၾကေသးေသာ ၾကာတုိ႔ကုိလည္း ျမင္ေပလိမ့္မည္။
ေရျပင္ထက္၌ ေပၚေသာ ၾကာအဖူအငုံမ်ားသည္ ေနထြက္လ်င္ပင္ ပြင့္အာေတာ့ေပမည္။..ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိၾကာတုိ႔သည္..တရားအက်ဥ္းေဟာလုိက္ရုံျဖင့္ သစၥာေလးတန္သိ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္မည့္ သူတုိ႔ႏွင့္ တူေပမည္။
ေရျပင္ႏွင့္အညီတည္ေနေသာ ၾကာတုိ႔သည္..တရားအက်ယ္ေဟာပါမွ သိအပ္ျမင္အပ္မည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားႏွင့္ တူေပမည္။
ေရျပင္ေအာက္မွ ၾကာမ်ားကေတာ့ လွပစြာ ပြင့္ဖုိ႔႔ရန္အတြက္ အခ်ိန္ေစာင့္ရေပမည္။ ေနာက္ရက္မ်ားမွ ပြင့္နုိင္မည့္ ၾကာမ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္။ တရားေတာ္ကုိ ထပ္တလဲလဲ နာ..ကုိယ္တုိင္လည္း ပြားမ်ားမွ သိအပ္ျမင္အပ္မည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားနွင့္ တူေပမည္။…
ျမတ္ဗုဒၶသည္ ထုိၾကာသုံးမ်ဳိးႏွင့္ တူေပေသာ ပုဂၢိဳလ္သုံးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ထင္ရွားစြာ ျမင္ေလျပီ။ ထုိ႔သုိ႔ ျမင္ေလျပီးေနာက္..

“ေရွးက သာသနာကြယ္ျပီးေနာက္ ယခုထက္တုိင္ ထုပ္ထား ေႏွာင္ထားေသာ ရတနာထုပ္ႏွင့္တူေသာ သဒၶါထုပ္ေတြကုိ အကင္းပါး ဥာဏ္ရွိသူတုိ႔ ျဖည္ထားၾကပါကုန္ေလာ့
ငါဘုရားကား နိဗၺာန္၏ တံခါးသဖြယ္ျဖစ္ေသာ မဂၢင္ (၈)ပါးတံခါးကုိ ပိတ္၍မထားဘဲ အျမဲပင္ ဖြင့္လ်က္ထား၏”

ထုိသုိ႔ အဓိပၸါယ္ထြက္ေသာ စကားေတာ္ကုိ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
အဓိပၸါယ္မွာ ေလးနက္ေပ၏။ သဒၶါတရားသည္ လြန္စြာအေရးၾကီးေပသည္။ ပထမဆုံးအေနျဖင့္ပင္ အေရးပါ၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္ကုိ သိျမင္အပ္ဖုိ႔ရန္အတြက္…

• ယုံၾကည္မႈ သဒၶါသည္ ေရွးဦးစြာ လုိအပ္၏
• ယုံၾကည္မႈ သဒၶါရွိမွ ဆည္းကပ္လိမ့္မည္။
• ဆည္းကပ္ပါမွလည္း တရားဆုိတာကုိ နာရေကာင္းမွန္း ေအာက္ေမ့ၾကေပလိမ့္မည္။
• တရားေတာ္ကုိ နာၾကားပါမွလည္း ယထာဘူတ အမွန္အတုိင္း ဆင္ျခင္သုံးသပ္ေပလိမ့္မည္။
• အမွန္အတုိင္း ဆင္ျခင္သုံးသပ္ႏုိင္ပါမွလည္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေသာ တရားေတာ္တုိ႔ကုိ သိအပ္ျမင္အပ္ေပမည္။

သဒၶါဆုိသည္မွာလည္း Religion ဆန္ဆန္ အကန္းယုံၾကည္မႈ (belief) မ်ဳိးမဟုတ္ေပ။ လူနာတစ္ဦးသည္ ကြ်မ္းက်င္တတ္ေျမာက္ေသာ ဆရာ၀န္ၾကီး၌ ထားရွိအပ္ေသာ (သုိ႔မဟုတ္ပါက) တပည့္တစ္ဦးက ျမတ္ေသာဆရာေပၚ၌ထားရွိအပ္ေသာ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိး (confidence) ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သဒၶါကုိ ဘာသာျပန္ရာ၌လည္း.. belief အစား confidence ဟု ဘာသာျပန္မွ သင့္ေလ်ာ္ေပမည္။ [p-7, Ven. Narada, Buddhism in Nutshell]
ျမတ္ဗုဒၶ၏ အထက္ပါ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္ကုိ သဟမၸတိျဗဟၼာၾကီး ၾကားေသာအခါ..ျမတ္ဗုဒၶ တရားဦးေဟာရန္ ခြင့္ျပဳလုိက္ျပီဟု..သတ္မွတ္ျပီး..လက္ယာရစ္ ျမတ္ဗုဒၶအား ရွိခုိးကန္ေတာ့ျပီးေနာက္…ျဗဟၼာျပည္သုိ႔ ျပန္ၾကြသြားေလေတာ့သည္။

ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ အပုိင္း ၂/၃- မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

အရွင္ရာဟုလာ၏ ေတာ္၀င္စိတ္ထား

ဘုရားရွင္ရဲ ့သားေတာ္ ကုိရင္ရာဟုလာဟာ သာသနာ့သမုိင္း စာမ်က္နွာမွာ အင္မတန္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလွပါတယ္။ မသိသူ မရွိသေလာက္ပဲလုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ ခုနွစ္နွစ္သားအရြယ္မွာ ရွင္သာသေဏျဖစ္လာခဲ့တဲ့ ကုိရင္ရာဟုလာဟာ မ်ိဳးရုိးဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း သာမီ၀င္မ်ိဳး။ ရုပ္ရည္ ဥပဓိဘက္ကၾကည့္ျပန္ရင္လည္း စၾကာ၀ေတးမင္းျဖစ္ေလာက္တဲ့ ရုပ္ရည္ဥပဓိပုိင္ရွင္။ စည္းစိမ္ ဥစၥာဘက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့ ကပိလ၀တ္ေနျပည္ေတာ္ရဲ့ ထီးေမြနန္းေမြကုိဆက္ခံရမယ့္ ရွင္ဘုရင္ ေလာင္းလ်ာတစ္ပါးျဖစ္ပါတယ္။
 အစစအရာရာ ျပည္စုံအထက္တန္းက်
လြန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ ကုိရင္ရာဟုလာဟာ ရုပ္၀တၳဳဘက္ကသာ အထက္တန္းက်တဲ့ သူလားလုိ႔ ေမးစရာရွိပါ တယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ နွစ္လုံးသားလွပတဲ့ေနရာ၊ စိ္တ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္ အထက္တန္း က်တဲ့ ေနရာ မွာလည္း သူမတူေအာင္ပါပဲ။
ရာဟုလာဟာ သိကၡာသုံးပါးအဆုံးအမတရားကုိ ျမတ္နိဳးတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြထဲမွာ အသာဆုံး၊ အျမတ္ဆုံးျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘုရားကုိ္ယ္ေတာ္တိုင္ ဧတဒဂ္ဘြဲ့ထူး နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူခဲ့ရတဲ့အထိပါ။ ကုိရင္ရာဟုလာအေၾကာင္းကုိ
ေတြးမိတဲ့အခါတုိင္း ၾကည္နဴးမႈ၊ ၾကည္ညိုမႈ၊ အားက်မႈ၊ ရသမ်ိဳး  စုံကုိ တျပိဳင္နက္တည္း ခံစားရစျမဲပါ။ တဆက္တည္းမွာပဲ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဘ၀တစ္ခုတည္ ေဆာက္ဖုိ႔ အေရးမွာ
"အဆုံးအမၾသ၀ါဒ "အခန္းက႑ဟာ"မရွိမျဖစ္မုိး" လုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီး ပါလား လုိ႔ ဆင္ျခင္မိျပန္ပါတယ္ ။

ေတာ္၀င္စိတ္ထား (၁)

အမ်ားသိျပီးျဖစ္ေပမယ့္ ကိုရင္ရာဟုလာရဲ့အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ကုိရင္ ရာဟု လာဟာ ေတာ္၀င္စိတ္ထားပုိင္ရွင္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိေပါ့။ ကုိရင္ရာဟုလာ နံနက္ ေစာေစာ အိပ္ယာထ၊ လက္ခုပ္နဲ့႔ သဲမႈန့္ေလးေတြကုိက်ဳံးျပီး အဓိဌာန္ေလ့ရွိပါတယ္။

"ယေန႔ တစ္ေန႔တာအတြက္ ဘုရားးရွင္ထံကျဖစ္ေစ ဥပဇၥ်ာယ္စတဲ့ ဆရာသမားေတြ ထံကျဖစ္ေစဒီသဲမႈန္နဲ႔အမွ် အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒစကားေတြနာယူခြင့္ရလုိပါတယ္တဲ့"။

ဘယ္ ေလာက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ပုိင္ရွင္လဲဆုိတာ မွန္းဆ ၾကည္ညိဳၾကည့္ပါ။ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ နွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ေလ ကုိရင္ရာဟုလာရဲ႔ စိိတ္နွစ္လုံးသားလွပမႈ ရသကုိ ခံစားလုိ႔မ၀ေလပါပဲ ။

ေတာ္၀င္စိတ္ထား(၂)

ဒါတြင္မကေသးပါဘူး။ ကုိရင္ရာဟုလာရဲ႔ ဂုဏ္ရနံ့က သင္းပ်ံေနပါတယ္။ "ပန္းသတင္း ေလညွင္း ေဆာင္၊ လူတင္း လူခ်င္းေဆာင္"ဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကားလုိေပါ့။ အခ်ိဳ့ေသာ ရဟန္းေတာ္ ေတြက ကုိရင္ရာဟုလာရဲ့ ဂုဏ္သတင္းကုိ မွန္မမွန္ စမ္းသပ္ခ်င္လာၾကတယ္။ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ့ ၾကည္ညိဳ အားက်လုိစိတ္နဲ ့ စမ္းသပ္ၾကတာလည္း ျဖစ္နိဳင္ပါတယ္။ ကုိရင္ရာဟုလာ လာေနတာ ကုိ ျမင္တဲ့အခါ တံျမက္စည္းတုိ ့၊ အမိႈက္ေတာင္းတုိ ့ကုိ လမ္းမွာပစ္ထားၾကပါတယ္။ ကုိရင္ရာဟုလာ လြန္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့
 ' ဒီတံျမက္စည္းေတြ အမႈိက္ေတာင္းေတြကုိ ဘယ္သူခ်ထားတာလဲ' လုိ႔ ရဟန္းတစ္ပါးက ေမးပါတယ္။
" ရွင္ရာဟုလာ ျဖတ္သြား တာျမင္တာ ပဲ" " သူမ်ားခ်သြားတာလား" တပည့္ေတာ္လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တပည့္ေတာ္ကုိ မစြပ္စြဲပါနဲ႔"
ကုိရင္ရာဟုလာ ကေတာ့ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ဒီလုိ ခြန္႔တုံ႔ မျပန္ခဲ့ပါဘူး ။  
"သည္းခံခြင့္ လွြက္ ေတာ္မူပါဘုရား" လုိ႔ ေတာင္းပန္ျပီး ျပန္ ေကာက္သြားေလ့ရွိပါသတဲ့ ။

ေတာ္၀င္စိတ္ထား(၃)

တစ္ခါမွာေတာ့ ေကာသမၺီျမိဳ့အနီးက ဆီးေတာေက်ာင္းတုိက္မွာ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္မူခ်ိန္၊ကုိရင္ရာဟုလာည္း ဒီေက်ာင္းတုိက္မွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္ ။
'လူဒကာ ေတြ သာမေဏေတြနဲ ့အမုိးတူ အကာတူ ေက်ာင္းမွာအတူမအိပ္ရ' လုိ႔ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ သိကၡာပုဒ္ ပညတ္ေတာ္မူျပီးစ အခ်ိန္ေပါ့ ဒီေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက ကုိရင္ရာဟုလာကုိ အမိန္႔ရွိ ၾကပါတယ္ ။
" ငါ့ရွင္ ရာဟုလာ၊ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ဒီလုိ ဒီလုိ သိကၡာပုဒ္ပညတ္ ေတာ္မူထားတယ္၊ ရဟန္း ေတာ္ေတြဟာ ငါ့ရွင္နဲ့အတူ မအိပ္ေကာင္းဘူး ၊ အိပ္ဖုိ႔ေနရာရွာပါ" စိတ္နွစ္လုံးသားျမင့္ျမတ္လွပတဲ့ ကုိရင္ရာဟုလာဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြနဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲမွာ အတူမအိပ္ေတာ့ပါဘူး ။ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ သီးသန္႔ အသုံးျပဳေတာ္မူတဲ့ ၀စၥကုဋိ(အိမ္သာ) ထဲမွာ သြားျပီး အိပ္စက္ရွာပါတယ္။ သူအတြက္နဲ႔ အျခားရဟန္းေတာ္ေတြ အာပတ္အျပစ္မျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ။ 

ဘုရားရွင္ထံျဖစ္ ေစ၊ရဟန္းေတာ္ေတြထံျဖစ္ေစ၊အက်ိဳးအေၾကာင္းေလ်ာက္ထားမယ္ဆုိရင္ အိပ္စက္ဘုိ႔ရာအတြက္ အဆင္ ေျပနိဳင္စရာ ရွိပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြကလည္း ရုပ္ရည္ေရာ စိတ္ဓာတ္ပါ လွပတင့္တယ္တဲ့ ကုိရင္ ရာဟုလာကုိ ေဖးမကူညီဘုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကုိရင္ရာဟုလာကေတာ့ ရသင့္တာထက္ပုိျပီး အခြင့္အေရး မယူခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိအခြင့္အေရး ပုိမယူတတ္တာ၊ စြန္႔လွြက္ အနစ္နာခံ တတ္တာေတြဟာ ေတာ္၀င္စိတ္ထားပုိင္ရွင္ေတြရဲ႔ လကၡဏာပဲမဟုတ္လား ။


                                နွလုံးသား လွပေနရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း

မျပည့္စုံတဲ့အေျဖဒီေနရာမွာ စဥ္းစား ဆင္ျခင္စရာေလးေတြ ရွိလာပါတယ္။ ပုထုဇဥ္မွ်သာျဖစ္တဲ့ ကုိရင္ရာဟုလာ ဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔ မယုံၾကည္နိဳင္ ေလာက္ေအာင္ နွလုံးသား လွပေနတာလဲ၊ ကုိရင္ ရာဟုလာရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ဟာ ဘာေၾကာင့္ အထက္တန္းက် ျမင့္ျမတ္ေနရတာလဲ၊ သိပ္ျပီးစိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ စာေရးသူ အေနနဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကုိ ရွာေဖြေလ့လာၾကည့္ခဲ့ပါတယ္ ။
' ပါရမီရွင္မုိ႔လုိ႔ေပါ့ ' လုိ႔ အမ်ား ေျပာေလ့ ေျပာထရွိတဲ့ အေျဖမ်ိဳးကုိ ရာႏႈန္းျပည့္ သေဘာ မတူနိဳင္ ပါဘူး။ တိက်ျပည့္စုံမႈ မရွိတဲ့ အေျဖလုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ပါရမီရွင္မုိ႔ စိတ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္ တာပါလုိ႔ဆုိရင္ အဂၤုလိမာလ မေထရ္အေလာင္း အဟိ ံသက ဟာလည္း ပါရမီရွင္ပါပဲ။ ဒီဘ၀ဒီခႏၶာနဲ႔ ပရိနိဗၺႇာန္စံ၀င္မယ့္ တကယ့္ပါရမီရွင္စစ္စစ္ပါ။ သူ ့လုိ ကု္ိ့လုိ ပါရမီရွင္မ်ိုးေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ပါရမီရွင္ျဖစ္တဲ့ အဟိ ံသကဟာ လူေပါင္း ေထာင္ခ်ီျပီး သတ္ျဖတ္ခဲ့ပ ါတယ္။ လူသတ္သမားႀကီး အျဖစ္နဲ႔ ဘ၀ခရီးၾကမ္းကုိ ေလ်ာက္လွမ္းခ ဲ့ရ ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႔ အခ်ိန္ကုိက္ ကယ္တင္မႈေၾကာင့္သာ မိခင္ရင္းကုိ သတ္ျဖတ္ခြင့္မသာခဲ့တာပါ။ မိခင္ရင္ း ကုိသာသတ္ျဖတ္ခြင့္ သာခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဟိံံသကရဲ႔ဘ၀က မေတြး၀ံ့စရာပါ။ ရဟႏၱာျဖစ္ဖုိ႔ ေနေန သာသာ အ၀ီစိအထိက်ေရာက္သြားနိဳင္ပါတယ္။ရာဇျဂိဳဟ္ျပည့္ရွင္ အဇာတသတ္မင္းလည္း ပါရမီရွင္ပဲေလ။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ ညမွာေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ သာမညဖလသုတၱန္ကုိ နာယူျပီးခ်ိန္မွာ ေသာတာပန္ အရိယာျဖစ္နိဳင္ တယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ခမည္းေတာ္ ေသာတာပန္ မင္းႀကီးကုိ သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေလာဟကုမၻီငရဲေရာက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိရင္ရာဟုလာ စိတ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္ အထက္တန္း က်တာဟာ 'ပါရမီရွင္ျဖစ္လုိ႔'  ဆုိတဲ့အေျဖဟာ တိက်ျပည့္စုံမႈမရွိဘူးလုိ႔ေျပာခဲ့တာပါ။

မွန္ကန္ျပည့္စုံတဲ့အေျဖ ကုိရင္ရာဟုလာ ျမင့္ျမတ္အထက္တန္းက်တဲ့ စိတ္ဓာတ္ပုိင္ရွင္ ျဖစ္လာျခင္းရဲ႔ အေၾကာင္းရင္း ကုိ ဆက္လက္ေလ့လာစူးစမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိ ေလာ့လာစူးစမ္းတဲ့ အခါမွာ'ခ်ိဳျမိန္ေကင္းျမတ္ အႏွစ္ သာရျပည့္၀တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒ စကားေတာ္ေတြနဲ႔ မၾကာမၾကာ ထိေတြ႔ နာၾကားခြင့္ရလုိ႔' ဆုိတဲ့အေျဖကုိ ဖ်တ္ခနဲ့ ေတြ႔ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ကုိရင္ရာဟုလာ စိတ္ဓာတ္ျမင့္လာရ ျခင္းရဲ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းပါ ။ မွန္ပါတယ္၊ အဂၤုလိမာလ မေထရ္ေလာင္းအဟိ ံသကနဲ႔ အဇာတသတ္မင္းတုိ႔ဟာ ဆရာေကာင္းေတြနဲ႔ ေတြ့ဆုံခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ဘ၀ကုိ ျမွင့္တင္ေပးနိဳင္တဲ့ အဆုံးအမ စကားေတာ္ ေတြကုိ ထိေတြ႔ နာၾကားခြင့္ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္ပဲ လူသတ္သမားေတြ၊ ကံႀကီး ထုိက္တဲ့ သူေတြျဖစ္သြားရတာပါ။ ဆရာေပါင္းမွားေတာ့ တသံသရာလုံး ေမွာက္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ခ်ိဳျမိန္ေကာင္ျမတ္ အႏွစ္သာရျပည့္၀တဲ့ အဆုံးအမၾသ၀ါဒစကား ေတြဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ရာမွာ အဓိကေသာ့ခ်က္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိရမွာပါ။

ထူးလွတဲ့ကံၾကမၼာ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရားရွင္က ပါရမီရွင္ပဲဆုိျပီး ကုိရင္ရာဟုလာအေပၚ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ေနေတာ္ မမူခဲ့ပါဘူး။ ကုိရင္ျဖစ္စ ခုနွစ္နွစ္ရြယ္ကစျပီး သက္ေတာ္ နွစ္ဆယ္အရြယ္အထိ အခြင့္ အခါသင့္တုိင္း အဆုံးအမၾသ၀ါဒစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ကုိရင္ရာဟုလာဟာ ဘုရားရွင္ ဆုိတဲ့ ဆရာသမား ေကာင္းနဲ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက အျမဲလုိလုိ ထိေတြ႔ဆက္ဆံခြင့္၇ေနခဲ့ပါတယ္။ ရဟႏၱာျဖစ္သည္အထိ ဘ၀ကုိ ျမွင့္တင္ေပးနိဳင္တဲ့ အဆုံးအမၾသ၀ါဒ စကားေတြ ကုိလည္း ႏွလုံးသားက ၾကားနာခြင့္ရခဲ့တာ မၾကာမၾကာပါ။ ဒါဟာပါရမီရွင္ေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အဇာတသတ္ မင္းနဲ႔ အဟိ ံသကတုိ႔ထက္ ထူးျခား ေကာင္းျမတ္တဲ့ ကုိရင္ရာဟုလာရဲ႔ ကံၾကမၼာလုိ႔ပဲ ေျပာရ မယ္ ထင္ပါရဲ႔ ။ မဂ္ဖုိလ္ကုိပင့္လန္းေစတဲ့ မုိးေရစက္မ်ား ဆက္ျပီးေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

ကုိရင္ရာဟုလာရဲ႔ နွလုံးသားကုိ မဂ္ဖုိလ္ပန္းပြင့္လန္းလာ သည္အထိ ဘုရားရွင္က ၾသ၀ါဒမုိးေရစက္ေတြ ပက္ဖ်န္းေပးေတာ္မူခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကုိပါ။ အခြင့္ အခါ သင့္တုိင္း ကုိရင္ရာဟုလာေလးကုိ ဘုရားရွင္ဆုံးမသြန္သင္ခဲ့တဲ့ သုတၱန္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ကုိရင္ ရာဟုလာ သက္ေတာ္ ခုႏွစ္နွစ္အရြယ္ကေန သက္ေတာ္ ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ အခ်ိန္ကာလ အတြင္းမွာပါ။ ရာဟုလသုတၱန္လုိ႔ေခၚပါတယ္။ သုတၱနိပါတ္ ပါဠိေတာ္မွာ သဂၤါယနာ တင္ထားတာပါ။ ဘုရားရွင္ ဒီသုတၱန္ကုိ ေဟာျပီး ကုိရင္ရာဟုလာေလးကုိ ဆုံးမသြန္သင္ခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းဟာ မေရတြက္နိဳင္ပါဘူးတဲ့။ အခြင့္အခါသင့္တုိင္း ဆုံးမ သြန္သင္ေတာ္ မူခဲ့တာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သက္ရွိ သတၱ၀ါတုိင္းနဲ႔ မကင္းနိဳင္တဲ့ စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးနဲ႔ စပ္ျပီးတဏွာ မျဖစ္ပြားေစဖုိ႔၊ သေဘာထား မွန္ကန္စြာ ထားတတ္ဖုိ႔စတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ဒီသုတၱန္ွမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အရိယာ သူေတာ္စင္ ျဖစ္သည္အထိ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘ၀တစ္ခု တည္ေဆာက္ေရးမွ စျပီး ကလ်ာဏမိတၱလုိ႔ေခၚတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း အေရးပါပုံေတြလဲ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကုိရင္ရာဟုလာကုိ 'ကုမာရက ပဥွာ' နဲ႔ အမၺလ႒ိကရာဟုေလာ၀ါဒ သုတၱန္'ေတြနဲ႔ ဆုံးမ သြန္သင္ေတာ္မူပါတယ္။ ကေလးဘ၀မွာ အရည္မရ မဖတ္မရ အက်ိဳးမဲ့စကားေတြ မေျပာမိေစဖုိ႔ 'ကုမာရကပဥွာ'ကုိ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။ အမၺလ႒ိက ရာဟုေလာ၀ါဒ သုတၱန္ကုိေတာ့ ကေလးသဘာ၀ လိမ္ညာမေျပာမဖုိ႔၊ ကံသုံးပါး စင္ၾကယ္ေအာင္ က်င့္သုံးတတ္ဖုိ႔၊ ဆုံးမေဟာ ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ကုိရင္ရာဟုလာ သက္ေတာ္(၁၈)ႏွစ္အေရာက္ ကုိရင္ႀကီးအရြယ္မွာ မဟာရာဟုေလာ၀ါဒ သုတၱန္ကုိ ေဟာၾကားျပန္ပါတယ္။ ကုိယ္ခႏၶာ လွပတင့္တယ္လာမႈကုိ အစြဲဲျပဳျပီး တပ္မက္မႈ တဏွာ ရာဂ မျဖစ္ပြားေစဖုိ႔ ေဟာၾကားေတာ္မူတာပါ။  ဘုရားရွင္က သူအရြယ္နဲ႔သူ အခ်ိန္ကုိက္ ဆုံးမ သြန္သင္ေတာ္မူခဲ့တာလုိ႔ေျပာရမွာေပါ့။ ၀ိပႆနာ ရႈပြါးမႈမွာ မလစ္ဟင္းေစဖုိ႔အတြက္ သုတၱန္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကုိလည္း ႀကိဳးၾကား ႀကိဳးၾကားေဟာျပ ဆုံးမေတာ္ မူခဲ့ပါေသးတယ္။' ရာဟုလသံယုတ္'ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။  ေနာက္တစ္ခါ ' စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတၱန္'ကုိ ေဟာေတာ္မူျပီး သြန္သင္ဆုံးမ လမ္းျပေတာ္မူပါတယ္။ ကုိရင္ရာဟုလာ ရဟန္ျဖစ္ျပီးစ သိကၡာ၀ါမရမီ သက္ေတာ္
(၂၀ )အရြယ္မွာပါ၊ ဒီသုတၱန္ကုိနာ ယူျပိးေတာ့ ရဟန္းျဖစ္စ အရွင္ရာဟုလာလည္း ရဟႏၱာ သူေတာ္စင္ႀကီး အျဖစ္ ေရာက္ရွိသြားပါေတာ့ တယ္။

မရွိမျဖစ္မုိး ဒီေလာက္ဆုိရင္ ကုိရင္ရာဟုလာေလး ဘာျဖစ္လုိ႔ မယုံၾကည္နိဳင္ေလာက္ေအာင္ ႏွလုံးသား လွပေနတာလဲ၊ ပုထုဇဥ္ျဖစ္တာခ်င္း အတူတူ ကုိရင္ရာဟုလာ စိတ္ဓာတ္က ဘာေၾကာင့္ျမင့္ျမတ္ အထက္တန္း က်ေနရတာလဲ၊အေျဖကေတာ့ သိသာထင္ရွားေလာက္ပါျပီ။ ကုိရင္ရာဟုလာရဲ့ဘ၀မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႔ အဆုံးအမၾသ၀ါဒ စကားေတာ္ေတြနဲ႔ ကင္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ပုိင္းဟာ မရွိသေလာက္ပဲ လုိ႔ေျပာရမွာပါ။ မုိးႏွင့္ကင္းျပီး သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလုံး ရပ္တည္ရွင္သန္ေန ဖုိ႔ မျဖစ္နိဳင္ပါဘူး ။ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလုံး ရပ္တည္ ရွင္သန္ဖို႔အေရးမွာ မုိးဟာ မရွိမျဖစ္လုိ႔ေျပာရမွာပါ။

ဒီလုိပါပဲ၊ ရဟႏၱာသူေတာ္စင္ျဖစ္သည္အထိ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဘ၀တစ္ခုကိ တည္ေဆာက္လုိသူတုိင္း အတြက္ ခ်ိဳျမိန္ေကာင္းျမတ္ အႏွစ္သာရျပည့္၀တဲ့ အဆုံးအမၾသ၀ါဒစကားေတြဟာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ ပါတယ္။ ' မရွိမျဖစ္မုိး ' လုိ႔ ဆုိရမယ္ထင္ပါရဲ႔ ။
 အရွင္ဣႏၵကာဘိ၀ံသ(ျမစၾကာ)စာေပမွ

ပမာဒ အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

(ယထာ အဂါရံ ဒုစၧႏၷံ၊ ၀ု႒ီ သမတိ၀ိဇၥၽတိ။
ဧ၀ံ အဘာ၀ိတံ စိတၱံ၊ ရာေဂါ သမတိ၀ိဇၥၽတိ။

 ယထာ အဂါရံ သုဆႏၷံ၊ ၀ု႒ီ န သမတိ၀ိဇၥၽတိ။
ဧ၀ံ သုဘာ၀ိတံ စိတၱံ၊ ရာေဂါ န သမတိ၀ိဇၥၽတိ။)
 အိမ္ကို မေကာင္းသျဖင့္ မိုးအပ္သည္ရွိေသာ္ မိုးေရသည္ ေဖာက္၀င္ႏုိင္သကဲ့သို႔ စိတ္ကို (သမထ၊           ၀ိပ ႆနာတို႔ျဖင့္) ေကာင္းစြာ မပြားထံုအပ္သည္ရွိေသာ္ ရာဂသည္ ေဖာက္၀င္ႏုိင္၏။

အိမ္ကို ေကာင္းစြာမိုးအပ္သည္ရွိေသာ္ မိုးေရသည္ မေဖာက္၀င္ႏုိင္သကဲ့သို႔ စိတ္ကို (သမထ၊       ၀ိပ ႆနာတို႔ျဖင့္) ေကာင္းစြာ ပြားထံုအပ္သည္ရွိေသာ္ ရာဂသည္ မေဖာက္၀င္ႏုိင္။ (ဓမၼပဒ၊ယမကဝဂ္)

"ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းလုိ ့အဓိပၸါယ္ရွိတယ္။ေကာင္းတဲ့လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကုိ ေမ့ေလ်ာ့အားနည္းျပီမလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ မေကာင္းတဲ့လုပ္ငန္းမွန္သမွ်သာ လုပ္ျဖစ္တယ္။အဲ့ဒါကုိ 'ပမာဒ' ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းလုိ ့ေခၚတယ္ ။ "ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့ဆုိတာသတိမရွိတာ၊ မရွိတာဆုိတာ ကင္းေနတာ၊ကင္းဆုိတာဟာလည္း ဟာလာဟင္းလင္းကြင္းျပင္ျဖစ္ေနတာ။ကြင္းျပင္ဆုိတာကလည္းအမုိးအကာ အရံမရွိတာ၊အကာအရံမရွိယင္လည္း မလုံျခဳံဘူး။မလုံျခဳံတဲ့ေနရာေနမိရင္ မုိးေရ မုိးေပါက္ မွတ္ ျခင္ယင္ေျမြ ကင္းေခြးၾကက္ငွက္စတဲ့ သဘာဝအႏၱရာယ္မ်ဳိးစုံအလြယ္တကူ ဝင္ေရာက္လာျပီး ဖ်က္ဆီးခံရရင္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာနဲ ့ပ်က္စီးရတယ္။လူဆုိး သူခုိး ဓာျပစတဲ့ ဝန္းက်င္အႏၱရာယ္ေၾကာင့္လည္း ပ်က္စီးၾကရပါတယ္ ။

အရွက္လုံျခဳံမွု အသက္လုံျခဳံမွု က်မၼာေရးလုံျခဳံမွု ပစၥည္းလုံျခဳံမွု မိသားစုလုံျခဳံမွု ဘာမွ်လုံျခဳံမွု မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေတြက ဗဟိႏၵ ေခၚတဲ့ အျပင္ပုိင္း သုံးသပ္ျပတာပါ ။သတိဆုိတဲ့ အကာအရံ မရွိရင္ အဇၥ်တၱ ေခၚတဲ့ အတြင္းစိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာလည္း ထုိ ့အတူပါပဲ ။စိတ္ရဲ့ အကာအရံ  တံခါး အေစာင့္အေရွာက္ဆုိတာ သတိကုိေျပာတာပါ၊စိတ္မွာသတိဆုိတဲ့ အကာအရံ အေစာင္အေရွာက္မရွိ ရင္ ကိေလသာဆုိတဲ့မုိးေရ မုိးေပါက္၊သူခုိး ဓားျပလူဆုိးေတြ ဝင္ေရာက္လာျပီး မိမိရဲ့ မေကာင္းစိတ္ေတြကုိ ဖ်က္ဆီး၍ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြက ေနရာယူျပီးအုပ္စုိးလႊမ္းမုိးသြားတယ္ ။ စိတ္မွာ ကိေလသာေတြင္ဝင္လာရင္ မေအးခ်မ္းေတာ့ဘူးပူေလာင္လာတယ္၊ဆင္းရဲ့လာတယ္၊ မျဖဴစင္ဘဲ ညစ္ႏြမ္းသြားတယ္ ။ "စိတၱ သံကိေလသ သတၱာ သံကိလိႆႏၱိ" စိတ္ေတြ ပူေလာင္ညစ္ႏြမ္းရင္ သတၱဝါေတြလည္း ပူေလာင္ညစ္ႏြမ္း သြားတယ္ဆုိ တဲ့ ဘုရားရွင္စကားနဲ ့လည္း မွန္ေနတယ္ ။သတၱဝါေတြ ကုိယ္စိတ္ ပူေလာင္ ညစ္ႏြမ္း ပင္ပန္း ဆင္းရဲေနရင္ ကုသုိလ္ကုိ သတိမရေတာ့ဘဲ ေမ့ေလ်ာ့ျပီးအကုသုိလ္ေတြသာ ျပဳလုပ္ျပီး အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္ ။အဲ့ဒါကုိပဲ "ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့တယ္ ကုသုိလ္ေတြ ေမ့ေနတယ္၊အကုသုိလ္ေတြျဖစ္တယ္လုိ ့ဆုိပါတယ္။

တစ္ခ်ဳိ ့ကေျပာၾကတယ္ တပည့္ေတာ္တုိ ့သတ္သတ္ ခုိးမွု ကာေမသုလည္း ကင္းရွင္းတယ္ လိမ္ညာျခင္း ေသာက္စားျခင္းလည္းမလုပ္ဘူး ။မွန္ကန္မွ်တစြာ နဲ ့ စီးပြားရွာတယ္  အမ်ားအေပၚေမတၱာထားတယ္ အယူမွန္တယ္ဘုရားတဲ့ ။တုိတုိေျပာရရင္ ဒုစရုိက္(၁၀)ပါးကင္းတယ္။စြမ္းနုိင္သမွ်ကူညီတယ္ ။ေထာက္ပံ့တယ္(ဒါန)ငါးပါးသီလ(သီလ)ျမဲတယ္။ဒါေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္မ်ား" ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကင္းတယ္ မဟုတ္လားတဲ့ ။မဃေဒဝလကၤာသစ္မွာ " ေကာင္းမွုကုိပင္ မလုိစအား၊ သားမယားနွင့္ ေပ်ာ္ပါေလ့က်က္၊ ေဆာင္းတြင္းၾကက္သုိ ့ နံနက္ညေန၊ျမဲမေသြလွ်င္ အေသနီးစြာ၊တစ္သက္လွ်ာမွ် ေပ်ာ္ရာမွီလ်က္ ခဏတြက္ကုိ တမက္တေမာ၊ေမ့ေလ်ာ့ေပ်ာ္၏ "။လုိ ့ဆုံးမထားတာကုိ သြားသတိရမိတယ္။ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ေရပြတ္ပမာ ခဏတာအသက္ရွင္ရတာကုိ  မေသေတာ့ဘူထင္ျပီး ေသျခင္းတရားေမ့ျပီး သားမယားေတြနဲ ့ေပ်ာ္ေနတာလည္း "ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့ေန တယ္လုိ ့ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ကုိယ့္ဇနီးႏွင့္ အတူေနတာ (ယဥ္ေေက်းေအာင္ သုံးႏွ ုံးထား၏)ကာေမသုမိစၦာရာ သီလမပ်က္စီးေပမယ့္ အျဗဟၼစာရီ ေခၚတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတရား မ်ား မျမတ္နုိးတဲ့ အမွုကုိ  မိမိက ျမတ္နုိးေနတာလည္း" ပမာဒ" ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ေနာက္ျပီး ပမာဒ- ေမ့ေလ်ာ့မွုေတြ ျဖစ္ေစနုိင္တဲ့ အဂၤါေတြထဲမွာ ကာမဂုဏ္အာရုံေတြမွာ ခံစားေနတာလည္း အဓိက ပါဝင္ေနတာ စာေပမွာေတြ ့ရတယ္ ။

ကာမဂုဏ္အာရုံလုိ ့ေျပာလုိက္ရင္ အမ်ားစုက တစ္မ်ဳိးထင္ေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး ။အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္ ကာမဂုဏ္၌ ကာမ က ဝတၳဳကာမ၊ ကိေလသာကာမဆုိ ျပီးႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္ ။ရူပါရုံအဆင္း သဒၵါရုံ အသံစတဲ့အာရုံငါးပါးက ဝတၳဳကာမလုိ ့ေခၚတယ္။ေလာဘ၊ ေဒါသစတဲ့ ကိေလသသာဆယ္ပါးက ကိေလသာကာမလုိ ့ေခၚတယ္ ။ ရူပါရုံ အဆင္းမွာ ေလာဘစတဲ့ ကိေလသာဆယ္ပါးျဖစ္နုိင္သလုိ ့ က်န္တဲ့ အသံ အနံ ့၊အရသာ အေတြ အထိ အာရုံေတြမွာလည္း၊ ကိေလသာဆယ္ပါးလုံးျဖစ္နုိင္ပါတယ္ ။စာက်ယ္မွာစုိး၍  ဆယ္ပါးလုံးမရွင္ျပေတာ့ပါ ။ရူပါရုံစည္မွာ ေလာဘကိေလသာျဖစ္၍ ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ပုံကုိလည္း နမူနာသာဓကေလးေတြ ထုပ္ျပပါမယ္ ။

ဥပမာ-ဥမၼႏၱီအလွကုိျမင္၍ အရူးကဲ့သုိ ့ျဖစ္ရတဲ့ သိဝိမင္း၊ သီရိမာရဲ့အဆင္းကုိျမင္၍ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္ ဘာမွ်လည္းမလုပ္ ဆြမ္းလည္းမစားေတာ့ဘဲ အိပ္ရာေပၚေခြျပီး အိပ္ေနတဲ့ရဟန္းငယ္။ဆြမ္းခံကုိယ္ေတာေလးျမင္မိ၍ မရရင္ေသပါ့မယ္၊ မရလုိ ့ေသသြားတဲ့ သီဟုိဠ္က အမ်ဳိးသမီးငယ္ စတာေတြဟာ အဆင္းရူပါရုံကုိ အေၾကာင္ျပဳ၍ ေလာဘျဖစ္ျပီး ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းပဲ။ဘုရားအေလာင္း ဥေဒါင္းမင္း ဥေဒါင္းမရဲ့ တြန္သံၾကားရ၍ ညြတ္ကြင္းမိျခင္း  ေမာင္ေတာ္ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့ပါလုိ ့ မွာလုိက္တဲ့ ဇနပဒကလ်ာဏီရဲ့ အသံကုိ ၾကားေနရ၍ တရားအားထုပ္လုိ ့မရတဲ့ ညီေတာ္နႏၵ စတာေတြကလည္း  အသံသဒၵါရုံကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ေလာဘတဏွာျဖစ္၍ ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းျဖစ္တယ္ ။ အသားကင္မပါရင္မစားနုိင္၍ တစ္စတစ္စနဲ ့ လူရဲ့အသားကုိပါ မစားဘဲ မေနနုိင္လုိ ့ မင္းအျဖစ္မွ ျဖဳတ္ခ်ျပီး ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံလုိက္ရတဲ့ ေပါဒိသာဒမင္းဟာ အရသာကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍  ရသာတဏွာျဖစ္လုိ ့ ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းပဲ။ ဒီေခတ္မွာ ႏြား ဝက္ ဆိတ္ ၾကက္ ငါး ပုစြန္ စတဲ့သတၱဝါမ်ားရဲ့ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပးဆပ္ေနရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ေဗာဌဗၺာရုံ ကုိယ္အေတြ ့အထိေၾကာင့္ ကိေလသာျဖစ္လုိ ့ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ပုံကေတာ့ ယခုေခတ္ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြ အိမ္ကမခြာနုိင္ဘဲ တရားအားမထုပ္နုိင္ေလာက္ေအာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ကမၻာကုိမဆုိထားဘိ ယခု သာသနာထြန္းကားရာ ထြန္းကားဆုံး ျမန္မာျပည္မွာ လူဦးေရ သန္း(၅၀)ေက်ာ္ခန္ ့ရွိပါတယ္ ။

ဗုဒၶဘာသာခံယူသူက (၄၅)သန္းခန္ ့ရွိမယ္ထင္တယ္ ။အဲ့ဒီ (၄၅)သန္းထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မွာ အထြတ္ျမတ္ဆုံးအက်င့္ ျဖစ္တဲ့ သတိပဌာန္တရားကုိ ရက္ရွည္ လမ်ားစြာ မိမိကုိယ္ကုိ အားရေက်နပ္ေလာက္တဲ့အထိ အားထုပ္ဖူးသူ ဦးေရမည္မွ်ရွိျပီလဲလုိ ့ ဦးဇင္းက စျပီး ကုိယ့္ကုိျပန္၍ ေမးသင့္ပါတယ္ ။ဦးဇင္းထင္တယ္ (၄၅)သန္းေလာက္မွာ (၁၀)သန္းခန္ ့သာ (ဒါကခန္ ့မွန္းတာပါ)။ဒီထက္နည္းဖုိ ့က ပုိေသခ်ာပါတယ္ ။တရားကုိရက္ရွည္လမ်ားစြာ အားထုပ္ၾကဖူးမည္လုိ ့ထင္မိပါတယ္ ။ဒါဟာဘာျဖစ္လုိ ့လည္းလုိ ့ေမးရင္ အာရုံငါးပါးကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ေလာဘ ေဒါသစတဲ့ ကိေလသာေတြျဖစ္ေနၾက၍ ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတယ္လုိ ့ ဆုိလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းတုိ ့တစ္ေတြ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ ပမာဒ ကုိ မေမ့မေလ်ာ့ အျမဲသတိရွိတဲ့ အပၸမာဒ ျဖင့္ အစားထုိးျပီးတရားေတြအားထုပ္နုိင္ၾကပါေစ.....။

                                                          ေစတနာျဖင့္--ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲၾကပါေစ.ေရႊျဖဴးေလး

ဘဝကုန္သည္

အပၸမာေဒါ အမတပဒံ၊ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ။
အပၸမတၱာ န မီယႏၲိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။
 မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းသည္ နိဗၺာန္၏အေၾကာင္းတည္း၊ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္း၏အေၾကာင္းတည္း၊ မေမ့မေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္မမည္ကုန္၊ ေမ့ေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္ မည္ကုန္၏။(ဓမၼပဒ၊အပၸမာဒဝဂ္)

က်ဳပ္နာမည္က "မဟာဓနိဝါဏိဇ" လုိေခၚတယ္။ျမန္မာလုိဆုိရင္ "ဥစၥာကုန္သည္ၾကီး"လုိ ့ေျပာရင္ရတယ္ေပါ့

ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါဆုိသလုိ က်ဳပ္အလုပ္ကလည္း အဝတ္ကုန္သည္ အလုပ္ပါပဲ ။ေနတာကေတာ့ဗာရာဏသီျမဳိ ့မွာေနတယ္ ။ဗာရာဏသီျမဳိ ့က ထြက္တဲ့ အဝတ္ေတြကုိ ျမဳိ ့တကာလွည္ေရာင္း၊တစ္ခါအဲ့ဒီျမဳိ ့ကထြက္တဲ့ ကုန္ေတြ ျပန္ဝယ္ျပီး က်ဳပ္ဇာတိ ဗာရာဏသီျမဳိမွာ ျပန္ေရာင္းတယ္ ။အဲ့ဒီလုိ နဲ ့က်ဳပ္တစ္ေန ့ေတာ့ သာဝတၳိျမဳိ ့သုိ ့သြားျပီး အဝတ္ေရာင္းထြက္ဖုိ ့စိတ္ကူးရတယ္ ။လွည္းငါရာႏွင့္အဝတ္ေတြ အျပည့္တင္ ေန ့ေကာင္းရက္သာေလး ဘာေလးေရႊျပီး ဗာရာဏသီျမဳိ ့က ထြက္ခဲ့တယ္ ။

က်ဳပ္တုိ ့ ဗာရာဏသီနဲ ့သာဝတၳိကလည္း ေဝးေတာ့အေဝးသားၾကားမွာ ျမစ္တစ္စင္းကလည္းရွိေသးတယ္ က်ဳပ္လည္းျဖစ္ေရာက္ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္ ။ခရီးကလည္းအေတာ္ေပါက္ျပီးဒီျမစ္ကုိကူးျပီး ဟုိဘက္ကမ္းေရာက္ရင္ သာဝတၳိျမဳိ ့ကမေဝးေတာ့ဘူး ။ခု-ငါတုိ ့တစ္ေတြေရာ ႏြားေတြေရာ -ပင္ပန္းလွပါျပီ ။ဒီျမစ္ကုိဒီေန ့မကူးေသးပဲ ေနာက္ေန ့မွကူးမယ္ဒီေန ့ညဒီေနရာစခန္းခ် အနားယူရရင္ေကာင္းမွာပဲလုိ ့စဥ္စားမိတယ္ ။

ဒါနဲ ့က်ဳပ္လွည္းသမားတုိ ့ကုိ ဒီေနရာ ဒီတစ္ည နားမယ္ ႏြားေတြျဖဳတ္ျပီး အစာေကြ်းၾက ေရတုိက္ၾကလုိ ့ေအာ္ေျပာလုိက္တယ္ ။
အခုက်ဳပ္တုိ ့စခန္းတဲ့ ေနရာက ျမစ္ေဘးဆုိေတာ့ သဘာဝရႉခင္းေတြကလွတယ္ ။ျမစ္ေရကေတာ့အျပည့္မရွိဘူး အေပၚယံနည္းနည္းပဲ စီးဆင္းေနတယ္ ။က်ဳပ္တုိ ့ျဖတ္ကူးမယ္ဆုိ ရင္ ကူးလုိ ့ရတာေပါ့လွည္းတစ္ဝက္မေရာက္ တစ္ေရာက္ပဲေရကနတ္မယ္ထင္တယ္ ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ေနမင္းၾကီးက ဝင္လု ဝင္ခင္ျဖစ္ေနျပီေပါ့ ။ျမစ္ေၾကာင္းဆုိ ေတာ့သစ္ပင္အကာကြယ္ မရွိေတာ့ ေလကလည္း တဟူးဟူးတုိက္ခတ္ေနတယ္ ။

ပထမေတာ့ ေလကတဟူးဟူးဆုိေတာ့ က်ဳပ္ဘာမွမပူပင္ပါဘူး သိပ္မၾကာခင္လည္းေရာက္ေရာ မုိးနံ ့ေတြကပါလာတယ္ ။ဒါနဲ ့က်ဳပ္အျပင္ကုိအကဲခတ္လုိက္ေတာ့ မုိးစေန ေလရာဟု ဆုိသလုိ စေနေထာင့္မုိးေတြ ေမွာင္လုိ ့။က်ဳပ္စုိးရိမ္စိတ္ေတြဝင္ျပီး လွည္းသမားေတြကုိ သတိေပးလုိက္တယ္  ။မိတ္ေဆြတုိ ့ မုိးသားေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာျပီ အဝတ္ေတြ မုိးမရြဲေအာင္ ဂရုစုိက္က်လုိ ့။ က်ဳပ္ေျပာျပီး သိပ္မၾကာဘူး မုိးခ်ိန္းသံေတြက တဂ်ိမ္း၈်ိမ္းနဲ ့ လွ်ပ္စီးေတြကလဲ တဝင္းဝင္း က်ဳပ္ဘဝမွာ ဒီေလာက္ သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာတဲ ့မုိးကုိ မၾကဳံသဖူးေလာက္ပဲ ။ရြာေတာ့လည္း ညလုံးေပါက္ကုိ ရြာခ်တာဆုိေေတာ့ ျမစ္ေရကလည္း တစ္လုံးျပည့္ပဲ စီးဆင္တယ္ ။အထက္ေဒသေတြမွာလဲ သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာေတာ့ ျမစ္ေရက က်မသြားးဘူး။ တစ္ရက္က်နုိး ႏွစ္ရက္က်နုိးနဲ ့ ေမ်ာ္ကုိးေနေပမယ့္ ခုႏွစ္ရက္ျပည့္မွပဲ ျမစ္ေရက က်သြားတယ္ ။
ျမစ္ေရက်က်ျခင္း က်ဳပ္တုိ ့ျဖတ္မကူးရဲေသးဘူး ေတာ္ေတာ္ၾကာ ျမစ္ေရအေခ်ေနအကဲခတ္ျပီးမွ ၾကည့္ကူးၾကတယ္ ။ သာဝတၳိျမဳိ ့တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္တာနဲ ့ က်ဳပ္တုိ ့တစ္ေတြ သာဝတၳိျမဳိ ့ဆီဦးတည္ေေမာင္းတယ္ ။ သာဝတၳိျမိဳ ့ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း နကၡတ္ပြဲသဘင္နဲ ့ကစားေနတာနဲ ့က်ဳံျပန္ေရာ ။ကံဆုိးမသြားရာ မုိးလုိက္လုိ ့ရြာ ဆုိသလုိက်ဳပ္ေတာ့ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ျပီေပါ့ ။နကၡတ္ပြဲသဘင္ကလည္း တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ခုႏွစ္ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္၊ ျမစ္ေရၾကီးလုိ ့့ ခရီးဖင့္တာက ခုႏွစ္ရက္ နကၡတ္ပြဲသဘင္နဲ ့ဆုံလုိ ့ေစ်းမေရာင္းရတာက ခုႏွစ္ရက္ဆုိေတာ့ (၁၄)ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ အခ်ိန္ေတြ အခ်ိန္ေတြအလဟႆကုန္တယ္။ အသြားအျပန္ ကုန္တဲ့ ရက္ေတြ ထည့္ေရတာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ရဲ့အျပစ္ေတြပါပဲ ။ျမစ္ကုိကူးးလုိ ့ရပါလွ်က္ ေန့ေရႊ့ ညေရႊ ့လုပ္မိတာပဲကုိ ၊ျမစ္ကုိတန္းကူးရင္(၁၄)ရက္ၾကီး   ဘယ္အလကားျဖစ္ေတာ့မလဲ။  ခုေတာ့(၁၄)ရက္တြင္ဘယ္ကေတာ့မလဲ။
က်ဳပ္မွာပါတဲ့ ပစၥည္းေတြေရာင္းျပီး သာဝတၳိျမဳိ ့ထြက္ကုန္ေတြက ဝယ္ရဦးမယ္ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးကုန္ရဦးမယ္ ။ဘယ္သူမျပဳ မိမမွ ုပါပဲေလ ။
ဒါနဲ ့က်ဳပ္ အေျခေနအရပ္ရပ္ကုိ ျပန္သုံးသပ္တယ္ ။ဗာရာဏသီက ထြက္လာတာလည္း ၾကာျပီ ခုထိ ကုန္ေရာင္ကုန္ဝယ္မလုပ္ရေသးဘူး ဒီအတုိင္းလွည့္ျပန္ရင္လည္း က်ဳပ္ရႉံးမွာေပါ့။ အင္းေလဒီမွာပဲေနျပီး အလုပ္ေလးဘာေလးလုပ္ တစ္ဖက္ကလည္း အဝတ္ေတြကုန္ေအာင္ ေရာင္းရေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီလုိ က်ဳပ္စဥ္စားျပီး လွည္းေတြခြ်တ္ခုိင္းျပီး သင္တင့္မယ္ အရပ္ကုိရွာၾကတယ္ ။
 ဘုရားရွင္အမႉးျပဳေသာသံဃာေတာ္ေတြ ဆြမ္းခံၾကြရင္း  က်ဳပ္ရဲ့အၾကံစည္ေတြကုိ သိေတာ္မူလုိ ့ ျပဳံးေတာ္မူတာဆုိပဲ။အဲဒါကုိ အရွင္အာနႏၵာက ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့မွာ တစ္ႏွစ္ေနမယ္ ၾကံေနတယ္။ဒါေပမယ္ ့က်ဳပ္အသက္က (၇)ရက္ပဲရွင္မယ္ဆုိတာသိလုိ ့ ျပဳံးေတာ္မူတာပါတဲ့။
ဒါေတြအားလုံးကုိ အရွင္အာနႏၵာလာေျပာလုိ ့က်ဳပ္သိရတာပါ ။သိသိခ်င္းေသရမွာကုိ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ေအးေလ..က်ဳပ္မွာ ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြ လုပ္မိမွာမဟုတ္ဘူး ။ခုေတာ့က်ဳပ္ဘုရားအမႉးရွိတဲ့ သံဃာေတြပင္ျပီး ဆြမ္းကပ္ၾက ေဝယ်ာဝစၥကုသုိလ္ေတြျပဳနဲ ့  ဒီေန ့ပါဆုိရင္ခုႏွစ္ရက္တိတိျပည့္ျပီေလ ။

က်ဳပ္အသက္ရွင္ရမည့္ (၇)ရက္တိတိလုံး က်ဳပ္ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြပဲ ျပဳလုပ္ေတာ့တာေပါ့ ။က်ဳပ္ေသေတာ့မည္ရက္ကုိ မသိရခင္ က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့မွာ တစ္ႏွစ္တိတိေနဖုိ ့ၾကံစည္တယ္ ။ဒီအလာတုန္းကလည္း မုိးရြာမယ္မွန္းမသိလုိ ့နားလုိိက္မိလုိက္ က်ဳပ္ခရီးစဥ္ေတြ ကစဥ္ကလ်ားျဖစ္ခဲ့ရတယ္
ခုေတာ့ က်ဳပ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုေတြ က က်ဳပ္သြားရမယ္သံသရာ ခရီးမွာ ကစဥ္တလ်ားမျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးမွာေတာ့ အေသခ်ာပါပဲ ။
အႏုေမာဒနာတရား နာၾကားဖုိ ့အတြက္ဘုရားရွင္ရဲ့ သပိတ္ေတာ္ကုိ လွမ္းယူလုိက္တယ္။ဘုရားရွင္က လူမုိက္ေတြဟာ မျမဲတဲ့ခႏၶာကုိယ္န ဲ့ အသက္ျမဲတယ္ထင္ျပီး ဒီေနရာမွာ မုိးဥတု ေႏြဥတု ေဆာင္းဥတုေတြမွာ ေနဖုိ ့ေတြးၾကံၾကတယ္ ။မိမိရဲ့ အသက္ခႏၶာ နဲ ့ခႏၶာရဲ့အႏၱရယ္ကုိ မသိၾကဘူးလုိ ့ ေဟာတယ္။က်ဳပ္ရဲ့အေၾကာင္းကုိ သိထားေတာ္မူေတာ့ က်ဳပ္နဲ ့ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေဒသနာကုိ ေဟာေတာ္မူတာပါပဲ။ တရားေဒသနာအဆုံးမွာ က်ဳပ္ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ အသက္နဲ ့အမွ် ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္သူ ျဖစ္သြားရလုိ ့ငါးပါးသီလကုိလည္း ခါးဝတ္ပုဆုိး လုိ ့ျမဲျမံစြာ က်င့္တဲ့သူ ျဖစ္ျပီဆုိတာ က်ဳပ္ကုိက်ဳပ္သိလုိက္တယ္ ။ အဝိဇၨာေတြ ပိတ္ဖုံးေနတဲ့ က်ဳပ္ရဲ့စိတ္ေတြ  အသက္နဲ ့ခႏၶာျမဲမယ္ထင္ျပီး ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ စိတ္ေတြကုိ ခုမွပဲ က်ဳပ္သတိထားမိေတာ့တယ္ ။ဟုတ္ပါတယ္။ ယခုခရီးစဥ္ဟာ က်ဳပ္အတြက္ မေျပာပေလာက္တဲ့ ေလာကီကုန္ေတြ ရွုံးေပမယ္ ့ သံသရာအဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အျမတ္ေတြက်န္ခဲ့တယ္ေလ ။က်ဳပ္ရင္ႏွီးလုိက္ရတာက မုံးညွင္းေစ့ေလာက္ေလ  က်ဳပ္ျပန္ရလုိက္တဲ့ အျမတ္ေတြက ျမင့္မုိ္ရ္ေတာင္ေပါင္း ရာေထာင္မကတဲ့ အျမတ္ ေလာကုတၱရာ ဥစၥာေတြပါပဲ ။


ဘုရားရွင္က က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့ေနမယ္ဆုိတာကုိ ၾကံစည္တာကုိ သိလုိ ့အရွင္အာနႏၵာကုိ မိန္ေတာ္မူတဲ့အခါ တရားတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေဟာေတာ္မူတယ္တဲ့။ နတ္ျဖန္မွာကုိယ့္အသက္ရွင္မယ္ ေသရမယ္ဆုိတာကုိ မည္သူမွ မသိနုိင္ ဒါေၾကာင့္ကုိယ္အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ယေန ့မွာ အပၸမာဒဆုိတဲ့ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ တဲ့ သတိနဲ ့ကုသုိလ္ေတြ ျပဳလုပ္သင္တယ္ ။ေသမင္းဆုိတာ တံစုိးလက္ေဆာင္ေတြ၊ေခ်ာျမဴးတဲ့ စကားေတြနဲ ့ျဖားေယာင္လုိ ့မရဘူးလုိ ့ေဟာေတာ္မူတယ္ ။

က်ဳပ္ဘဝကုိ က်ဳပ္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ ဒီေန ့မွာ (၇)ရက္လည္းေစ့ျပီမုိ ့က်ဳပ္အသက္ရွင္ ဖုိ ့ နာရီပုိင္းပဲက်န္ေတာ့တယ္ေလ ။ ဘုရားရွင္ေပးေတာ္တဲ့ မဂၢင္ယာဥ္ၾကီးနဲ ့ တစ္ဆင္ျပီးတစ္ဆင့္ ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္ေအာင္ အပၸမာဒတရား လက္ကုိင္းထားျပီး သံသရာခရီးလက္က်န္ဘဝ ေတြကုိ က်ဳပ္သြားရဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ ့တစ္ေတြလည္း က်ဳပ္ဘဝဇာတ္လမ္းကုိ ၾကည့္ျပီး အပၸမာဒတရားနဲ ့ မဂၢင္ယာဥ္ေလွကားေတြ တစ္ထစ္ျပီးတစ္ထစ္နိဗၺာန္ကုိ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ။

    စာၾကြင္း-ဓမၼပဒအဌကထာ(ဒု)မဟာဓနဝါဏိဇဝတၳဳ။
ကုန္သည္သည္ ဘုရားရွင္ တရားေဒသနာအဆုံးေသာတာပန္
ျဖစ္သြားျပီး ညေနေစာင္းအခါ ရုတ္တရက္ ေခါင္းကုိက္ေဝဒနာ
ျဖင့္ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ေသာတာပန္ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ဆုံး(၇)ဘဝ
၌ ပရိနိဗၺာန္စံရပါမည္ ။
                                                              ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲၾကပါေစ ေရႊျဖဴးေလး
                                                                  

ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္တရားထက္ ...?

ျမတ္စြာဘုရားရွင္တုိ ့သည္ ဘုရားအျဖစ္သုိ ့ေရာက္ေအာင္  ေလးအသေခ်ၤ ႏွင့္တစ္ကမၻာတစ္သိန္း ၊ရွစ္အသေခ်ၤ ႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္း ဆယ္ေျခာက့္သေခ်ၤ ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းကာလပတ္လုံး ပါရမီတုိ ့ကုိ ျဖည့္ေတာ္မူခဲ့ရ၏ ။ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူမည့္ ေနာက္ဆုံးဘဝထိတုိင္ေအာင္ စၾကၤာဝေတးမင္း

စည္းစိမ္းကုိ ပင္ လ်စ္လ်ဳရႉ၍ မ်ားစြားေသာ သားမယားေမာင္းမမိႆံေခြ်ရံသင္းပင္ စည္းစိမ္းဥစၥာတုိ ့ကုိစြန္လြတ္ ၍ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့၏ ။ဒုကၠရ စရိယာက်င့္ရ၏ ။ျပီးမွ မစၨ်ိမပဋိပဒါ အက်င့္ျဖင့္ 

ကုိယ္တုိင္မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳေတာ္မူရေပသည္ ။ ထုိသုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳျပီးသည္နွင့္ တစ္ဆက္တည္း သဗၺညဳတညဏ္အစရွိေသာ ညဏ္ေတာ္မ်ားကုိရ ၍ သဗၺညဳတဘုရားအျဖစ္သုိ ့ေရာက္ေတာ္မူေလသည္ ။

ဗုဒၶသည္ ဇနက မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သည္ ဇည

ဗုဒၶ၏ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သသည္ မိမိကုိယ္တုိင္၏ဝီရိယ ညဏ္စြမ္းေၾကာင့္ရ၏ ။ဗုဒၶသည္ဇနက ျဖစ္ေစသူ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သည္ ဇညျဖစ္ေစအပ္ေသာအရာဟု ပရိယယယ္အားျဖင့္ သုံးႏွ ုန္းေျပာဆုိခြင့္ရွိ၏ ။တနည္းအားျဖင့္လည္း ဗုဒၶသည္ ပဓာနပုဂၢဳိလ္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သည္ အပဓာနအပုိင္းဟု ဆုိနုိင္၏ ။

ဗုဒၶသည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ထက္ ျမတ္သည္ 

ထုိေၾကာင့္ ဇနက ပဓာနပုိင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္  ဇည၊ အပဓာနပုိင္ပစၥည္းျဖစ္ေသာ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ျမတ္သည္ ပရိယာယ္အားျဖင့္ဆုိခြင့္ရွိပါသည္ ။

မဂၢါန႒ဂႋေကာ ေသေ႒ာ၊ သစၥာနံ စတုေရာ ပဒါ။

၀ိရာေဂါ ေသေ႒ာ ဓမၼာနံ၊ ဒြိပဒါနဥၥ စကၡဳမာ။ (ဓမၼပဒ၊ ပါ ၊ဂါထာ ၂၇၃)

ပကတိလမ္းခရီး၊၆၂ ပါးေသာ မိစၦာဒိဌိတည္းဟူေသာအပါယ္သံသရာခရီးလမ္းတုိ ့ထက္ အဂၤါ႐ွစ္ပါး႐ွိေသာ မဂ္လမ္းခရီးသည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏၊ ဝစီသစၥာ သမုတိသစၥာ၊ပရမတၳသစၥာအားလုံးတုိ ့ထက္၊ အရိယသစၥာေလးပါးသည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏၊ သခၤတအသခၤတသေဘာတရားအားလံုးတို႔တြင္ ရာဂကင္းရာ နိဗၺာန္သည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏၊ တရားအားလုံးတုိ ့ထက္၎၊သတၱဝါအားလုံးတုိ ့ထက္၎ အေျခႏွစ္ေခ်ာင္း႐ွိေသာ သတၱ၀ါအားလံုးတို႔တြင္ မ်က္စိငါးပါး႐ွိေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏။ဟုေဟာေတာ္မူေသာေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ထက္ျမတ္၏ဟူ၍ ဓမၼပဒ၊အဌကထာႏွင့္အဘိဓာန္ဋီကာ ဗုဒၶပရိယာအဖြင့္၌ ဆုိေတာ္မူသည္ ။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားေတာ္ကုိပူေဇာ္၏
 ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားေတာ္ကုိ အျမဲမွီဝဲပြားမ်ားေသာ ဘာဝနာေသဝန၏အစြမ္းျဖင့္ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားေတာ္ကုိပူေဇာ္၏ ။တခါတစ္ရံ သုတၱန္ပါဠိေတာ္မ်ားကုိပင္ နာယူေတာ္မူ၏ ။ဖလသမာပတ္ နိေရာဓသမာပတ္တုိ ့ကုိ အျမဲ ဝင္စားေတာ္မူ၏ ။`ဤအရာ၌ တရားေတာ္ကုိ အေလးဂရုျပဳျခင္း အရုိေသျပဳျခင္းျမတ္နုိးေတာ္မူျခင္းတုိ ့ကုိပင္ ပူေဇာ္ျခင္းဟု ဆုိေပသည္ ။
ဝကၠလိရဟန္းအားဆုံးမရာ၌ ပင္-
ေယာ   ေခါ ဝကၠလိ ဓမၼံ ပႆတိ၊ ေသာမံ ပႆသိ။ စသည္...
တရားကုိျမင္ေသာသူသည္ ငါဘုရားကုိျမင္၏ ၊ဖူး၏ ၊ပူေဇာ္၏။အေလးျမတ္ျပဳ၏ ဟု ေဟာေတာ္မူ၏ ။ထုိျပင္မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ေတာ္တြင္ အရွင္အာနႏၵာအား ဤသုိေဟာေတာ္မူ၏ ။

ေယာေဝါ အာနႏၵ၊ မယာဓေမၼာစ ဝိနေယာစ။

ေဒသိေတာ ပညေတၱာ၊ေသာေဝါမမစၥေယနသတၳာ။

ခ်စ္သားအာနႏၵ ငါဘုရားရွင္သည္ သုတ္ အဘိဓမၼာတရားကုိလည္း ေဟာၾကားထားျပီးျပီ ။ဝိနည္းတရားကုိလည္း ပညတ္ထားျပီးျပီ ။ထုိသုတ္အဘိဓမၼာ ဝိနည္းတရားေတာ္သည္ ငါဘုရားပရိနဗၺာန္စံျပီးသည္ေနာက္  သင္တုိ ့၏ ဆရာ(ဘုရား)ျဖစ္ရစ္လိမ္မည္ ။ဤတြင္ ပရိယတ္တရားေတာ္းမ်ားကုိ မိမိကုိယ္စားအျဖစ္မိန္ ့ေတာ္မူပါသည္ ။၎ပဠိေတာ္စကားျမတ္တုိ ့ကုိ ေထာက္ရႉပါက ဘုရားရွင္သည္ မဂ္ဖုိလ္ နိဗၺာန္ တရားထက္ျမတ္သည္ ။မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သည္ဘုရားထက္ျမတ္သည္ဟု မဆုိသာ ။ထပ္တူ ထားရမည့္ကဲ့သုိ ရွိေလသည္ ။ဤသုိ ့လွ်င္ျပဆုိခဲ့သည္နည္းအတုိင္း ပရိယာယ္အားျဖင့္ ျမတ္စြားဘုရားသည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ တရားထက္ျမတ္သည္ဟု ဆုိသင့္သည္ထင္ပါသည္။ (စာကုိးx မံုရႊာျမဳိ ့ အေရွ့လည္တီတုိက္ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ ဘုရား၏ မဟာသုတဒီပနီက်မ္း)

                                                     ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲၾကပါေစ
                                                                 ေရႊျဖဴးေလး

မလုိေလာဘ ယူမရ

ေရွးလြန္ခဲ့ျပီးတခုေသာဘ၀တြင္ ေဇာတိကအေလာင္းသည္ ႀကံခင္းပိုင္ရွင္ ျဖစ္ခဲ့၏။ တေန႔သ၌ ႀကံတေခ်ာင္းကို ယူလာရာ လမ္းတြင္ ဆံုမိေသာ ရွင္ပေစၥကဗုဒၶါတပါးကို လွဴလိုက္၏။ ထိုေကာင္းမႈေၾကာင့္ နတ္ျပည္၌ အႀကိမ္ႀကိမ္ ခံစားျပီးေနာက္ ၀ိပႆီျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါ သူေဌးႀကီးျဖစ္ျပီး ရတနာခုနစ္ပါးျဖင့္ျပီးေသာရတနာခုနစ္ပါးအျပည့္ခင္းထားေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ေဆာက္လွဴ၏။
 ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာသူတိုင္းကို အလိုရွိသမွ် ယူသြားေစ၏။ ထိုအတြင္း ပုဏၰားတေယာက္သည္ ဘုရားေျခေတာ္ရင္းက ပတၱျမားကို ခိုးယူျပီး ၀ွက္ထားသည္ကို ျမင္ေသာအခါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၏။ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ ေနာင္ဘ၀ အဆက္ဆက္ ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ ပစၥည္းမွန္လွ်င္ ခ်ည္မွ်င္တမွ်င္မွ် မယူႏိုင္ပါေစသတည္း-ဟု ဆုေတာင္းသည္။
ထိုအခါ ဘုရားရွင္က ခြင့္ျပဳေတာ္မူ၏။

ရွင္ေတာ္ေဂါတမ လက္ထက္တြင္ အလြန္ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးႀကီးျဖစ္လာျပန္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ သီတင္းသံုးရန္အတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္ရန္ ေျမရွာ၍ ျပဳျပင္ရာ သိၾကားမင္းသည္ လက္သမားအသြင္ ဖန္ဆင္း၍ သူေဌးထံ ခ်ဥ္းကပ္လာ၏။ ဤတြင္ ေျမျပဳျပင္ေရး၊ အစစ လိုေလေသးမရွိ စီမံေရး၊ ေက်ာင္းေဆာက္ေရးတို႔ကို စီစဥ္၍ ျပီးေစ၏။ ျပီးလွ်င္ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဘံုခုနစ္ဆင့္ ျပသာဒ္ႏွင့္တကြ ရတနာအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စီျခယ္ထားေသာ အမိုးအကာ၊ နံရံ တံခါး ေလွကား စသည္တို႔ကို လိုေလေသးမရွိ ထူးျခားအံ႔ၾသဘြယ္ ျဖစ္ေပၚေစ၏။ တေန႔သ၌ ေဇာတိက၏ေက်ာင္းကို ၾကည့္ရန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး ေရာက္လာ၏။ သားေတာ္ အဇာတသတ္မင္းသားငယ္ကိုလည္း လက္ဆြဲလ်က္ ေခၚလာခဲ့၏။ သားေတာ္သည္ ခ်က္ခ်င္းအၾကံေပၚလာ၏။ ငါ၏ခမည္းေတာ္သည္ ညံ႔လွေခ်တကား၊ သူေဌးဆိုသူက ရတနာျပာသာဒ္ႏွင့္ ေနႏိုင္ပါလ်က္ တို႔ကေတာ့ သစ္သားနန္းေတာ္ျဖင့္သာ ေနႏိုင္၏။ ငါသာ မင္းျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဤအေဆာက္အအံုကို သိမ္းယူမည္-ဟု စိတ္ကူးမိသည္။

အဇာတသတ္မင္းသားသည္ ဖခင္မင္းႀကီးကို သတ္ျပီးေသာအခါ စစ္သည္ဗိုလ္ပါ စုေဆာင္း၍ ေဇာတိက ေနအိမ္ကို တိုက္ခိုက္ရန္ ေရာက္လာ၏။ ဤတြင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ၌ နတ္ဘီလူးမ်ား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနသျဖင့္ တံတိုင္းအနီးသို႔ပင္ ကပ္ရန္ မတတ္ႏိုင္ေပ။ စိတ္ပ်က္ေနေသာ အဇာတသတ္သည္ စစ္ရႈံး၍အျပန္တြင္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔၀င္ရာ ေဇာတိကသူေဌးကို ေတြ႔ရသျဖင့္ အမ်က္ေဒါသ ျဖစ္သြားသည္။ သင္သည္ သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္၍ ဘုရားအနားကပ္ေန၏။ သင့္စစ္သည္မ်ားကို ငါ့စစ္သည္မ်ားႏွင့္ တိုက္ခိုက္ရန္ စီမံထားခဲ့သည္မဟုတ္ေလာ-ဟု စြပ္စြဲ၏။ ေဇာတိကသည္ သူမရွိမီ သူ႔အိမ္ကို တိုက္ခိုက္ရန္ အဇာတသတ္မင္း သြားသည္ကို ရိပ္မိလိုက္၏။ သူေဌးက အဇာတသတ္မင္းကို-

အရွင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး သေဘာမတူလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးပိုင္ေသာပစၥည္း ခ်ည္မွ်င္တမွ်င္မွ်ပင္ ယူရန္ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ယခု ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ၀တ္ထားေသာ လက္၀တ္ရတနာ စသည္တို႔ကို အရွင္လိုခ်င္လွ်င္ ျဖဳတ္ယူၾကည့္ပါ-ဟုေျပာ၏။ အဇာတသတ္မင္းသည္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ လက္စြပ္ ေက်ာက္ စသည္တို႔ကို အားရွိသမွ် အတင္းႀကိဳးစားျဖဳတ္ယူရာ ေခၽြးဒီးဒီးပင္ က်လာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေဇာတိကလက္ေပၚရွိ ပစၥည္းမ်ားကား ေရြ႔လ်ား၍ပင္ မလာေပ။ ထို႔ေနာက္ အဇာတသတ္မင္းကိုၾကည့္၍ လက္စြပ္အားလံုး ယူလိုလွ်င္ လက္၀ါးျဖန္႔ေတာ္မူပါ-ဟု ေျပာျပီး သူ၏ လက္ကိုလႈပ္ခါခ်လိုက္ရာ လက္စြပ္မ်ား အလြယ္ကူ ေလွ်ာက်ကုန္သည္။ ထိုအခါ ေဇာတိကသူေဌးသည္ ေလာကႀကီး၌ ေနထိုင္ရန္ျငီးေငြ႔သျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခြင့္ပန္ျပီး ရဟန္းျပဳသည္။ ထို႔ေနာက္ တရားအားထုတ္ရာ မၾကာမီ ရဟႏၲာအျဖစ္ ေရာက္ေတာ္မူေလသည္။ ရဟႏၲာျဖစ္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ သူေဌး၏ ႀကီးက်ယ္ဆန္းၾကယ္ေသာ ဗိမာန္ႀကီးႏွင့္ ေျခြရံသင္းပင္း ဆင္ျမင္း ကၽြဲႏြား ရထား ဥယ်ာဥ္ စည္းစိမ္တို႔သည္ အားလံုးေပ်ာက္ကြယ္ၾကေလသည္။ သီတင္းသံုးေဖာ္ ရဟန္းမ်ားက သင္၏ စည္းစိမ္ ဥစၥာ ရတနာအလံုးစံုကို သတိရပါေသးသလား-ဟု ေမးေသာအခါ ဘုရားရွင္က ငါ၏ သားေတာ္ ေဇာတိကသည္ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ ေရာက္ျပီးျဖစ္၍ တဏွာ ေလာဘ သံေယာဇဥ္ အားလံုး ကင္းရွင္းေလျပီ-ဟု ေျပာကာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာေတာ္မူေလ၏။

( ပါဠိဂါထာ )
ေယာဓ တဏွံ ပဟႏ႖ာန ၊ အနာဂါေရာ ပရိဗၺေဇ ။
တဏွာဘ၀ ပရိကၡီဏံ ၊ တမဟံ ျဗဴမိ ျဗာဟၼဏံ ။ ( ၄၁၇ )

( ျမန္မာျပန္ )
ဤေလာက၌ အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ လူ႔ေဘာင္ကို စြန္ခါြ၍ရဟန္း ျပဳလာ၏။
တဏွာကုန္ခန္းေလျပီးျဖစ္ေသာ ထိုသူကို ျဗာဟၼဏ (သူေတာ္စင္) ဟူ၍ ငါဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏။

( လကၤာ )
လူမ်ားျဖစ္ပြား၊ ေႏွာင္ဖြဲ႔မ်ားကို၊ ပယ္ရွားစြန္႔ခြါ၊
နတ္မွာျဖစ္ပြား၊ စည္းစိမ္မ်ားကို၊ ေက်ာ္လႊား၍သာ၊ လြန္ေျမာက္လာလ်က္၊
ေလးျဖာေယာဂ၊ ကင္းလြတ္ကမူ၊ ထိုသူကိုသာ၊ ငါက ျဗာဟၼဏ၊ ေခၚျမြက္ဟ၏။

( ျဗာဟၼဏ၀ဂ္ ေဇာတိကေတၳရ၀တၳဳ )......

ဓူတင္ဟူသည္

ဓုတင္ ဆိုသည္မွာ ကိေလသာကို ခါထြက္ေၾကာင္း ေခါင္းပါးေစသည့္ အက်င့္တရားမ်ား ျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းအားျဖင့္ ဓုတင္ ၁၃-ပါး ရွိသည္။
၁။ ဒါယကာတို႔ လွဴဒါန္းေသာ သကၤန္းကို စြန္႔လ်က္ ပံ့သကူ သကၤန္းကို ေဆာင္ျခင္းဟူေသာ ပံ့သကူ ဓုတင္၊ ၂။ ေလးထည္ေျမာက္ သကၤန္းကို စြန္႔လ်က္ သံုးထည္ေသာ သကၤန္းကိုသာ ေဆာင္ျခင္းဟူေသာ တိစီ၀ရိက္ ဓုတင္၊ ၃။ လာဘ္ပို လာဘ္လွ်ံကို ပယ္၍ ဆြမ္းခံ၍ရေသာ ဆြမ္းကိုသာ သံုးေဆာင္ျခင္း (ပိ႑ပါတ္ ဓုတင္) ၄။

ေဒ၀ဒူတ သုတၲာန္ လာ နတ္တမန္ေတာ္မ်ား

ေဒ၀ဒူတ သုတၲာန္ ပါဠိေတာ္ႀကီး (ယမမင္းစစ္တမ္း) ယမမင္း ။ ။ ေမာင္မင္း .. သင္သည္လူ႕ျပည္၌ ပထမေသမင္းတမန္ ထင္ထင္ရွားရွား ျဖစ္သည္ကို မျမင္ပါသေလာ။ ငရဲသား ။ ။ ကၽြႏု္ပ္ မျမင္မိပါ။ ယမမင္း ။ ။ ေမာင္မင္း .. သင္သည္ လူ႕ျပည္၌ မိမိ၏က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ မသုတ္သင္ႏိုင္ဘဲ လူးလိမ့္ကာ ေနရရွာေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားကို မေတြ႕ခဲ့ဘူးလား ။ ငရဲသား ။ ။ ကၽြႏု္ပ္ ျမင္မိပါသည္။ ယမမင္း ။ ။ မိမိကိုယ္တုိင္နားလည္ေသာ အရြယ္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ထိုကေလးမ်ားကိုႀကည့္၍ ““ငါသည္ ဘာမွ်မသိနားမလည္ရွာေသးေသာ ယခုလို ကေလးသူငယ္ျဖစ္ဖို႕ရာ ေနာင္ခါ ပဋိသေႏၶေနရဦး မည္။ ပဋိသေႏၶ ေနျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေသးအံတကား ။ ယခုငါသည္ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္

ဘုရားေဟာတဲ့ မာရ္ ငါးပါး

`မာရ္´ ဟူေသာ ပါဠိစကား၏ အနက္မွာ `ေသျခင္း´ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ပါဠိဓာတ္က်မ္းမ်ားက `မရ ၊ ပါဏစာေဂ ၊ မရဓာတ္သည္ အသက္ကို စြန္႔ေစျခင္း အနက္၌ ျဖစ္၏။´ဟု ဆိုသည္။ ပါဠိအဂၤလိပ္ အဘိဓာန္မ်ားက `မာရ´ကို Death ေသျခင္း ဟု ဖြင့္ဆိုၾကသည္။
`မာရ၊ မာရ´ဟူသည္ ေသျခင္းကို ဆိုလိုေပသည္။
`မာရဓမၼ´ဟူသည္ ေသျခင္းတရား ပင္ျဖစ္သည္။ ဟူ၍ ဖြင့္ျပေတာ္မူထားသည္။ 
သို႔ျဖစ္၍ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ား ေသျခင္း၊ ေသေစျခင္းကို `မာရ...မာရ္´ဟုေခၚေၾကာင္း လက္ရင္းက်က် မွတ္သားရပါသည္။ သတၱ၀ါမ်ား ေသရျခင္း၏ အေၾကာင္း၊ ေသျခင္းမကင္းရသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ရွာၾကည့္ေသာ္ ငါးမ်ဳိး ေတြ႕ရသည္။

အရွင္မႏၲာဏိပုတၱပုဏၰမေထရ္

ဧတဒဂၢံ ဘိကၡေဝ မမ သာဝကာနံ ဘိကၡဴနံ ဓမၼကထိကာနံ ယဒိဒံ ပုေဏၰာ မႏၲဏိပုေတၱာ။ (အံ-၁၊ ၂၄)

မေထရ္အေလာင္း ေရွးဆုေတာင္း

အရွင္ပုဏၰအေလာင္းေတာ္သည္ ပဒုမုတၱရဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မမူခင္ကပင္ ဟံသာဝတီျမိဳ႔ဝယ္ ေဂါတမအမည္ျဖင့္ ပုဏၰားသူေဌးမ်ိဳး၌ ျဖစ္ျပီးလွ်င္ ေဗဒင္သံုးပံု၌ လိမၼာကၽြမ္းက်င္ေသာ္လည္း

ရဟန္းတုိ ့အေလးအနက္က်င့္သုံးရမည့္ ပဓာနတရား(၆)ပါး

ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူျပီးေသာ     ဗုဒၶ၏ရုပ္ကလပ္ေတာ္ဓါတ္ေတာ္  ေစတီေတာ္   တုိ ့အားပူေဇာ္ျခင္းထက္     ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား   အေလးအနက္က်င့္သုံးရမည့္   ပဓာနအက်င့္တရားတုိ ့ကုိ    မိလိႏၵပညွာတြင္ေဖာ္ျပပါရွိေပသည္ ။
   ျမတ္စြာဘုရားမိန္ ့ေတာ္မူေသာ စကားႏွစ္ခြန္း
နာဂေသန အရွင္ျမတ္ဘုရား  အဗ်ာဝဋာ တုေမွ အာနႏၵေဟာထ၊ တထာဂတႆ သရီရ ပူဇာယ
အာနႏၵ သင္တုိ ့သည္ ပရိနိဗၺာန္စံျပီးေသာ ငါဘုရား၏ ကုိယ္ေတာ္ရုပ္ကလပ္ေေတာ္တုိ ့ကုိ ပူေဇာ္ျခင္းငွါ
ေၾကာင္းၾကမစုိက္ၾကေလနွင့္။ဤသုိ ့ျမတ္စြာဘုရား ကုိယ္ေတာ္တုိင္မိန္ေတာ္မူပါသည္။

တဖန္လည္း    
            ပူေဇထနံ ပူဇနိယႆ ဓာတုံ၊ဧဝံ ကရာသဂၢမိေတာ ဂမိႆထ။
ပူေဇာ္အပ္ပူေဇာ္ထုိက္ေသာ ငါဘုရား၏ ပူေဇာ္ထုိက္ေသာ ထုိဓာတ္ေတာ္ကုိ ပူေဇာ္ၾကကုန္ေလာ့ ၊
ဤသုိ ့ပူေဇာ္သမွ ု့ျပဳၾကကုန္ေသာ သင္တုိ ့သည္ ဤလူ ့ျပည္မွ (စုေတၾကသည္ရွိေသာ္)နတ္ျပည္သုိ ့လားေရာက္ၾကလတၱံ ့ဟု ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာေတာ္မူအပ္ပါသည္ ။
ဤစကားႏွစ္ခြန္းတြင္ ပထမစကားကုိယူေသာ္ ဒုတိယစကားသည္ မွား၏ ။ဒုတိယစကားကုိယူျပန္ေသာ္
ပထမစကားသည္ မွားယြင္ေလရာ၏ ။      အဘယ္သုိ ့    မွတ္ယူရပါမည္နည္းဟု     မိလိႏၵမင္းက
 ေမးေလွ်ာက္ေလသည္ ။

အေပါင္းသင္းမွား၍ အပါယ္ဘဝက်င္လည္ခဲ့သူ

ဤကမၻာမွ ျပန္၍ေရသည္ရွိေသာ္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းထက္က သုေမဓာရွင္ရေသ့သည္ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား အထံေတာ္၌ ဘုရားဆုပန္ေတာ္မူခဲ့သည္ ။ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားက ေနာင္ကမၻာေပါင္း ေလးသေခ်ၤႏွင့္ တစ္သိန္းလြန္ေသာ ကာလဘဒၵကမၻာ၌ ေဂါတမ မည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားျဖစ္လတၱံ ့ဟု နိယတဗ်ာဒိတ္ ေပးေတာ္မူခဲ့သည္ ။ ထုိဗ်ာဒိတ္ပြဲ၌ မ်ားစြာေသာ လူတုိ ့သည္ဤသုေမဓာရွင္ရေသ့

ကံ အေရးပါသည္

အရွင္အာနႏၵာ၏ ပယ္ဆုေလးတန္၊ ခံဆုေလးပါး တရားထဲတြင္အရွင္အာနႏၵာကျမတ္စြာဘုရားအား အၿမဲတမ္းအလုပ္အေကြၽး ျပဳေပးရမည့္ ဥပ႒ာကရဟန္း ရာထူးေနရာကို သူလက္ခံရာမွာ… လူမ်ား၏သည္းေျခႀကိဳက္ အခြင့္ အေရး၊ ရပိုင္ခြင့္ ၄ မ်ိဳးျဖစ္ေသာ

၁။ ျမတ္စြာဘုရား အားကပ္လွဴေသာ ေကာင္း ေသာဆြမ္းကို သူ႔အားမေကြၽးရန္၊

၂။ ျမတ္စြာဘုရားဝတ္႐ံုေသာ သကၤန္း အေကာင္းစားကို သူ႔အားမေပးရန္၊

ညီညြတ္ျခင္းသည္ ခ်မ္းသာျခင္း၏ အေၾကာင္း

ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီးတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္မူစဥ္  သံဃာအစည္းေဝးတစ္ခု၌ သံဃာအမ်ားသည္ "ငါရွင္တုိ ့ဤေလာက၌ အဘယ္အရာသည္ ခ်မ္းသာသနည္း "ဟု ေဆြးေႏြးေနၾက၏ ။အခ်ဳိ ့က တန္ခုိးၾကီးေသာ မင္း အျဖစ္သည္ ခ်မ္းသာ၏ ဟုဆုိၾကကုန္၏ ။ အခ်ဳိ ့က ကာမဂုဏ္၊စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ျပည့္စုံေသာလူသည္ ခ်မ္းသာသည္ ဟုဆုိကုန္၏။အခ်ဳိ ့က အလုိရွိသမွ် အစားးေကာင္း အေသာက္ေကာင္း ျပည့္စုံျခင္းသည္ ခ်မ္းသာသည္ဟု ဆုိကုန္၏ ။

အလကၤာပညာ ရွိႏွစ္ဦး

ခင္မင္ရပါေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြ စာဖတ္ပရိသတ္အေပါင္းတုိ ့ကုိ ဒီတစ္ခါမွာ...တင္ျပမယ္ အလက္ာပညာရွိႏွစ္ဦးရဲ ့စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လုံးလဝီရိယထုတ္ျခင္းဆုိ တဲ့ အေၾကာင္းနဲ ့ပါတ္သတ္ပါတယ္ ဒီအေၾကာင္းရာေတြႏွင့္ပါတ္သက္လုိ ့ေမးခြန္းေတြဆက္တုိက္ေမး တဲ ့မိလိႏၵမင္းၾကီးက ေမးဖုိ ့အျမဲတက္ၾကြေနသလုိ ေျဖဖုိ ့ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ရွင္နာဂေသနာမွာလည္း တက္ၾကြရႊင္လန္းေနပါတယ္ ။အခုလည္းေဆြးေႏြးပြဲ အစမွာ မိလိႏၵမင္းသည္ ''အရွင္ဘုရားနာဂေသန 'ဤဝဋ္ဆင္းရဲသည္ အဘယ္သို႔ေသာ နည္းျဖင့္ ခ်ဳပ္ရာအံ့နည္း၊ တစ္ပါးေသာ ဆင္းရဲသည္လည္း မျဖစ္ေပၚရာပါအံ့နည္း'ဟု ၾကံစည္၍ ငါတို႔၏ ရဟန္း အျဖစ္သည္ ဤဆိုခဲ့ၿပီးေသာ အက်ဳိးရွိ၏ဟု ေအာက္ (ပဗၺဇၨပဥႇာ)၌ အရွင္ဘုရားတို႔ မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့ကုန္၏၊ အခြင့္မေရာက္မီ ေရွးဦးစြာကလွ်င္ လုံ႔လထုတ္ျခင္းျဖင့္ အဘယ္အက်ဳိးရွိသနည္း၊ အခြင့္အခါ ေရာက္မွသာ လုံ႔လထုတ္သင့္သည္ မဟုတ္ပါေလာ''ဟု ေမးေလွ်ာက္၏။ ရွင္နာဂေသနမေထရ္သည္ ''မင္းျမတ္ အခြင့္အခါေရာက္မွ လုံ႔လထုတ္ျခင္းသည္ လိုအပ္ေသာ

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သစၥာဥာဏ္အျမင္

တရားဦး ဓမၼစက္မွာ အႏွစ္သာရ (၃)ခ်က္ရွိပါတယ္။

၁။ ေရွာင္ရွားရန္ အစြန္းႏွစ္ဘက္၊

၂။ လုိက္နာရန္ အလယ္လမ္းႏွင္႔

၃။ ထုိးထြင္းသိျမင္ရာ သစၥာ(၄) ပါးတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

လူ႔ဘ၀ကို ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ လာၾကသလဲ..?

ဦးဇင္းတုိ႔ေတြသည္ အသိဉာဏ္ပညာ ရွိေသာ၊ ေ၀ဖန္စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိေသာ လူ႔ဘ၀၊ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ေနထုိုင္က်င္လည္ ေနၾကသူေတြပါ။ ဒီလို လူ႔ဘ၀ကို ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ လာၾကသလဲ..? ဘာကိစၥနဲ႔လာၾကသလဲ..? ငါကေတာ့ အင္မတန္ ရခဲလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ ငါ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ..? ငါ ဘာေတြလုပ္သင့္လဲ..? စသျဖင့္ မိမိတုိ႔ ကိုယ္တုိင္ စမ္းစစ္သင့္တယ္ လို႔ ထင္မိပါတယ္။ `ဤလူ႔ေလာကကို ဦးဇင္းတုိ႔ ဘာကိစၥႏွင့္ လာၾကပါသလဲ´လို႔ေမးလွ်င္၊ ေအာက္ပါအတုိင္း အေျဖ(၄)မ်ိဳး ရရွိပါလိမ့္မယ္။

တိဟိတ္ႏွင့္ ဒြိဟိတ္ကို နားလည္ျခင္း

တိဟိတ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးအနက္ကေတာ့ တိဆိုတာ သံုး၊ ဟိတ္ဆိုတာ ေဟာတု အေၾကာင္းရင္း အေျခအျမစ္။ ဒါေၾကာင့္ တိဟိတ္ဆိုတာ အေၾကာင္းရင္း အေျခအျမစ္သံုးပါးႏွင့္ျျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္ေပါ့။

အေၾကာင္းဆိုတာကေတာ့ ဒီဘ၀မွာ ဒုကၡဆင္းရဲအေပါင္းက ကၽြတ္လြတ္ႏိုင္တဲ႔၊ မဂ္ၪာဏ္ဖိုလ္ၪာဏ္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ရသင့္ရထုိက္တဲ႔ အေၾကာင္းကိုေျပာတာ။ အဲဒီသံုးပါးျပည့္စံုရမယ္ေပါ့။ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ႏိုင္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္မွသာလွ်င္ ေလာကီေရာ၊ ေလာကုတၱရာေရာ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။