သံေဝဇနိယ ျမတ္ဗုဒၶ

                                           ပြင့္ေတာ္မူရာ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ျမတ္ အေလာင္းေတာ္သည္ေနာက္ဆံုးေသာဘ၀၌မိခင္၀မ္းၾကာတိုက္တြင္ပဋိသေႏၶေနေတာ္မူသည္။ ဒီမွာထူးျခားတာက နတ္ျပည္ကေန စုေတၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ျဗဟၼာျပည္ကေန စုေတျပီး ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး..တဲ႔ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ျဗဟၼာျပည္ကေန လာရင္ ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းတဲ႔ စိတ္ အထံု လူ႔ျပည္ကို ပါလာမယ္ ။ အိမ္ေထာင္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူ း ။ (တခ်ိဳ. အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီး ၊ေတြလဲ ျဗဟၼာျပည္က လာလို႔ အိမ္ေထာင္မျပဳတာလို႔ေျပာတာပဲ....ဤကားစာၾကြင္း)အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ဒီလို ေစာေစာစီးစီး ကတည္းက ကာမဂုဏ္ကိုရြံမုန္းေနရင္လည္းမဇၥိမပဋိပဋာလမ္းစဥ္ကိုေတြ႔ဖို႔ခက္မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ေလာက၏ အကဲ့ရဲ႕

လူေလာက သေဘာကိုၾကည့္ရလွ်င္ ေလာကၾကီးအတြင္းျဖစ္တည္က်င္လည္ေနၾကမႈ၊ ရုန္းကန္ေနရမႈ၊ ၾကိဳးစားေဆာက္တည္ေနရမႈစေသာဘ၀ေနထိုင္ေရးအတြက္ ျပဳလုပ္ေနၾကရသည္ကို ေတြးၾကည့္လွ်င္ပင္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ ေပသည္။ ဘ၀တစ္ခုရလာရျခင္းသည္ အေၾကာင္းတရားမ်ားရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားခႏၶာကိုရလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းတရားမရွိလွ်င္ အက်ိဳးတရားခႏၶာလည္း မျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ပါ။ ထို႔အတြက္  စာဖတ္သူတုိ႔ ရရွိေနေသာအက်ိဳးတရား ခႏၶာမွလြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကိုရွာ ရပါမည္။

ဓမၼကေပးေသာအရာ

ေလာကမွာ လူသားအားလံုး မိမိတုိ႔နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ တာ၀န္ေတြ ကုိယ္စီ ရွိႏွင့္ၾကၿပီးသားပါ။ ေက်ာင္းသားက စာသင္တဲ့ အလုပ္ကုိ လုပ္ရသလို ဆရာက စာသင္ေပးတဲ့ အလုပ္ကုိ လုပ္ရပါတယ္။ အလုပ္သမားက အလုပ္လုပ္ေပးရသလို အလုပ္ရွင္က က်သင့္သေလာက္ အခေၾကးေငြ ေပးရပါတယ္။ ေစ်းေရာင္းသူက ပစၥည္းေပးရသလို ေစ်း၀ယ္သူက တန္ရာတန္ေၾကးေပးရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သာသနာအက်ိဳး၊ ႏုိင္ငံအက်ိဳး၊ အမ်ားအက်ိဳး၊ မိသားစုအက်ိဳး စသျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေနရတဲ့ ပုဂၢိုလ္ေတြမွာလည္း မိမိတုိ႔နဲ႔ ဆုိင္ရာ၀န္ေတြကုိ ထမ္းရြက္ေနရတာပါပဲ။ အဲလို ဆုိင္ရာ ၀န္ေတြကုိ ထမ္းရြက္ေနတဲ့ သူေတြကုိပဲ ၀န္ထမ္းလို႔ ေခၚဆုိၾကသလို မထမ္းရြက္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ၀န္ထမ္းအျဖစ္ မေခၚဆုိႏုိင္ပါဘူး။ ၀န္ထမ္း မဟုတ္တဲ့ ၀န္ထုပ္လို႔ ဆုိရမွာပါပဲ။ 

ေလာကရဲ႕အလွတရား

ဗုဒၶတရားေတာ္သည္ လြန္စြာ နက္နဲသိမ္ေမြ႕ျမင့္မားရကား ေန႔စဥ္အသက္ေမြး၀မ္း ေက်ာင္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနထိုင္ၾကရသည့္ ေလာကလူသား မိန္းမ၊ ေယာက်္ား မ်ားအတြက္မူ ဗုဒၶက်င့္စဥ္ကို အလံုးစံု လိုက္နာက်င့္သံုးႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒီ အစစ္ အမွန္တစ္ဦးျဖစ္လိုပါက ေလာကမွဖယ္ခြာ၍ ေက်ာင္းကန္ဘုရား ဆိတ္ျငိမ္ရာ အရပ္မ်ားသို႔ ‘ေတာထြက္’ ၾကရေပလိမ့္မည္ဟု အခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္မ်ားက ထင္မွတ္ေနၾကေပသည္။ ဤကား ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ အထင္အမွတ္ လဲြမွားေနျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။


ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ တရားေတာ္မ်ားကို ေကာင္းစြာ နားမလည္ေသး ေသာေၾကာင့္ ထုိသို႔ လဲြမွားမွတ္ယူေနၾကေၾကာင္း ထင္မိပါသည္။ ဗုဒၶတရားေတာ္သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ သီတင္းသံုးေနထိုင္ၾကသည့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား အတြက္သာ မဟုတ္ဘဲ။ အိမ္ရာတည္ေထာင္ ေနထိုင္ၾကသည့္ သာမန္ ေလာကလူသား မိန္းမ၊ေယာက်္ားမ်ား အတြက္လည္းျဖစ္ေပသည္။ ဗုဒၶ၀ါဒတို႔ က်င့္သံုးရာလမ္းစဥ္ျဖစ္ေသာ မဂၢင္(၈)ပါး တရားေတာ္ျမတ္သည္ ဂုဏ္ထူး၀ိေသသ အဆင့္အတန္း လံုး၀ခဲြျခားျခင္းမရိွဘဲ ခပ္သိမ္းေသာ ပုဂိၢဳလ္အေပါင္းတို႔ အကိ်ဳးစီးပြားအတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ကမာၻေလာကၾကီး တစ္ခုလံုး သာယာေအးခ်မ္းေအာင္လည္း ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္မ်ား အတိုင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ပါသည္။ အထူးတလည္ က်င့္ၾကံပြားမ်ားစရာ မလိုပါဘူး။ မိမိတုိ႔သိတဲ့ အတုိင္းသာလိုက္က်င့္ဖုိ႔လိုတာပါ။ လူတိုင္းထို အသိရွိၿပီး က်င့္ၾကမည္ဆုိပါက အားလံုးအမုန္းမရွိဘဲ သာယာဖြယ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။



အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူရာ ေ၀ဠဳဒြါရ ပုဏၰားတုိ႔ရြာသုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ထုိအခါရြာသူရြာသားတုိ႔က ျမတ္စြာဘုရားရွိရာသို႔ လွဴဖြယ္၊ ပူေဇာ္ဖြယ္ ၀တၳဳတုိ႔ျဖင့္ လာေရာက္ၾကပါသည္။ ထုိသုိ႔ လူအမ်ားလာေရာက္ ၾကေသာအခါ အလႅာပ၊ သလႅာပ စကားမ်ားေျပာၾကၿပီး ထုိရြာမွအႀကီးအကဲ ပုဏၰားႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္ထားပါသည္။ ဘယ္လို ေလွ်ာက္သလဲဆုိ ေတာ့..
“ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ရာတည္ေထာင္၍ ေနၾကေသာသူတုိ႔သည္ အရွင္ဘုရားတုိ႔လို ဆြမ္းခံစားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေရႊ၊ ေငြကိုလည္း မစြန္႔ႏိုင္ပါ။ သားမယား တုိ႔ကိုလည္း မစြန္႔ႏိုင္ပါ။ အ၀တ္ေကာင္းကိုလည္း ၀တ္ခ်င္ပါသည္၊ အစားေကာင္းကိုလည္း စားခ်င္ပါသည္။ ပန္းကိုလည္း ပန္လိုပါသည္။ သနပ္ခါးကိုလည္း လိမ္းလိုပါသည္။ ပြဲကိုလည္းၾကည့္လိုပါသည္။ ေတာေတာင္ ကုိလည္းမထြက္ႏိုင္ပါ။ ေသတဲ့အခါ အပါယ္ေလးပါးသို႔လည္း မက်လိုပါ။ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္လိုပါသည္။ သို႔အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တပည့္ေတာ္တုိ႔အား ေတာလည္းမထြက္ရ၊ သားမယားကို သာယာလွ်က္၊ ေရႊ၊ ေငြ ကိုလည္း သာယာလ်က္၊ အစားေကာင္းကိုလည္း စားကာ၊ အ၀တ္ေကာင္းကို၀တ္လ်က္၊ ပန္းကိုလည္းပန္ကာ၊ သနပ္ခါးလိမ္းလ်က္၊ ပြဲလည္းၾကည့္ကာ၊ အပါယ္ေလးပါးသို႔ မက်ဘဲ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္တဲ့တရားကို ေဟာေတာ္မူပါဘုရားတဲ့”
ဒီတရားေတာင္းဟာ အိမ္ယာတည္ေထာင္ေနေသာ လူေတြအားလံုးႏွင့္ အင္မတန္သင့္ေတာ္ေသာ တရားေတာင္းပါ။ အဲဒီတရားေတာင္းေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လိုမိန္႔ေတာ္မူသလဲဆုိေတာ့..
“ပုဏၰားေတာင္းတဲ့ အတုိင္းျဖစ္ပါေစမယ္၊ ေရႊ၊ ေငြကိုလည္း မစြန္႕ရပါဘူး။ ေတာ လည္းမထြက္ရပါဘူး။ အ၀တ္ေကာင္းလည္း ၀တ္ရပါမယ္။ အစားေကာင္းလည္း စားရပါမယ္။ သနပ္ခါးလည္း လိမ္းရပါတယ္။ ပန္းလည္းပန္ရပါတယ္။ ပြဲလည္းၾကည့္ ရပါတယ္။ ေသတဲ့အခါ အပါယ္ေလးပါးကိုလည္း မေရာက္ေစရပါဘူး၊ နတ္ျပည္ကို လည္း ေရာက္ရပါေစမယ္။ သို႔ေသာ္ ငါဘုရားေျပာတဲ့ အတုိင္းလိုက္နာက်င့္ၾကံရပါမယ္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။
ပုဏၰားက “ဒီလိုဆုိ က်င့္ၾကံပါမယ္ဘုရား အက်င့္လမ္းစဥ္ကိုသာ ေဟာေတာ္မူပါတဲ့”
“ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက အက်င့္လမ္းစဥ္ကို ဘယ္လိုေဟာသလဲဆုိေတာ့..”


(၁) “ငါ့ကို သတ္လွ်င္ ငါမခံခ်င္သလို သူမ်ားကို ငါကသတ္လွ်င္ သူမ်ားက ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲ။ သို႔အတြက္ငါသည္ သူတစ္ပါးအား သတ္ျဖတ္ျခင္းမွ ေရွာင္က်ဥ္ပါအံ့ဟု က်င့္ရမယ္”။


(၂) “ငါ့ဥစၥာကိုခိုးလွ်င္ ငါမခံခ်င္သလို၊ သူတစ္ပါးဥစၥာကို ငါကခိုးလွ်င္လည္း သူတစ္ပါးက ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲ။ သို႔အတြက္ ငါသည္ သူတစ္ပါးဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါအံ့ဟု က်င့္ရမယ္”။


(၃) “ငါ့သားမယားကို သူတစ္ပါးက မွားယြင္းလွ်င္ ငါမခံခ်င္သလို သူတစ္ပါးသား မယားကို ငါမွားယြင္းလွ်င္ သူတစ္ပါးက ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲ။ သို႔အတြက္ ငါသည္ သူတစ္ပါးသားမယားကို မွားယြင္းျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါေတာ့အံ့ဟု က်င့္ရမယ္”။


(၄) “ငါ့ကို သူတစ္ပါးက လိမ္ေျပာလွ်င္ မၾကိဳက္သလို သူတစ္ပါးကို လိမ္လွ်င္လည္း သူတစ္ပါးက ဘယ္ႀကိဳက္ပါ့မလဲ။ သို႔အတြက္ ငါသည္ မုသားေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာက္ၾကဥ္ပါေတာ့အံ့ဟု က်င့္ရမယ္”။


(၅) “ငါသည္ သူတစ္ပါးေသာက္စားမူးယစ္တာကို ျမင္လွ်င္ မၾကည္ညိဳသလို၊ ငါေသာက္စားမူးယစ္လွ်င္လည္း သူတစ္ပါးက ဘယ္ၾကည္ညိဳပါ့မလဲ၊ သို႔အတြက္ ငါသည္ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါေတာ့အံ့ဟု က်င့္ရမယ္”။



ငါးပါးသီလၿမဲေအာင္ က်င့္ရမည္ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ယေန႔ကမာၻၾကီးမွာ စစ္ပြဲေတြ၊ တုိက္ခိုက္မႈေတြျဖစ္ေနျခင္းမွာ လူသတ္တာ အကုသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို လူတုိင္းမသိ၍၊ သိေသာ္လည္း မက်င့္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူတပါးပစၥည္း၊ နယ္ေျမလိုခ်င္တဲ့ ေလာဘေတြ၊ သူတပါးကို ေသေစလိုတဲ့ ေဒါသေတြေၾကာင့္ ေလာကၾကီးမွာ ယေန႔ထိ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ေနရာတုိင္း မရႏိုင္ေသးတာပါ။



အဒိႏၷာဒါနာကံမွာ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို ခိုးယူျခင္း၊ မေတာ္မတရားယူျခင္း၊ အေလးခိုးျခင္း၊ ဓားျမတုိက္ျခင္း အားလံုးကိုထည့္တြက္ရပါမည္။ ထိုအမႈ႔မ်ား လုပ္ပါက အကုသိုလ္ကံ ျဖစ္သည္ဟုသိၿပီး လိုက္က်င့္ၾကပါက ေလာကမွာ သူခိုးမ်ားရွိမည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ မိမိတို႔ ပစၥည္းကိုသာ အသံုးျပဳ၍ သူတပါးထံမွ လိုခ်င္ေသာ ေလာဘတရားလည္း အလိုလိုပယ္သတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။



မိမိႏွင့္ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း စာနာကာ သူတပါး သားသမီးအေပၚ က်ဴးလြန္ျခင္းအမႈ ကာမသုမိစာၦစာရကံကို လူတုိင္းေစာင့္ထိန္းၾကမည္ဆုိပါက မလိုလားအပ္ေသာ အမႈခင္းမ်ားလည္း ျဖစ္မည္မဟုတ္ေပ။ “ႏွမခ်င္း စာနာေထာက္ထားပါ” “သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစားပါ” ဟူေသာ ျမန္မာတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈ စကားျဖင့္ပင္ အသိအလိမၼာရွိသူတို႔အဖို႔ ထိုကံကို က်ဴးလြန္လိမ္႔မည္မဟုတ္ပါ။ ထုိသို႔ေစာင့္ထိန္း ျခင္းေၾကာင့္ လူသားအားလံုး အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေဖာက္ျပားမႈမ်ား မျဖစ္ေတာ့ဘဲ သာယာမႈရေစႏိုင္ပါသည္။



မုသားစကားဆုိရာတြင္ လိမ္ေျပာျခင္း၊ ၾကမ္းတမ္းစြာဆဲဆုိေျပာျခင္း၊ ကုန္းေခ်ာစကားေျပာျခင္း၊ အက်ိဳးမရွိေသာအပိန္ဖ်င္း စကားမ်ားေျပာျခင္း တို႔ကိုပါမွတ္ယူ ေစာင့္ထိန္းၾကရပါမည္။ စီေဘာက္မွာ ဆဲဆုိေျပာေနျခင္းမ်ား၊ သူတပါးေတြကို ကုန္းေခ်ာေသာစာမ်ားကို ေတြ႕ရပါက မည္သို႔ခံစားရသည္ကို စာဖတ္သူမ်ားသိၾကမွာပါ။ တရားသိၿပီးေစာင့္ထိန္းၾကပါက ထုိကဲ့သို႔ ေသးငယ္ေသာ အမႈမွစ၍ က်ဴးလြန္ ၾကမွာမဟုတ္ပါ။



ေသရည္အရက္ေသာက္ပါက မူးယစ္ၿပီး ဆံုးျဖစ္ခ်က္မ်ား မွန္ကန္စြာမခ်ႏိုင္ေတာ့ပါ။ မိမိေသာက္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္လည္း ထိခိုက္ရပါသည္။ အရက္၊ ေဆးေျခာက္၊ ဘီယာ၊ မူးယစ္ေဆး၊ ထန္းရည္ အားလံုးကို ပါမွတ္ယူ ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမည္။ မူးယစ္ေသာက္စားၿပီးပါက ေနာက္ထပ္ မေကာင္းမႈမွားဆက္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကျဖစ္လာတက္ပါသည္။ အရက္မူးျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အမႈခင္းမ်ား အားလံုးလည္းျဖစ္မည္ မဟုတ္ေပ။


ထုိ႔ေၾကာင့္ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားမ်ားသည္ ေမြးျခင္း၊ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္း စတဲ့ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေစျခင္း အျပင္ ေလာကအတြင္း သတၱ၀ါအားလံုး ေနနည္းမ်ား ကိုလည္း လမ္းညႊန္ျပထားခဲ့ေပသည္။ ေလာကရဲ႕အလွတရားကို သီလပန္းျဖင့္ ဆင္ျမန္းမွသာ တင့္တယ္လွပႏိုင္ပါမည္။

ဘုန္းကံၾကီးသူႏွင့္ ဘုန္းကံရွိသူ

ဘုန္းကံဆိုရာ၌ ျပဳခဲ႔ဘူးေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈရွိျခင္းေၾကာင့္ ရရွိ ေသာအက်ိဳးတရားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈအားၾကီးခဲ႔လွ်င္ ဘုန္းကံၾကီးမည္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈနည္း ခဲ႔လွ်င္ ဘုန္းကံနည္းမည္ကို သိထားရ ေပမည္။ သတၱ၀ါတို႔၏စိတ္ သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူၾကျခင္းေၾကာင့္ ျပဳလုပ္ၾကေသာ အလုပ္တို႔လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တူၾကမည္ မဟုတ္ ေပ။ ထိုအေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ရရွိၾကေသာ အက်ိဳးတရားတို႔လည္း မတူညီၾကျခင္းျဖစ္၏။

တခ်ိဳ႕က ဥပဓိ႐ုပ္ အင္မတန္ဆိုးၾကေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕က အင္ မတန္ေကာင္းၾက၏။ တခ်ိဳ႕က စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ျပင္းစြာ႐ုန္း ကန္လႈပ္ရွားျပီးမွ ရၾကေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕က လြယ္ကူစြာရၾကေပ သည္။ ထိုသို႔ ကြာျခားေနတာကေတာ႔ မတူညီေသာ ကံတရားတို႔ ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။

ထိုသို႔ မတူညီၾကေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားသည္ မတူညီေသာ ျပဳခဲ႔ဘူး သည့္ကံတရားတို႔ မတူညီျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ အကုသိုလ္တရား တို႔ကို ျပဳလုပ္ေနတုန္းမွာပင္ ေရွးကံ၏ အေထာက္ အပံ႔ေကာင္း ျခင္းေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးသုခတရားတို႔ ေတြ႔ေနရတတ္ေပသည္။ ယခု ေကာင္းမႈတရားတို႔ကို ျပဳလုပ္ေနေသာ္လည္း ေရွးကံ၏ အေထာက္အပံ႔ဆိုးျခင္းေၾကာင့္ ဆိုးက်ိဳးတရား တို႔လည္း ေတြ႔ေနရ တတ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုျဖစ္ဆဲ၌ ေကာင္းမႈတရားတို႔ကိုသာ မ်ားမ်ားျပဳလုပ္ၾကပါေလ။ ေကာင္းမႈ ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳး တရားတို႔ ခ်က္ခ်င္းရေနသလို မရ တာလည္း ရွိေနတတ္ေပသည္။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ အက်ိဳးကိုလိုက္ေသာ ၀ါဒမဟုတ္၊ အေၾကာင္းကိုသာ ေကာင္းေအာင္ျပဳေသာ ၀ါဒျဖစ္သည္ကို သတိျပဳရေပမည္။

တခါတရံ၌လည္း ေကာင္းမႈတို႔ကုိ ျပဳလုပ္ေနျခင္း၊ ေရွးကံ၏ အေထာက္အပံ႔ ေကာင္းျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေကာင္က်ိဳးတရားတို႔ သည္ တဟုန္ထိုးက်ေရာက္လာတတ္ေပရာ ထိုအခါ၌ ရရိွေသာ အက်ိဳးတရားတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ ေယာက္ ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္ျခင္း(မာန)၊ မနာလိုျခင္း (ဣႆာ)၊ ၀န္တိုျခင္း (မစၧရိယ) တရားတို႔ျဖစ္ေနလွ်င္ကား မသင့္ေလ်ာ္လွေပ။ ထို မာန၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယတို႔ကို ေမြးျမဴတားၾကလွ်င္ ေနာင္သံသရာဆင္းရဲ၊ ယခုဘ၀မ်က္ေမွာက္ဆင္းရဲတို႔သည္ ေနာက္ကထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ ေနဦးမည္ကို သတိျပဳရေပမည္။

သူဘုန္းကံႏွင့္သူရွိေသာသေဘာကို သာဓက၀တၳဳ ထုတ္ျပပါအ႔ံ။ ဤ ၀တၳဳမွာ ဗုဒၶက သတၱ၀ါတို႔ ဣႆာတရားကင္းရွင္းစြာ ေနထိုင္တတ္ ေအာင္ႏွင့္ သူ႔ဘုန္းကံႏွင့္သူ အက်ိဳးေပးတတ္ပံုကို ဆံုးမလိုျခင္းျဖစ္ သည္ဟု သိျမင္ႏိုင္ပါသည္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးႏွင့္ ရဟန္း သံဃာ ေတာ္တို႔ ဆြမ္းခံႂကြလာၾကရာ ဘုရားရွင္က ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာၾက ေသာ ကေလးငယ္တို႔ကိုျမင္ေလေသာ္ ဆြမ္းခံ ဆက္မႂကြေတာ႔ဘဲ ရဟန္းတို႔ကို သစ္ပင္ရိပ္ေတြမွာ အနားယူ ေစေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ရဟန္းေတာ္တို႔က ဘုရားရွင္အား ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းၾက၍ ဘုရားရွင္ကေျဖၾကားေတာ္မူေလ၏-

ေမး - အရွင္ဘုရား၊ ဆြမ္းခံမႂကြေတာ႔ဘူးလားဘုရား။

ေျဖ - မႂကြေတာ႔ဘူး ခ်စ္သားတို႔၊ ေတာထဲမွာဘဲဘုန္းေပးမယ္။

ေမး - အရွင္ဘုရား၊ ဆြမ္းဘုန္းမေပးလွ်င္ ဘယ္အရာကို ဘုန္း
ေပးေတာ္မူပါမလဲဘုရား။

ေျဖ - ခ်စ္သားတို႔…၊ မုန္႔ခဲဖြယ္တို႔ကို ဘုန္းေပးမယ္။

ေမး - အလွဴရွင္က ဘယ္သူေတြရွိလို႔ပါလဲဘုရား။

ေျဖ - အလွဴရွင္ေတြကေတာ ေ႔ရွမွာျမင္ေနရတဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္
လာတဲ႔ ကေလးငယ္တို႔ဘဲ။ အလွဴခံက ေနာက္မွာလာလိမ္႔
မယ္ ခ်စ္သားတို႔…။

ရဟန္းေတာ္တို႔သည္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ မည္သူျဖစ္သည္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ ေနခ်ိန္ ေနာက္၌ အရွင္မဟာကႆပကိုယ္ေတာ္ၾကီး ႂကြလာရာ ကေလးတို႔သည္ “တို႔ အရွင္ဘုရားၾကီးႂကြလာျပီ” ဟူ၍ အရွင္မဟာ ကႆပကိုယ္ေတာ္ၾကီးထံသို႔ ေျပးလာၾကျပီး မုန္႔ခဲဖြယ္ တို႔ကို ဆက္ ကပ္ၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ အရွင္မဟာ ကႆပကိုယ္ ေတာ္ၾကီးက ဘုရားရွင္ႏွင့္ ရဟန္းေတာ္တို႔ကို ျပန္လည္ဆက္ကပ္ခဲ႔ေလ၏။

ဤေနရာ၌ စာဖတ္သူတို႔အေနျဖင့္ အဘယ္ကဲ႔သို႔ သံုးသပ္ၾကမည္ နည္း။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ အရွင္မဟာကႆပကိုယ္ေတာ္ၾကီး တို႔တြင္ အဘယ္သူက ဘုန္းကံၾကီးမားပါသလဲ။ ဘုန္းကံတရား တို႔ကေတာ႔ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးအား အဘယ္သူမွ ယွဥ္ျခင္းငွါ မတတ္ ေကာင္းပါေပ။ သတၱ၀ါအားလံုးတို႔၏ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ပင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက သာပါသည္။ ထို္သာဓက၌ သူ႔ကုသိုလ္ကံႏွင့္သူ ဘုန္းကံ အေလ်ာက္ အက်ိဳးေပးျခင္း သာျဖစ္ပါ သည္။
ယခုလက္ရွိဘ၀၌ ရရွိေသာအက်ိဳးတရားတို႔သည္ အတိတ္က အေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ဥာဏ္ေကာင္းသည္၊ တခ်ိဳ႕ဥာဏ္မေကာင္းၾက။ တခ်ိဳ႕ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနႏိုင္ၾကသည္၊ တခ်ိဳ႕ ဆင္းရဲမြဲေတၾကသည္။ ကိုယ္ထက္သာလို႔ မနာလို မျဖစ္ၾက ႏွင့္။ ျပဳခဲ႔ေသာကံတရားတို႔ မတူညီၾကတာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိေသာအက်ိဳးျခင္းလည္း မတူညီၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။ အတိတ္က ျပဳခဲ႔ေသာ ကံတရားတို႔ေၾကာင့္ ယခုရရွိခံ စားရေပသည္။ ယခုျပဳ ေသာကံတရားတို႔သည္ ေနာင္ခံစားရေပမည္။ ေနာင္ဆိုရာ၌ ေနာက္ ဘ၀တစ္ခုတည္းကိုဘဲ မမွတ္ယူ သင့္ေပ။ ထိုသို႔ တစ္ခုတည္းကိုသာ မွတ္ယူလိုက္လွ်င္ ေနာက္ ဘ၀ေကာင္းစားဘို႔အေရး ယခုဘ၀ ကုသိုလ္လုပ္ ဆိုသလို ျဖစ္ေနေပမည္။ ေနာင္ဘ၀ေတြတပ္မက္ျပီး ကုသိုလ္လုပ္ေနျပန္ လွ်င္လည္း ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္ကို ေရာင္းစားေန သလို ျဖစ္ေနေပမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမအတိုင္း ဘ၀ေတြကို မတပ္မက္ဘဲ ဘ၀ကုန္ရာ၊ ဒုကၡေတြခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ နိဗၺာန္ သို႔သာ အလိုရွိေသာဆႏၵျဖင့္ ကုသိုလ္တရားတို႔ကို ျပဳလုပ္ၾကပါကုန္။ ကိုယ္ျပဳေသာ ကံတရားတို႔သည္ အရိပ္ကဲ႔သို႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါ ေနမွာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆုေတာင္းတာ မေတာင္းတာက အဓိကမက် ဘဲ ပါရမီအလုပ္တို႔ကို ျပဳလုပ္ေနဘို႔ကသာ အဓိက က်တာျဖစ္ျခင္း ေၾကာင့္ ပါရမီအလုပ္ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ၾကပါကုန္။

စာဖတ္သူတို႔အားလံုး ကိုယ္က်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာျပီး ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵ ျပည့္၀ႏိုင္ၾကပါေစ။

အမၺပါလီကဲ့သုိ ့အလား

သမိုင္းအစဥ္မွာ၊ ႏိွုင္းမယွဥ္ေအာင္၊ လွရက္ပါတ႔၊ဲ ေ၀သာလီရဲ႕ အလွဧကရီ...အမၺပါလီေရ....။ သင္႔ရဲ႕ဘ၀ ျဖစ္စဥ္ကို ၾကားသိရတ႔ဲ အခိုက္ ၀ိပႆနာ အသာထားၿပီး၊ ရင္ထဲမွာ တကယ္ကို ခံစားလိုက္ ရပါတယ္။ ခံစားမွုေတြကို ေသခ်ာဆန္းစစ္လိုက္ေတာ႔ အားက်မွုေတြ၊ သံေ၀ဂေတြ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေတြ အားလံုးပါ၀င္ေနပါတယ္။ ဒီခံစားမွုေတြကို သင္႔ကိုပဲတိုင္တည္ၿပီး  ေျပာပါရေစ..။

ဘုရားရွင္လက္ထက္က ႐ိွခ႔ဲတ႔ဲ ေ၀သာလီျပည္ႀကီးဟာ ဒီမိုကေရစီ စံနစ္က်င္႔သုံးပါတယ္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ႀကီးကို ႏွစ္စဥ္ က်င္းပလို႔ စီးပြါးေရး၊ လူမွုေရး၊ ႏိူင္ငံေရး အေျခအေန အားလုံးကို (၇၇၇၇) ေယာက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္ေတြန႔ဲ ေဆြးေႏြး ညိွႏိူင္း တိုင္ပင္ကာ ဆံုးျဖတ္ၾကတာပါ။ ဒီလႊတ္ေတာ္မွာ ေ၀သာလီ ဂဏသႏာၱ ရဲ႕အႀကီးအကဲ မဟာနာမ္မင္းႀကီး၊ သားေတာ္ ျဖစ္တ႔ဲ အာနႏၵ မင္းသား၊ အဘယရာဇာ ဆိုတဲ႔ စစ္ေသနာပတိ ခ်ဳပ္ႀကီး၊ သူရဲေကာင္း စစ္သည္မ်ားန႔ဲ ေ၀ဒပညာ႐ွင္မ်ား ပါ၀င္ၾကပါတယ္။ အမၺပါလီေရ... သင္ကေတာ႔ မဟာနာမ္ မင္းႀကီးရဲ႕ ခ်စ္မ၀တ႔ဲ သမီးအလွတစ္ပါးပါ။ အာနႏၵ မင္းသားရဲ႕ညီမေတာ္ေပါ႔။ တကယ္ေတာ႔ သင္ဟာ မဟာနာမ္ မင္းႀကီးရဲ႕ သမီးရင္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခ႔ဲဘူးေနာ္။ မဟာနာမ္မင္းႀကီးန႔ဲ မိသားစုတို႕ခရီးတစ္ခု သြားရာမွာ တစ္ေနရာအေရာက္ သရက္ပင္ေအာက္ ကေလးငိုသံၾကားလို႔ ျမင္းထိန္းကို သြားၾကည့္ ခိုင္းပါတယ္။ ဇနီးသည္ မီးဖြါးရင္း ဆုံးတာ မၾကာေသးတ႔ဲ မင္းႀကီးက အဲဒီ ကေလးကိုေမြးစားခ်င္စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမ႔ဲ သူ႔မွာ အာနႏၵ ဆိုတ႔ဲ သားေတာ္တစ္ပါး ရွိၿပီး ျဖစ္လို႔ ေယာက်ာၤးေလး ျဖစ္ေနရင္ ထီးနန္းလုၾကမွာ ကိုစိုးရိမ္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေယာက်ာၤးေလး ဆိုရင္ေတာ႔ မယူဘူး၊ မိန္းကေလး ျဖစ္ရင္ေတာ႔ ယူခဲ႔လို႔ ျမင္းထိန္းကိုမွာပါ တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သင္ဟာ မဟာနာမ္မင္းႀကီးရဲ႕ သမီးအျဖစ္ကို ေရာက္ခ့ဲတာပါ။ မဟာနာမ္ မင္းႀကီး န႔ဲ အာနႏၵ မင္းသားဟာ သင္႔ကို သမီးရင္းန႔ဲ မျခား၊ ညီမရင္းန႔ဲမျခား ခ်စ္ခဲ႔ၾကတာပါ။

ေ၀သာလီဟာ ေဘးကအိမ္နီးခ်င္း ႏိူင္ငံေတြရဲ႕ က်ဳးေက်ာ္ရန္စ မွုေတြေၾကာင္႔စစ္အၿမဲ တိုက္ေနရတ႔ဲ ႏိူင္ငံပါ။ အထူးသျဖင္႔ အေနာက္ဖက္က ရာဇၿဂိဳလ္န႔ဲဆို လူက်ဳးရင္လူသတ္၊ ေခြးက်ဳးရင္ ေခြးသတ္၊ အမိွုက္လႊင္႔သြား ရင္ေတာင္ မီး႐ွို႕ပစ္ပါတယ္။ ရန္ဖက္ ႏွစ္ႏိူင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေ၀သာလီမွာ လူတိုင္းစစ္မွုထမ္းရပါတယ္။ စစ္ေရး အၿမဲေလ႔က်င္႔ ေနရပါတယ္။ ေ၀သာလီ ျပည္သူေတြဟာ အၿမဲတမ္း စည္းလံုးညီညြတ္ပါတယ္။ အမိန္႔ကို လည္း နာခံက်င္႔သံုးၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေ၀သာလီကို ဘယ္သူမွ မထိရဲၾကပါဘူး။ အဲ...ဒါေပမ႔ဲ တစ္ခ်ိန္မွာ ေတာ႔ ဒီစည္းလုံးညီညြတ္မုွေတြ၊ အမိန္႔ ကိုနာခံတတ္မုွေတြကို ပ်က္ျပားမည့္ အေၾကာင္း ဖန္လာပါတယ္။ ဖန္တီးသူကေတာ႔ သင္ပါပဲ.. အမၺပါလီ ေရ။

သင္႔ကို ငယ္စဥ္ကစပီး သင္႔ဖခင္ မင္းႀကီးက အေ၀းမွာထားၿပီး ေယာက်ာၤးေတြ တတ္အပ္တ႔ဲ ဆင္စီး၊ ျမင္းစီး၊ ရထားေမာင္း၊ ျမွားပစ္၊ လံွပစ္၊ ဓါးခုတ္စတ႔ဲ ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူေစခ႔ဲတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သင္႔ကို သိသူ၊ ျမင္ဖူးသူ သိပ္မရွိခဲ႔ဘူးေနာ္၊ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အ႐ြယ္မွာ သင္ဟာ ဒီပညာရပ္ေတြကို ကၽြမ္းက်င္လို႔ စံအိမ္ကိုျပန္ ေရာက္ခဲ႔ၿပီ၊ ပညာေတြနဲ႔ အတူ အလွေသြးေတြလဲ ေၾကြစ ျပဳခ႔ၿဲပီ။ ေ၀သာလီ ၿမိဳ႕ထဲကို သင္ျမင္းရထား ၀င္ေမာင္းရင္ ျမန္လြန္းလို႔ လူေတြက သင္႔အရိပ္ကိုပဲ ျမင္ႏိူင္ၾကတယ္။ အဲဒီ အရိပ္ ကေလးကပဲ လူအမ်ား၊ အထူးသျဖင္႔ ပုရိသ ေယာက်ာၤးတို႔ရဲ႕ စိတ္၊ အာ႐ုံ ကို ဖမ္းစားႏိူင္ခ႔ဲတယ္။ ဒီအလွပိုင္ရွင္ဟာ ဘယ္သူလဲ? သင္ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာကို လူတိုင္းသိခ်င္ေနၾကၿပီ... အမၺပါလီေရ။ ေနာက္ဆံုးမွာ လူေတြဟာ သင္႔ကို သိလိုစိတ္ ေတြကို မထိန္းႏိူင္ၾကပဲ တစ္အိမ္ၿပီးတစ္အိမ္ သင္ဘယ္အိမ္ကို ၀င္မလဲ ဆိုၿပီး အလွည့္က်ေစာင႔္ေတာ႔တာပဲ။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ သင္ဟာ မင္းႀကီးရဲ႕သမီးမွန္းသိလို႔ အားလုံးန႔ဲ မိတ္ဆက္ေပးခဲရၿပီေလ။ အဲဒီမွာျပႆနာစ ေတာ႔တာပဲေနာ္။ အသက္ ၁၃-၁၄ ႏွစ္အ႐ြယ္မွာေတာင္ သင္႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေ၀ွ႔တစ္ခ်က္မွာ မင္းသားေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ သင္႔ေနာက္ကို ပါလာခ႔ၿဲပီ။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အ႐ြယ္ အလွေတြျပည့္စုံလာတ႔ဲ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ေ၀သာလီ တစ္ႏိူင္ငံလုံး အုံ႔အုံ႔ ၾကြၾကြ ျဖစ္ရၿပီ။ အမိန္႔ကိုအၿမဲနာခံတ႔ဲ သူရဲေကာင္းစစ္သည္ေတြ အမိန္႔ကို မနာခံေတာ႔ ဘူး၊ စစ္ေရးေတြ ေလ႔မက်င္႔ၾကေတာ႔ဘူး၊ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ပါလီ မွ ပါလီ၊ ပါလီ ကိုေတြ႕ဖို႔၊ ျမင္ရဖို႔၊ ပါလီနဲနီးရဖို႔၊ ပါလီ႔ အသံၾကားရဖို႔သာ ႀကိဳးစားၾကေတာ႔တယ္။

သင္႔ရဲ႕အလွေတြကိုကုန္ေအာင္ ဖြဲ႕ႏိူင္သူမ႐ိွခဲေပမ႔ဲ သိသေလာက္ေတာ႔ ေျပာပါရေစ။ သင္႔ရဲ႕ ပိတုန္းေရာင္ ဆံေကသာဟာ နက္ေမွာင္ေျဖာင္႔ရွင္း၊ အဖ်ားေကာ႔စင္းလို႔ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းျဖစ္ေနပါတယ္။ ထိုဆံေကသာကို ဆံထုံးထုံးၿပီး ပန္းပန္ထားတ႔ဲ သင္ဟာ ကဗ်ာ ဆရာေတြ အတြက္ စာဖြဲ႕ခ်င္စရာျဖစ္ခဲ႔တယ္။ သင္႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ ဟာလဲ စႏၵကူးနံ႔သာ ထုံသင္းပီး အဖိုးထိုက္ ရတနာေတြ ဆင္ျမန္းထားတ့ဲ အခါ မိန္းမခ်င္းေတာင္ ေငးရပါေပတယ္။ သင္႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအဆစ္၊ အဖုအထစ္ ေတြဟာလဲ ပန္းပုဆရာေတြ ဘယ္လိုထုရမွန္းမ သိပဲ၊ လက္မိုွင္ခ်ရေလာက္ေအာင္ ေျပျပစ္ပါေပတယ္။ သင္ ရဲ႕ေတာက္ပ လွပတ႔ဲ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးဟာလဲ စိန္ေရာင္က႔ဲသို႔ တ၀င္း၀င္း၊ တလက္လက္ နဲ႕ျမင္ရသူကို ဖမ္းစားႏိူင္ပါေပတယ္။ သင္ရဲ႕ပတၱျမားေရာင္ နီတ်ာတ်ာ ႏုွတ္ခမ္းႏွစ္လႊာ၊ ျဖဴသန္႔စင္တ႔ဲ သြားေလးေတြန႔ဲ ဖန္ဆင္းလိုက္တ့ဲ အၿပံဳးတစ္ခ်က္ဟာ တစ္ဖက္သား ကို ျငင္းပယ္ႏိူင္စြမ္း ကင္းသြားေစပါတယ္။ အဲဒီ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လႊာ ၾကားကေပၚထြက္လာတဲ႔ သင္႔ရဲ႕အသံဟာ ႀကိဳးၾကာေလးတြန္ လိုက္သလို၊ ေလာကႀကီးကို ရပ္ဆိုင္းသြား ေစပါတယ္။ ေရၾကည္ေသာက္ရင္ ျမင္ရမေလာက္ပင္ သင္႔ရဲ႕ လည္တိုင္ေက်ာ႔႐ွင္း၊ အသားအေရရဲ႕ေကာင္းျခင္းန႔ဲ ျပည့္စုံပါေပတယ္။ ဒါေတြက  သိသ ေလာက္ေျပာရတာပါ။ ဒီလို လွခ်က္ေတြ အျပင္ သင္ဟာမာယာေတြလဲ သံုးတတ္ခဲ႔တယ္ေနာ္။ ေယာက်ာၤး ေတြၾကားထဲမွာ ျမွားပစ္က်င္႔ျပတာ၊ ျမင္းရထားစီးၿပီး ကိုယ္လံုး ထြက္ျပတာ၊ သင္႔အိမ္ေတာ္ေရွ႕မွာ လာေစာင္႔ေနၾကတ႔ဲ ပုရိသေတြအေပၚ ပန္းႀကဲခ်တာ၊ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းေလး ထုတ္ျပတာေတြန႔ဲ တစ္ႏိူင္ငံလုံးက ေယာက်ာၤးအေပါင္းကို ႐ူးသြပ္ေစခ႔ၿဲပီ။ သင္႔ အခန္းထဲမွာလည္း ေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ တစ္ရာ႔တစ္ပါးေသာ မင္းေတြရဲ႕႐ုပ္ပုံ၊ ပန္းခ်ီ ေတြျပည့္ေနခ႔ဲတယ္။ တစ္ပုံပီးတစ္ပုံ အခ်စ္မ၀င္ အျပစ္ျမင္ခ႔ၿဲပီး ကာမွ တစ္ခုေသာ ပုံကိုျမင္ေတာ႔ က်င္စက္န႔ဲတို႔ လိုက္သလိုသင္ခံစားရ၊ စိတ္၀င္စားခ႔ဲတယ္ေနာ္။ ဘယ္သူလဲ ဆိုေတာ႔ သင္တို႔ရဲ႕ ေ၀သာလီ ရဲ႕ရန္သူ ဗိမိၼသာရ မင္းပါပဲ။ ဗိမိၼသာရမင္းဟာ သင္ရဲ႕ ႏွလုံးသားကို လုွပ္ရွားေစခ႔ၿဲပီေနာ္။ (ဒါဟာ ျမင္စိတ္မွာ စြဲလန္းသြားတ႔ဲ ဥပါဒါနကၡႏၶာပါ) ရန္သူမင္းဆိုတာ သင္သိေပမ႔ဲ ခ်စ္မိ သြားခ႔ဲတယ္ေနာ္။ အဲဒီအခိ်န္ကစၿပီး ပါလီဟာ ဗိမိၼသာရမင္း(ပုံ)န႔ဲ အိပ္တယ္၊ ဗိမိၼသာရ မင္း(ပုံ)နဲ႔စားတယ္။ (စာေရးသူ တို႔ဒီေခတ္မွာလည္း သင္႔အ႐ြယ္ ကေလးမေလးေတြ နာမည္ႀကီး မင္းသားပံုေတြ နံရံမွာ ကပ္ၿပီး ဒီလိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္ၾကပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံ ရရင္ကိုယ္ေတာင္ ငယ္ငယ္က ပါခ႔ဲေသးပါတယ္။)

သင္႔ရဲ႕အလွသတင္းဟာ ေ၀သာလီတင္မက ေဘးကရာဇၿဂိဳလ္ ကိုေတာင္ေရာက္ခဲ႔ပါေပါ႔။ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္ရွင္ ဗိမိၼသာရ မင္းကလည္း သင္႔ကိုေတြ႕လို၊ ျမင္လိုစိတ္ေတြ ျပင္းျပခ့ဲၿပီီ။ ဒါေၾကာင္႔ အေထာက္ေတာ္မ်ားကို အရင္ လႊတ္ပီး သင္႔ရဲ႕အလွကို စုံစမ္းခိုင္းခ႔ဲတယ္။ ဒီအေထာက္ေတာ္ေတြဟာ ပါလီ႔ ကိုေတြ႕ခ့ဲ ခဏမွာ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ နစ္ေမ်ာသြားလဲဆိုရင္ ပါလီရဲ႕ျမားခ်က္ကိုေတာင္ ေရွာင္ဖို႔ေမ႔ပီး ေသဖို႔ျဖစ္ခ႔ဲတယ္။ ပါလီက ႏွလုံးသား ေနရာကို မျပစ္ပဲ ေခါင္းက ဦးထုပ္ကိုပဲခ်ိန္ ပစ္ခ႔ဲလို႔ သက္သာခ႔ဲတာေပါ႔။ ရာဇၿဂိဳလ္ ကိုျပန္ေရာက္လို႔ ဗိမိၼသာရမင္းက ပါလီ ရဲ႕အလွကို ေမးတ့ဲအခါမွာေတာ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္မွာရိွရမ့ဲ လကၡဏာအားလုံး ပါလီ မွာရွိေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ပါတယ္။ မိမိတို႔ေတာင္ မင္းႀကီးမွန္းထားတ႔ဲ မင္းဘ႑ာ မို႔လို႔သာမျပစ္မွားရေၾကာင္း၊ ဇာတ္လမ္းစုံ ခင္းၿပီး ပါလာတ႔ဲ ပါလီရဲ႕ျမားေလးကို ဆက္သလိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ေသာတာပန္ မင္းႀကီး ႏွလံုးသားကို ထိသြားပါတယ္။ ပါလီ ရဲ႕ျမားကို ရင္ဘတ္ေပၚတင္ပီး ပါလီ ကိုစြဲလမ္းသြားပါပီ။ ပါလီကိုေတြ႕ေအာင္လုပ္မယ္။ နီးရေအာင္ႀကံမယ္။ ပါလီနဲ႔မွ မေတြ႕ရရင္ နန္းကိုလည္းစြန္႔မယ္။ သားကိုလည္းစြန္႔မယ္။ မယားကိုလည္းစြန္႔မယ္။ ပစၥည္းေတြလည္းစြန္႔မယ္။ စည္းစိမ္ေတြ အားလုံးကိုစြန္႔မယ္။ (ဒိ႒ိန႔ဲ တဏွာ တြဲ၀င္ၿပီ) ( ၀ိပႆနာန႔ဲ ေျပာရရင္ ၾကားစိတ္နဲ႔ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ျဖစ္သြားပါတယ္။) ဒီစြဲလမ္းမွုေတြေၾကာင္႔ ဗိမၼိသာရမင္း စတင္အေကာင္အထည္ ေဖၚေတာ႔တာပဲ၊ (ဥပါဒါန္ ပစၥယာ ကမၼဘ၀ ျဖစ္ပါတယ္)၊ ဉာဏ္ေကာင္းတ႔ဲ ဗိမိၼသာရ မင္းဟာ အေတာ္ဆုံး၊ အေကာင္းဆံုး ႐ုပ္ေသးဆရာရွာၿပီး ႐ုပ္ေသးပညာကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ျဖစ္ေအာင္သင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ တစ္လေလာက္ တပည့္ေတြနဲ႔ ဇာတ္တိုက္ရပါတယ္။ ဘုရင္လိုမဆက္ဆံဖို႔၊ သူငယ္ခ်င္းေျပာေျပာ ေျပာဖို႔ေလ႔ က်င္႔ရပါတယ္။ တစ္သက္လုံးေမာ္မၾကည့္ရဲတ႔ဲ ကိုယ္႔ရဲ႕ မင္းမွုထမ္းေတြ၊ ကိုယ္႔ကို ဘုရားထူးလာသူေတြကို တန္းတူေျပာခံရေအာင္ ဥပါဒါနကၡႏၶာကလုပ္ေနတာ မင္းႀကီးသတိမထားမိပါဘူး။ တဏွာကေပးလိုက္တ႔ဲ သတိၱေတြန႔ဲ ဗိမိၼသာရမင္း ေ၀သာလီကို သြားပါၿပီ။

အလြန္ေခ်ာေမာခံ႔ညားတ႔ဲ မင္းႀကီးဟာ ႐ုပ္ေသးဆရာ အဖိုး ႀကီး အျဖစ္႐ုပ္ဖ်က္ဟန္ေဆာင္ပီး ရန္သူ႔ နယ္ေျမထဲ ကိုစြန္႔စြန္႔စားစား သြားပါတယ္။ နယ္စြန္မွတစ္ဆင္႔ တစ္ျဖည္းျဖည္း ပါလီ တို႔ရဲ႕စံအိမ္ေတာ္န႔ဲ နီးသထက္နီးေအာင္ လာခ့ဲပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ပါလီ တို႔ေနရာန႔ဲ မနီးမေ၀းမွာ ႐ုပ္ေသးကပါတယ္။ ပါလီ တို႔အဖြဲ႕လည္း ႐ုပ္ေသးလာ ၾကည့္ပါတယ္။ ပါလီက႐ုပ္ေသးဆရာကို အကဲခပ္ၾကည့္ပါတယ္။ ႐ုပ္ေသးဆရာ ဗိမၼိသာရ မင္းကလည္း ပါလီ အေခ်ာအလွ ကိုျမင္ေတာ႔ မ်က္ႏွာမလႊဲႏိူင္ပဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ႏွစ္ဦးသား မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေတာ႔ ရင္ခုန္မိၾကပီ။ ပါလီက ႐ုပ္ေသးဆရာဟာ အသက္သိပ္ မႀကီးေသးတာ ကိုသတိထားမိတယ္။ ဗိမၼိသာရမင္းမ်ား ျဖစ္ေနမလား လို႔လည္း သံသယ ၀င္မိတယ္။ ဒါန႔ဲ နန္းေတာ္ထဲကိုလာ ကဖို႔ေျပာေတာ႔ ဘုရင္ျဖစ္တဲ႔ ဗိမိၼသာရမင္းဟာ ပါလီ ကိုစကားေျပာရာမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး န႔ဲ ေျပာေနေပမ႔ဲ ေခါင္းမက်ိဳး၊ ဇက္မက်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကို ပါလီက သိတယ္။ ေနာက္ဆံုး ပါလီက တာ၀န္ယူပါတယ္ ဆိုလို႔ နန္းေတာ္ထဲကို ၀င္ကဖို႔ သေဘာတူလိုက္တယ္။ နဂိုထဲက သြားခ်င္တာကို မူေနရတာပါ။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ကေတာ႔ ေ႐ွ႕တန္းက မင္းစင္မွာၾကည့္ေနတဲ့ မဟာနာမ္ မင္းႀကီး၊ အာနႏၵ မင္းသားနဲ႔ အဘယရာဇာ တို႔ဟာ ႐ုပ္ေသးဆရာကိုျမင္ေတာ႔ ႐ုတ္တရက္ သန္လ်က္ဆြဲ၊ ဓားဆြဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ႐ုပ္ေသးဆရာကို ဗိမၼိသာရမင္းကိုျမင္ဖူးလား လို႔ေမးတယ္။ ႐ုပ္ေသးဆရာက အျပင္မွာ မျမင္ဖူးပါဘူး၊ နာမည္ေတာ႔ၾကားဖူး တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ (မွန္ထဲမွာပဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျမင္ႏိုင္တာ၊ အျပင္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျမင္မလဲ? ဗိမၼိသာရမင္း ေျပာတာမွန္တာေပါ႔၊ မုသာ၀ါဒါ မေျမာက္ပါဘူး။) ဒီေတာ႔ မဟာနာမ္ မင္းႀကီးကသင္ဟာ ဗိမိၼသာ ရမင္းန႔ဲ အလြန္တူေၾကာင္းေျပာေတာ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အ႐ိုအေသေပးပါတယ္။ ဘုရင္ခ်င္းတူတူမွာ ဥပါဒါနကၡႏၶာ ေၾကာင္႔ေအာက္က်ခံၿပီး ဆက္ဆံရတာပါ။

အဲဒီည မွာကတ့ဲ ႐ုပ္ေသးဇာတ္ကလည္း အသက္ငယ္ ငယ္ မိန္းကေလးန႔ဲ အသက္ႀကီးႀကီး အဖိုးႀကီးဇာတ္လမ္း ျဖစ္ေနေတာ႔ ပါလီ ကိုႀကံစည္ေနတ႔ဲ အဘယရာဇာ အတြက္ အႀကိဳက္ေတြ႕ေနပါတယ္။ သူသာ ပါလီ ကိုယူႏိူင္ရင္၊ သူက ေ၀သာလီ စစ္တပ္ရဲ႕အႀကီးဆုးံ ရာထူးမို႔ လို႔ ေ၀သာလီ သူရဲေကာင္း စစ္သည္ေတြအၾကား ပါလီေၾကာင္႔ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္မွု၊ တိုက္ခိုက္မွု၊ သတ္ျဖတ္မွုေတြ ကိုရပ္တန္႔ႏိူင္မယ္လို႔ ယူဆေနပါတယ္။ ႐ုပ္ေသးပြဲၿပီးေတာ႔ ႐ုပ္ေသးဆရာဟာ ေမာပန္းႏြမ္း နယ္ေနပါတယ္။ တစ္သက္လံုးတစ္ခါမွ ပင္ပင္ပန္းပန္း မလုပ္ဖူးေတာ႔ လက္ပန္းက်တာေပါ႔၊ ဒါေၾကာင္႔ ႐ုပ္ေသး ႐ံုထဲ ၀င္ပီး အသာေလး မိွန္းေန၊နားေန ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သံသယ ျဖစ္ေနတ႔ဲ ပါလီဟာ ျဖဳန္းဆို႐ုပ္ေသး႐ုံထဲ ၀င္လာၿပီး ႐ုပ္ေသးဆရာ ဗိမိၼသာရမင္း နားလာၿပီး တပ္ထားတ႔ဲ မုတ္ဆိတ္တု၊ ႏွုတ္ခမ္းေမြးတုေတြကို ဆြဲျဖဳတ္ လိုက္ပါတယ္။ နဂို႐ုပ္ ေပၚလာတဲ႔ ဗိမၼိသာရ မင္းကိုသင္ဘယ္သူလဲ? ဘာေၾကာင္႔ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ? စသျဖင္႔ေမးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဗိမၼိသာရမင္းက ပါလီအလွကိုျမင္ခ်င္လြန္း၊ ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္ရတာျဖစ္ေၾကာင္းန႔ဲ သူဟာရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္႐ွင္ ဗိမိၼသာရမင္း ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္တ႔ဲ အခါမွာေတာ႔ မင္းခ်င္းေတြကို ေအာ္လိုက္မယ္လို႔ ခုနက ေျပာခဲ႔တ႔ဲ ပါလီ... ေအာ္ဖို႔လည္းေမ႔၊ ျပန္သြားဖို႔ လည္းေမ႔ၿပီး၊ ႏွလုံးသားထဲက တမ္းတခ႔ဲရတ႔ဲ ခ်စ္သူရဲ႕ရင္ခြင္ေအာက္၊ အသက္ေပ်ာက္သူလို ျဖစ္ခဲ႔ရပါေပါ႔လား။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေ၀သာလီမွာ ပါလီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ပြဲေတြန႔ဲ ေသြးေခ်ာင္းစီးပြဲေတြ ျဖစ္ေနပါပီ။ စစ္သည္ေတြဟာ ဘယ္လိုမွ အမိန္႔ေပးလို႔မရေအာင္ စည္းလုံးမုွ ေတြပ်က္ျပားေနပါတယ္။

ဒီအခါမွာ စိရံေဒ၀၊ သုဒိတ စတ႔ဲ စစ္အႀကီးအကဲ ေတြက ေ၀သာလီ မပ်က္စီးဖို႔ နည္းလမ္းတစ္ခုေတာ႔ ႐ွာရေတာ႔မယ္ လို႔စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔အေရးေပၚ လႊတ္ေတာ္ ေခၚယူရေတာ႔တယ္။ ပါလီေရ… ဒီအခ်ိန္မွာခံစားရမ႔ဲ သင္႔ဖခင္ မဟာနာမ္ မင္းႀကီးရဲ႕ခံစားခ်က္ကို  ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါရဲ႕။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ေ၀သာလီရဲ႕အေျခခံ ဥပေဒ စာအုပ္ျဖစ္တ႔ဲ ပေ၀ဏီေပါတၳက စာအုပ္၊ စာပိုက္ ၁၈ မွာ...... “ေ၀သာလီႏိူင္ငံ၏ စီးပြါးေရး၊ ႏိူင္ငံေရး၊အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို လုပ္ေဆာင္သူသည္ ေယာက်ာၤးတစ္ဦးျဖစ္ပါက သတ္ေစ၊ မိန္းမ တစ္ဦးျဖစ္ပါက ႏိူင္ငံပိုင္ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေၾကျငာေစ၊ ထိုမိန္းမအား တစ္ေန႔ကို ေယာက်ာၤး ၃ ေယာက္မွ ၅ ေယာက္ထိ အခေၾကးေငြ ေပး၍ ေပ်ာ္ပါးႏိူင္၏… လို႔ ပါ႐ိွပါတယ္။ ခ်စ္တ႔ ဲ သမီးန႔ဲ ႏိုင္ငံန႔ဲ လဲရေတာ႔မယ္ေနာ္။ အဲဒီ လႊတ္ေတာ္မွာေလ တက္ေရာက္လာတ့ဲ (၇၇၇၇) ေယာက္ေသာ စစ္သည္၊ ဗိုလ္ေခ်၊ ကိုယ္စားလွယ္ေတြဟာ... အမၺပါလီကို ထုတ္ေပးပါ။ အမၺပါလီ ကိုျမင္ခ်င္တယ္။ အမၺပါလီကိုစြန္႔မလား၊ ေ၀သာလီ ကိုစြန္႔မလား ဆိုတ႔ဲ တစ္ခဲနက္ အသံနက္ေတြန႔ဲ သင္႔ဖခင္ကို တုန္လုွပ္ေစခ႔ၿဲပီ...။ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားေရးကို တကယ္လိုလားတ႔၊ဲ ျပည္သူေတြကိုခ်စ္တ႔ဲ သင္႔ဖခင္ဟာေလ သမီးေတာ္ အမၺပါလီကို ႏိူင္ငံပိုင္ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေၾကျငာခ႔ဲရၿပီ။ အဲဒီမွာပဲ သင္႔ဖခင္ ရင္ကြဲနာက်လို႔ ေသြးအန္ ေသဆုံးခဲ႔ရၿပီ... အမၺပါလီ။
စာေရးသူ တကယ္ကို ခံစားရပါတယ္... အမၺပါလီရယ္။ (ဒီအခ်ိန္က စၿပီး သင္႔ရဲ႕ႏုစဥ္ ဘ၀ကအရိယာ ပုဂိၢဳလ္ ကိုေစာ္ကားခ႔ဲတဲ႔ ကံဟာ အက်ိဳးေပးေတာ႔တာပဲ။) ေ၀သာလီ ရဲ႕တစ္ေနရာမွာ ခ်စ္ရသူန႔ဲ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနလို႔မွ မၾကာေသး၊ အစ္ကိုေတာ္အာနႏၵ မင္းသားထံမွ ႏိူင္ငံပိုင္ ျပည့္တန္ဆာ အျဖစ္ေၾကျငာေၾကာင္း စာရခ႔ဲၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူ ဗိမၼိသာရမင္းက ရာဇျဂိဳလ္ ျပန္ၿပီး ပါလီ႔ကို မိဖုရားေျမွာက္ဖို႔ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါး ျပန္ယူေနခိ်န္ပါ။ ပါလီ ဘာလုပ္ရမလဲ? ဗိမၼိသာရမင္း ေနာက္လိုက္သြားရင္ ေ၀သာလီက ရာဇျဂိဳလ္ကို စစ္ဆင္ၿပီး တိုက္ေတာ႔မယ္။ မလိုက္ပဲ ဒီမွာေနခ႔ဲရင္လဲ ဗိမိၼသာရမင္းက ရန္ဖက္မင္းပီပီ၊ ခုဆို ခ်စ္သူကိုဆြဲလို႔ စစ္ပြဲ ႏႊဲၿပီးတိုက္လိမ္႕မယ္။ ႏွစ္ခ်က္လံုးဟာ ေ၀သာလီ အထိနာမ႔ဲ နည္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေနာက္ဆုံး ေ၀သာလီ ေကာင္းစားဖို႔ ပါလီ မိန္းမမာယာသုံးၿပီး ခ်စ္သူစိတ္နာေအာင္ လုပ္ရပါေတာ႔တယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြန႔ဲ ျပန္ေရာက္လာတ့ဲ ခ်စ္သူ၊ ဘုရင္႔ မင္းေျမာက္တန္ဆာတို႔နဲ႔ အလြန္က်က္သေရ ႐ိွတ႔၊ဲ ေခ်ာေမာလွတ႔ဲ ခ်စ္သူ၊ ပါလီ အသက္တမွ်ခ်စ္ရတ႔ဲ ခ်စ္သူကို ပါလီ မေျပာခ်င္ဆုံးစကားေတြကို မူယာမာယာသုံးၿပီး ရင္ႏွစ္မႊာကြဲကာ ခ်စ္သူမုန္းေအာင္ ပါလီ ေျပာေနရၿပီ။ မယုံၾကည္ႏိုင္တ့ဲ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ အမုန္းႀကီးမုန္းသြားတ႔ဲ၊ စိတ္နာသြားၿပီး ထြက္ခြါသြားတ႔ဲခ်စ္သူကို ၾကည့္ရင္း ပါလီလဲက် က်န္ရစ္ခ႔ဲပါၿပီ။

တခါ ပါလီ႔ရဲ႕ေလးစားအားကိုးစရာ အစ္ကိုေတာ္ အာနႏၵ မင္းသားကလည္း သူန႔ဲပါလီဟာ ေမာင္ႏွမရင္းေတြ မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ပါလီဟာစံအိမ္ေတာ္မွာ ေနခြင္႔မ႐ွိေတာ႔ေၾကာင္း၊ ပါလီ အတြက္သက္သက္ အိမ္တစ္ေဆာင္ ေနဖို႔ေပးေၾကာင္းန႔ဲ သူကေတာ႔ အေ၀းကို ထြက္သြားေတာ႔မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြကို ေျပာပါတယ္။ အားကိုးစရာ မက်န္ေတာ႔တ႔ဲ ပါလီဟာ အစ္ကိုေတာ္ အာနႏၵ မင္းသား ဘယ္သြားမလဲ ဆိုတာသိခ်င္ခဲ႔တယ္။ သင္႔အစ္ကိုေတာ္က သင္႔ကို သူဘယ္သြားမလဲဆိုတာ ကိုမေျပာႏိုင္ခ႔ဲေပမ႔ဲ ဘယ္သူ႔ဆီ သြားမလဲ ဆိုတာေတာ႔ ေျပာျပခဲ႔ပါတယ္။ အာနႏၵ မင္းသားက.. ငါ စစ္တိုက္ထြက္စဥ္အခါက စစ္ေျမျပင္တစ္ေနရာမွာ ေဂါတမ ဆိုတဲ႔ ပုဂိၢဳလ္တစ္ဦးကို ေတြ႕ရဖူးတယ္။ သူ႔ ကိုငါက ျမွားန႔ဲခ်ိန္လိုက္တာကို မေ႐ွာင္ပဲ ငါ႔ကိုၾကည့္ၿပီး “ေလာကမွာ အရာရာတိုင္းကို လက္နက္နဲ႔ေျဖရွင္းလို႔ မရဘူး၊ ခ်စ္သား” လို႔ေျပာတယ္၊ ငါ႔ဘ၀မွာ ေဂါတမ မ်က္လုံးေလာက္ ဂ႐ုဏာျပည့္တ႔ဲ မ်က္လုံးမိ်ဳးမေတြ႕ဖူးဘူး၊ သူ႔ရဲ႕အၾကည့္ေၾကာင္႔ ငါ႔လက္ထဲက ျမွားဟာလြတ္က်သြားတယ္။ အခု ငါသူ႔ဆီသြားမယ္” လို႔ေျပာသြားပါတယ္။ ပါလီ႔မွာ အားကိုးစရာ ဖခင္လဲ ေသဆုံးခ႔ဲၿပီ။ ခ်စ္ရတ႔ဲ ခ်စ္သူကလည္း စိတ္နာလို႔ ပစ္ကာထားခ႔ဲၿပီ။ ေနာက္ဆုံး အစ္ကိုေတာ္ကလည္း အေ၀းကို ထြက္သြားခ႔ဲၿပီ။ ပါလီ ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးၿပီး ေနရေတာ႔မွာလဲ?...အိုပါလီ စိတ္ဓါတ္မက်ပါဘူး၊ ပါလီရင္မွာ ခ်စ္သူရဲ႕ေသြး၊ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ က်န္ေသးတာပဲ။ သားေလးျဖစ္ပါေစလို႔ပါလီ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ရင္ထဲက သားကိုအားျပဳၿပီး ပါလီ အသက္ဆက္ရွင္မယ္ေနာ္။ သား ကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္ ဆယ္လလံုးမွာ သားေလးျဖစ္ေစဖို႔ ေန႔ေရာညပါ ဆုေတာင္းေနရပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ႔ ျပည့္တန္ဆာက ေမြးလို႔သားျဖစ္ရင္ ျပစ္ရမယ္။ သမီးျဖစ္ရင္ ျပည့္တန္ဆာ ရာထူးဆက္ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပါလီဟာ သူ႔လိုအျဖစ္မ်ိဳး မႀကံဳေအာင္ သားဆုေတာင္းတာပါ။
သူဆုေတာင္းတ႔ဲအတိုင္းပဲ ပါလီ သားေလးကိုေမြးခ႔ဲပါတယ္။ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္႐ွင္ ဗိမိၼသာရမင္းရဲ႕သား အဇာတသတ္ မင္းသားကိုသာ လူသိမ်ားၾကတာပါ။ ပါလီန႔ဲရတ့ဲသား ၀ိမလေကာ႑ည ရဟႏၱာကိုေတာ႔ သိသူနည္းပါတယ္။ ပါလီ ဟာသူ႔ရဲ႕ လသားအ႐ြယ္ သားေလးကို ခ်စ္မ၀၊ ၾကည့္မ၀ ျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ အစ္ကို ေတာ္ အာနႏၵ (ရဟႏၲာျဖစ္သြားၿပီ) ေရာက္လာပါတယ္။ ပါလီ စိတ္ထဲမွာ အစ္ကိုက သူတို႔န႔ဲ အတူေနဖို႔ ျပန္လာတယ္လို႔ ထင္ေနရွာတယ္။ အားရ ၀မ္းသာန႔ဲ သားကိုျပကာ ေပ်ာ္ေန႐ွာတ႔ဲ ပါလီေရ... သင္႔ရဲ႕ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေတြ မၾကာလိုက္ဖူးေနာ္.. ခ်စ္မ၀တဲ႔ လသားေလး ရဟႏၲာ အစ္ကို ေနာက္ပါသြားခဲ႔ရျပန္ပီ။ အ႐ူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္ကာ က်န္ခ႔ဲ တ့ဲပါလီ၊ ေယာက်ာၤးတကာနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးေနရေပမ႔ဲ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ႏိူင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ၆ ႏွစ္၊ ခုႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္ၾကာတ႔ဲ အခ်ိန္ ေတာထဲမွာ ရဟႏၱာ ေတြၾကားက ၀ိမလေကာ႑ည ေလးကိုရင္ဘ၀ ေရာက္လာပါတယ္။ သူမ်ား ကိုရင္ေတြမွာ အခ်ိန္တန္လာေတြ႕တ့ဲ အေဖ၊ အေမ၊ ေတြ႐ိွခ႔ဲ ေပမ႔ဲ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္သူမွ လာမေတြ႕ၾကေတာ႔ ဦးႀကီးေတာ္ ကိုေမး႐ွာပါတယ္။ သားရဲ႕အေဖဟာ ဘယ္သူလဲ? သားရဲ႕အေမက ဘယ္သူလဲ? သားဆီဘာလို႔ မလာၾကတာလဲ? စသျဖင္႔ေပါ႔။ ဒီအခါ ဦးႀကီးေတာ္က အဲဒါေတြ မေမးန႔ဲ သိစရာ မလိုဘူး၊ ကိုရင္ဆိုတာ တရားအားထုတ္ဖို႔ အဓိကပဲ လို႔ဆိုၿပီး အျပတ္ေျပာဆိုလို႔ သူ႔ခမ်ာ ေနာက္ထပ္မ ေမးရဲရွာပါဘူး။

တစ္ေန႔ ေ၀သာလီရဲ႕ ဆြမ္းေလာင္းပြဲမွာ ၀ိမလေကာ႑ညေလး ဆြမ္းခံၾကြပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆြမ္းေလာင္းေနတ့ဲ ပါလီဟာ ကိုရင္ေလးကို ေတြ႕တာန႔ဲ သားမ်ားလားဆိုပီး သံသယျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရင္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ မ်က္လုံး၊ မ်က္ခုံး အားလုံးဟာ ပါလီန႔ဲ ဗိမိၼသာရ မင္းတို႔န႔ဲတူပါတယ္။ ကိုရင္ေလးကို အေဖဘယ္သူလဲ? အေမဘယ္သူလဲ? ဘယ္ေက်ာင္းကလဲ?... စသျဖင္႔ ေမးခြန္းေတြစံုေအာင္ ပါလီေမးမိတယ္။ ကိုရင္ေလးက သူကိုယ္တိုင္ မသိတာကိုအေမးခံရေတာ႔ စိတ္တို႐ွာတယ္။ ဒကာမႀကီး၊ သိပ္စကားမ်ားတာပဲ၊ ဆြမ္းေလာင္းမွာျဖင္႔ ေလာင္းပါ လို႔ေျပာပါေတာ႔တယ္။ တျဖည္းျဖည္း ကိုရင္ေလးန႔ဲ ပါလီ မ်က္မွန္းတန္း လာပါတယ္။ ပါလီက ကိုရင္ေလးကို ဒကာမႀကီး လို႔မေခၚပါန႔ဲ အေမ လို႔ေခၚပါလားကြယ္၊ အေမ႔မွာကိုရင္႔ အ႐ြယ္ သားေလးတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမ႔ဲ ခုခ်ိန္မွာ အဲဒီသားဟာ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း မသိႏိူင္လို႔ပါ..လို႔ေျပာ႐ွာတယ္။ ဒါေပမ႔ဲ ကိုရင္ေလးက.. မေခၚနိူင္ပါဘူးဗ်ာ၊ ဒကာမႀကီးဟာ ဒကာမႀကီးေပါ႔.. လို႔ခပ္တင္းတင္းပဲ တံု႔ျပန္တယ္။ ဒီလိုန႔ဲ ႏွစ္ေတြၾကာလာ ေတာ႔ တစ္ေန႔မွာ ပါလီက ၀ိမလေကာ႑ည မေထရ္ကိုအိမ္မွာ ဆြမ္းစားဖိတ္ပါတယ္။ သူ႔ စိတ္ထဲမွာ ဒီမေထရ္ေလးဟာ မ႐ွိဆင္းရဲလို႔ ရဟန္းျပဳတယ္လို႔ ပုထုစဥ္ေတြးေတြးပါတယ္။ သားလိုလဲ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္ေနေတာ႔ သပိတ္ထဲကို ဆြမ္းအစား ရတနာေတြ ေလာင္းပါတယ္။ ဒီရတနာေတြထဲက တစ္လံုးေလာက္ ေရာင္းလိုက္ရင္ေတာင္ တစ္သက္လံုး စားလို႔မကုန္ေၾကာင္း၊ ဒီလို သပိတ္တစ္လံုးနဲ႔ လိုက္ေတာင္း ေနစရာ မလိုေတာ႔ေၾကာင္းေျပာေတာ႔ အရိယာ (ရဟႏာၱ)ျဖစ္သြားၿပီ ျဖစ္တ႔ဲ ၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရတနာ ေတြကို ျပန္သြန္ထုတ္ပါတယ္။ ဓါတ္ခံျခင္းကြာသလို၊ အျမင္ခ်င္း လည္းဘယ္တူပါေတာ႔မလဲ။ ၿပီးေတာ႔ ပါလီ ကိုၾကည့္ၿပီးေျပာပါတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ဆရာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သဒၵါ၊ သီလ၊ ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ ဆိုတာကို ရတနာ အစစ္လို႔ေျပာတယ္။ ခုေတြ႕ေနတ႔ဲ ရတနာေတြက အဆိပ္ေတြသာ ျဖစ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

လက္မခံျငင္းဆန္ၿပီး ျပန္ၾကြသြားပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ဦးႀကီးေတာ္ အာနႏၵက ၀ိမလေကာ႑ညကို ေခၚၿပီး တာ၀န္ေပးပါတယ္။ ခ်စ္သား.. မင္း ငါ႔ကို အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္တိုင္တိုင္ ေမးခဲ႔တ႔ဲ မင္းအေဖ ဘယ္သူလဲ? မင္းအေမ ဘယ္သူလဲ? ဘယ္တိုင္းျပည္မွာေမြးလဲ? ဆိုတ႔ ဲ ေမးခြန္းေတြကို ငါေျဖမယ္။ မင္းဟာ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္႐ွင္ ဗိမိၼသာ ရမင္းန႔ဲ ငါ႔ႏွမ အမၺပါလီ တို႔ရဲ႕သားပဲလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အရင္တုန္းက သူအလြန္တစ္ရာ သိခ်င္လွတ႔ဲ ေမးခြန္းကို အခု သူသိရၿပီ။ ဒါေပမ႔ဲ အရိယာျဖစ္သြားၿပီျဖစ္တ့ဲ ၀ိမလေကာ႑ညဟာ မတုန္လုွပ္ေတာ႔ပါဘူး၊ အတိတ္က ျဖစ္ခ႔ဲၿပီးေသာ ဓမၼာ႐ုံ ဥပါဒါနကၡႏၶာ တို႔ကို မျပန္ေတာ႔၊ အနာဂတ္မွာ မျဖစ္ေသးတ႔ဲ ဓမၼာ႐ုံ ဥပါဒါ နကၡႏၶာ တို႔ကိုလည္း မေတာင္႔တေတာ႔၊ သူ႔စိတ္ေတြဟာ ဘာအတြက္နဲမွ် မလုွပ္ရွားေတာ႔။ ဦးႀကီးေတာ္က ဆက္ၿပီး.. အမၺပါလီကို ဒီေန႔ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္ ေခၚခ႔ဲရမယ္။ သူမပါပဲနဲ႔ ျပန္မလာခ႔ဲန႔ဲလို႔ မွာပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၀ိမလေကာ႑ညဟာ အမၺပါလီရဲ႕ အိမ္ရွိရာကို အသြား, လမ္းမွာ အမၺပါလီ န႔ဲေတြ႕ပါတယ္။ ၀ိမလ ေကာ႑ညက ပါလီ႔ကို အေမ လို႔ေခၚလိုက္တယ္။ သူ အလြန္ၾကားခ်င္တ႔ဲ စကားတစ္ခြန္းကို ၀ိမလေကာ႑ည ဆီက ၾကားလိုက္ရေတာ႔ နဂိုကမွ ၀ိမလေကာ႑ညကို သားထင္ပီးခ်စ္တ႔ဲ ပါလီဟာ အရမ္းကို ေပ်ာ္ေတာ႔တာ ေပါ႔။ ဒါနဲ႔ တစ္ခါတည္း သားကို အိမ္ကို ဆြမ္းစားပင္႔သြားေတာ႔တာပဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ၀ိမလေကာ႑ညက အေမ႔ကို သားစကားေျပာစရာ ႐ွိတယ္လို႔ စေျပာတယ္။ ဒီေတာ႔ ပါလီက သားကိုလည္း အေမ ေျပာစရာ႐ွိတယ္။ ဘယ္သူ စ ေျပာမလဲလို႔ သားက ေမးေတာ႔… အို…လူသူ မနီး အေ၀းႀကီးမွာေနတ႔ဲ သားက လူ႔ေလာက အေၾကာင္းဘာသိ လို႔ စေျပာမွာလဲ။ အေမ ဘဲစေျပာမယ္.. ဆိုပီး သားျဖစ္သူကို လူထြက္ဖို႔ ကစပီး လူ႔ဘ၀၊ ကာမဂုဏ္ စည္းစိမ္ ေတြခံစားဖို႔ အားရပါးရ ေျပာေတာ႔တာပဲ။ ၀ိမလေကာ႑ည ေျပာဖို႔ အခြင္႔ကိုမရပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ႔ သတိေပးတ႔ဲ အေနန႔ဲ အေမ..အေမ႔ကို တရားေဟာဖို႔ သားလာခ႔ဲတာပါလို႔.. ၀င္ေျပာ႐ွာတယ္။ ပါလီဟာ သားစကားကိုၾကားေတာ႔ အားရပါးရ ရီေတာ႔တာပဲ။ “သားရယ္..သားလို အသက္(၂၀)အ႐ြယ္ ရဟန္းေပါက္စ ေလးမေျပာနဲ႔ဲ စ်ာန္ အဘိဉာဥ္ရလို႔ ေကာင္းကင္မွာပ်ံ ႏိူင္တ႔ဲ ရဟန္းႀကီးေတြ (ပုထုစဥ္ ရဟန္း) လူတကာကို မာယာနဲ႕ လွည့္စားေနတ႔ဲ အမၺပါလီကို ေခ်ခၽြတ္မယ္ဆိုၿပီး ျပတင္းေပါက္ကေန ၾကြလာတယ္။ အမၺပါလီကို ျမင္ၿပီးတ႔ဲ ခဏမွာေတာ႔ အမၺပါလီန႔ဲ မေနရရင္ ေသရမွာပါဆိုၿပီး ေနာက္ဆုံး အေမန႔ဲအိပ္ စ်ာန္ေလွ်ာၿပီး ေျမျပင္ကေန ျပန္သြားၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ သားရယ္.. အေမေျပာတာ ကိုပဲနားေထာင္။” အမၺပါလီရဲ႕သ႑န္မွာ ေရွ႕ကထိုင္ေနတ႔ဲ သားရဟန္းကို ၾကည့္ၿပီး အေတြးထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပုံေဖၚတ႔ဲ ဓမၼာ႐ုံ ဥပါဒါနကၡႏၶာေတြ ဆက္တိုက္ ျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။ ပါလီက ၀ိမလေကာ႑ညကို သပိတ္မဲႀကီး ကို အရင္ဆံုးဖယ္မယ္။ ကိုယ္စားခ်င္တ႔ဲ အရသာ မစားရပဲ သူမ်ားေပးတာသာ စားရတ႔ဲ အျဖစ္ကေန အေကာင္း ဆုံး အစားအစာေတြကို ေ႐ြးစားမယ္။ ၀ိမလ ေကာ႑ညက ေနာက္ေကာ? ပါလီက ၿပီးရင္ အေရာင္မႊဲမႊဲ သကၤန္းႀကီးကို ပစ္ပီး အေကာင္းဆံုး အ၀တ္အစား ေတြဆင္မယ္။ ေနာက္ေကာ? ၿပီးရင္ ဆံပင္ေတြန႔ဲလွ ေအာင္ျပင္ၿပီး အေတာ္ဆုံး ပန္းခ်ီဆရာေခၚပီး ပန္းခ်ီဆြဲ မယ္။ ေနာက္ေကာ? ပန္းခ်ီကားကို တစ္ရာ႔တစ္ပါးေသာ မင္းသမီးေတြကို ပို႔ၿပီး အေခ်ာဆံုး မင္းသမီးကိုေ႐ြးၿပီး လက္ဆက္ေစမယ္။ ေနာက္ေကာ? အေမရယ္၊ သားရယ္၊ ေခၽြးမရယ္ ျမင္း႐ွစ္ေကာင္ ရထားႀကီး န႔ဲၿမိဳ႕ကို ပတ္မယ္။ ေနာက္ေကာ? ၿပီးရင္ ဥယ်ာဥ္ထဲ၀င္ပီး ေဖ်ာ္ရည္ ေသာက္မယ္၊ အဆို၊ အက၊ အတီး၊ အမုွတ္ေတြ နားေထာင္မယ္။ ေနာက္ေကာ? ဒါန႔ဲ မိုးခ်ဳပ္ေတာ႔ အိမ္ျပန္မယ္၊ အိပ္မယ္။ ေနာက္ေကာ? မနက္က်တစ္ခါ ၿမိဳ႕ကိုပတ္မယ္။ ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္မယ္၊ နားေထာင္မယ္ အိမ္ျပန္မယ္၊ အိပ္မယ္။ ေနာက္ေကာ? ၿမိဳ႕ကိုပတ္ မယ္။ ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္မယ္၊ နားေထာင္မယ္။ အိမ္ျပန္မယ္၊ အိပ္မယ္။ ေနာက္ေကာ? အုိ..ေနာက္က်ေတာ႔ သားတို႔က ကေလးေလး တစ္ေယာက္ေမြးေပါ႔။ အဲဒီ အေမ႔ေျမးေလးကို သားတုန္းကမထိန္းလိုက္ရတာ ကို အတိုးခ်ျပီး အေမ ထိန္းမယ္။ တဏွာက အမၺပါလီကို အေကာင္းေတြခ်ည္း ဆက္ေပးေနပါတယ္။ ေနာက္ေကာ? ကေလး တစ္ေယာက္ကေန ႏွစ္ေယာက္... ေနာက္ေကာ? ႏွစ္ေယာက္ကေန သံုးေယာက္... ေနာက္ေကာ? သံုးေယာက္ကေန ေလးေယာက္... ေနာက္ေကာ? ေနာက္ေတာ႔ အေမလဲ အသက္ႀကီးလာေတာ႔ သိပ္ၿပီး မသြားႏိူင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔.. (ေလသံ တစ္ျဖည္းျဖည္း ေပ်ာ႔က်လာပါတယ္) ေနာက္ေကာ? အေမလဲ အိပ္ရာထဲလဲၿပီး ေ၀ဒနာ ခံရရင္ခံရမွာေပါ႔။ ေနာက္ေကာ? ေနာက္ေတာ႔ အေမလဲ သဘာ၀အတိုင္း ေသရမွာေပါ႔ သားရယ္။ ေနာက္ေကာ?...(အသံမထြက္) ေနာက္ေကာ? အေမေသၿပီးတ႔ဲ ေနာက္ေကာလို႔ သားေမးေနတယ္ေလ.. (အသံမထြက္) ပါလီ မေျဖႏိူင္ေတာ႔ပါ။ ပါလီ ေသၿပီးေနာက္ဘာေတြ ျဖစ္မလဲ ပါလီ မသိေတာ႔ပါ။ အဲဒီခ်ိန္မွာပဲ သားရဟန္းက ဆတ္ကနဲ ပါလီ႔ လက္ကိုဆြဲလို႔ မိဂဒါ၀ုန္ေတာသို႔ ထြက္ခဲ့ၿပီပဲ။


ေက်ာင္းေရာက္တာန႔ဲ အစ္ကိုေတာ္က တစ္ခါတည္းဆံခ်လို႔ ေထရီမ အျဖစ္ကို ေရာက္ခ႔ဲပါတယ္။ ၀ိမလေကာ႑ည မေထရ္ဟာ မိခင္ျဖစ္သူ အမၺပါလီကို တရားေဟာပါၿပီ။ ဟိုးအရင္ အတိတ္က ျဖစ္ခ႔ဲတ့ဲ အေၾကာင္းအရာအားလုံးကို မေၾကာင္႔ၾကဖို႔၊ မျဖစ္ေသးတ႔ဲ အနာဂတ္ကိုလည္း မေတာင္႔တဖို႔၊ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ေနတ႔ဲ ဥပါဒါနကၡႏၶာ တို႔ကို သတိန႔ဲ ေစာင္႔ၾကည့္ဖို႔စတ႔ဲ တရားအဆုံးမွာ အမၺပါလီ ေထရီမ ရဟႏၲာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ ေ၀သာလီန႔ဲ ရာဇၿဂိဳလ္ ၾကားတစ္ေနရာမွာ အမၺပါလီ ေထရီမ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တရားေဟာ
ေနပါတယ္။ စစ္ခင္းေနတ႔ဲ ႏွစ္ႏိူင္ငံၾကားမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တရားေဟာေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ တစ္ခ်ိန္က အသက္တမွ် ခ်စ္ခ႔ဲဘူးတ႔ဲ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္ရွင္ ဗိမိၼသာရ မင္းလည္းရိွေန ပါတယ္။ ေသာတာပန္သာ ျဖစ္ေသးတ႔ဲ ဗိမိၼသာရ မင္းဟာ အမၺပါလီရဲ႕ တရားပြဲမွာ စိတ္လွုပ္႐ွားေနပါတယ္။ သူ႔ကိုျမင္ရင္ မွတ္မိေအာင္ ေရွ႕ဖက္မွာ ေနရာယူထားပါတယ္။ အမၺပါလီ ေထရီဟာ တည္ၿငိမ္စြာပဲ သူ႕ကိုယ္သူ ဥပမာေပးလို႔ ဇရာ၊ ဗ်ာဓိ၊ မရဏ တို႔ႏိွပ္စက္မုွေၾကာင္႔ ယိုယြင္းလာတ႔ဲ သူမ ရဲ႕အလွေတြကို ငယ္စဥ္ကန႔ဲ ႏိုွင္းယွဥ္လို႔ ဥပါဒါနကၡႏၶာ တို႔ရဲ႕မၿမဲမွု အနိစၥတရားကို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာေနပါတယ္။ တရားပြဲအၿပီးမွာ မေအာင္႔ႏိူင္ေတာ႔တ့ဲ ဗိမိၼသာရမင္းက အမၺပါလီကို ေမာင္ေတာ္ေလတစ္ခါက ႐ုပ္ေသးဆရာ ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ပါလီ ဆီလာခဲ့တဲ့ေမာင္ေတာ္ကို မမွတ္မိေတာ႔ဘူးလား? လို႔ ေမးမိတယ္။ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပီျဖစ္တ႔ဲ အမၺပါလီ ေထရီက “အရိယာတစ္ေယာက္ အဖို႔ လူေတြန႔ဲ ဆက္ဆံတ႔ဲအခါ သူက ႐ွင္ဘုရင္၊ သူက ဆင္းရဲသား၊ သူက ၀န္ႀကီး၊ သူက ကေခ်သည္၊ သူက သူေ႒း၊ သူက သူေတာင္းစား ဆိုတ႔ဲ အျမင္မ်ိဳး မရိွေတာ႔ပါ။ အားလံုးကို တစ္တန္းတည္းတူတူ သာျမင္ပါေတာ႔တယ္” လို႔ေျဖပါတယ္။ ဗိမၼိသာရ မင္းလည္း အမၺပါလီရဲ႕ ဉာဏ္အဆင္႔ကို ခန္႔မွန္းတတ္လို႔ ေနာက္ဆုတ္ၿပီး ျပန္ခ့ဲပါေတာ႔တယ္။

ပါလီေရ.... သင္႔ရဲ႕ဘ၀က မလွပခဲ့ေပမယ္႔  အားအက်ဆုံး အရဟတၱမဂ္ကို သင္ရခဲပါတယ္။ ငယ္စဥ္အေတြးနဲ႔ဆို သင္႔ရဲ႕ အလွတရားေတြ ကိုလည္းကၽြန္မ အားက်မိပါရဲ႕။ ဘုရား႐ွင္ကေတာင္ သင္ေက်ာင္းေတာ္ကို လာမယ္ဆိုလို႔ အရိယာမဟုတ္ေသးတ႔ဲ သံဃာေတာ္ေတြကို သင္မလာခင္ သတိပ႒ာန္တရားကို ႀကိဳပြါးခိုင္းထားရတ႔ဲထိ သင္လွႏိူင္ရက္တယ္ေနာ္။ မိန္းမခ်င္းေတာင္ မနာလိုရေလာက္ေအာင္လွတဲ႔၊ ေယာက်ာၤးဆို အရိယာ မဟုတ္ရင္ သင္႔ေရွ႕ ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲေအာင္ ဆြဲေဆာင္အားႀကီးတ႔ဲ သင္႔ရဲ႕အလွဟာ လူတကာကို ပူေလာင္ေစခ႔ဲတယ္ေနာ္။ သင္ဘာလို႔ အဲဒီေလာက္ လွရတာလဲ? ဘယ္ကံက အက်ိဳးေပးလို႔လဲ? လို႔ အတိတ္ကို ျပန္ေဆာင္ေတာ႔... ဘ၀ တစ္ခုမွာ သင္ဟာ ဘိကၡဴနီမ ျဖစ္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းေျမေတြမွာ သန္႔႐ွင္းေရး လုပ္ခဲ႔တ့ဲ ကုသိုလ္ေၾကာင္႔ ဆိုတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီ ဘ၀မွာပဲ သင္ဟာ အရိယာ ဘိကၡဴနီမ တစ္ေယာက္ တံေတြးေထြး လိုက္တာကို သန္႔ရွင္းရင္း ပါးစပ္ကလည္း “ဘယ္ ျပည့္တန္ဆာမ ေထြးသြားတာလဲ? ဆိုၿပီးေျပာလိုက္မိတယ္။ သင္ဟာအဲဒီ ဘ၀မွ ေနာက္ ဘ၀ေပါင္း မ်ားစြာမွာ ျပည့္တန္ဆာမ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အခု ေနာက္ဆုံးဘ၀ထိပါပဲ။ အရိယာကို ျပစ္မွားမိတ႔ဲ ကံထိုက္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ အရဟတၱမဂ္ကို ရတာကလည္း ဘ၀မ်ားစြာမွာ သင္ဟာ ဘိကၡဴနီမ အျဖစ္ စရဏ တရားေတြကို က်င္႔ႀကံခ႔ဲလို႔ ဒီဘ၀မွာ အားျပည့္ၿပီး နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳ ႏိူင္တာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ေလ တစ္ေယာက္န႔ဲ တစ္ေယာက္ မျပစ္မွားတာ ေကာင္းတယ္။ သူမ်ားအျပစ္ကို ဆီလို အေပါက္႐ွာတတ္တဲ႔ သူေတြဟာ ပိုျပစ္မွား မိတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္လုပ္ႏိူင္ရင္ လုပ္လိုက္၊ မလုပ္ႏိူင္ရင္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တာ ေကာင္းတယ္။ ကုသိုလ္မရရင္ေတာင္ အကုသိုလ္ေတာ႔ မယူနဲ႔ေပါ႔။ ကိုယ္ေျပာလိုက္၊ ျပစ္မွားလိုက္တဲ႔ သူဟာ အရိယာဟုတ္၊ မဟုတ္ ဘယ္လို သိႏိူင္မွာလဲ။ အရိယာ ဆိုတာ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထား တာလဲမဟုတ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကာယကံရွင္ေတာင္ သူ႔ကိုယ္သူ အရိယာ ျဖစ္မျဖစ္ သိခ်င္မွသိၾကတာ။ ဒါကပညာအလုပ္၊ ဉာဏ္အလုပ္မဟုတ္လား။ ဗီဇစ႐ိုက္၊ အထံုဆိုတာက ေဖ်ာက္ဖို႔ အခက္သားေနာ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ေတာင္ ေျမာင္းေတြ႕ေတာ႔ ခုန္မိေသးတာပဲ။ အရိယာျဖစ္ၿပီး အေျပာ ၾကမ္းတ႔ဲသူလည္း ရိွႏိူင္တယ္ေနာ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေလွ်ာ႔မတြက္ပဲ ေလးစားတာ အေကာင္းဆံုးပဲေနာ္။

အရွင္မ အမၺပါလီေရ... သင္႔ကို  ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သင္သြားရာ လမ္းကိုလိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစား ေနပါ တယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ႔ သင္႔လိုပဲ ေရာက္မွာေပါ႔ေနာ္။

ဓမၼေစတီ ဆရာေတာ္ ဦးေကာသလႅ ေဟာၾကားေသာ “ေ၀သာလီ လွဧကရီ အမၺပါလီ၏ ဘ၀ဆည္းဆာ” တရားေတာ္ကို မွီျငမ္းေရးသားပါသည္။

သာသနာနဲ႔ သာသနာျပဳ

သာသနာက ပရိယတၱိသာသနာ၊ ပဋိပတၱိသာသနာ၊ ပဋိေ၀ဓသာသနာလို႔ သံုးရပ္ရွိတယ္။ တစ္နည္း သီလသာသနာ၊ သမာဓိသာသနာ၊ ပညာသာသနာလို႔ သံုးရပ္ရွိတယ္။ တစ္နည္း ယထာပရာဓသာသနာ၊ ယထာႏုေလာမသာသနာ၊ ယထာဓမၼသာသနာလို႔ သံုးရပ္ရွိတယ္။
ပရိယတၱိသာသနာဆိုတာ ဘုရားေဟာ ထားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္သံုးပံု၊ နိကာယ္ငါးရပ္ဆိုတဲ့ ပိဋကတ္စာေပေတြကို သင္ယူျခင္း၊ ေလ့လာျခင္း၊ မွတ္သားျခင္း၊ သင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္း၊ ႏႈတ္ငံုေဆာင္ထားျခင္း တို႔ကိုေခၚတယ္။
ပဋိပတၱိသာသနာဆိုတာကေတာ့ ဘုရားေဟာထား၊ ဆံုးမထားတဲ့ တရားေတာ္အတုိင္း လိုက္နာက်င့္ႀကံ၊ အားထုတ္ျခင္းကိုေခၚတယ္။ ပဋိေ၀ဓသာသနာ ဆိုတာကေတာ့ အပတ္တကုတ္က်င့္ႀကံ အားထုတ္လို႔ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္တရားေတြကို ထိုးထြင္း သိျခင္းပဲ။
သီလသာသနာဆိုတာ လူေတြမွာ ငါးပါး သီလ၊ ရွစ္ပါးသီလ။ ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ ၂၂၇ သြယ္ ရွိတဲ့ သိကၡာပုဒ္သီလေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ လိုက္နာျခင္းပဲ။ သမာဓိသာသနာဆိုတာ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္း၊ ပုတီးစိတ္ျခင္းစတဲ့ စိတ္ေအးၿငိမ္းေၾကာင္း၊ စိတ္တည္ၿငိမ္ေၾကာင္း သမာဓိလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ျခင္းပဲ။ ပညာသာသနာ ဆိုတာကေတာ့ ၀ိပႆနာအလုပ္ကိုအားထုတ္လို႔ ႐ုပ္နာမ္ကိုသိျခင္း၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱကိုျမင္ျခင္း၊ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို သိျမင္ျခင္းပဲ။
ယထာပရာဓသာသနာဆိုတာ အျပစ္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါေတြ အျပစ္အားေလ်ာ္စြာ ဆံုးမထားတဲ့ ၀ိနည္းပိဋကတ္ကိုေခၚတာ။ ယထာႏုေလာမ သာသနာဆိုတာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အလိုဆႏၵ အဇၥ်ာသယ၊ ကိန္း၀ပ္ေနတဲ့ အႏုသယအားေလ်ာ္စြာ ေဟာၾကားဆံုးမထားတဲ့ သုတၱန္ပိဋကတ္ကိုေခၚတာ။ ယထာဓမၼသာသနာဆိုတာ ႐ုပ္အစုအေ၀း၊ နာမ္အစုအေ၀း၊ ႐ုပ္အပံု နာမ္အပံုမွ်သာရွိတဲ့ ဒီခႏၶာႀကီးကို ငါ၊ ငါလို႔ထင္မွတ္ေနတဲ့ သတၱ၀ါ ေတြကို ႐ုပ္အစု အေ၀း၊ နာမ္အစုအေ၀း၊ ႐ုပ္အပံု နာမ္အပံုမွ်သာရွိ ပါလားလို႔ထင္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဆံုးမ၊ ေဟာၾကားထားတဲ့ အဘိဓမၼာပိဋကတ္ကိုေခၚတာ။
တစ္ခြန္းတည္းၿခံဳေျပာရရင္ေတာ့ သာသနာဆိုတာ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမစကားေတာ္၊ မိန္႔ခြန္းေတာ္၊ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္၊ ပညတ္ေတာ္ပါပဲ။
သာသနာျပဳတယ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ဒီေခတ္ထဲမွာ ေဖာေဖာသီသီ လိႈင္လိႈင္ႀကီးကို သံုးစြဲ ေနၾကတာပဲ။ ဘုရားဖူး သာသနာျပဳအဖြဲ႕တဲ့။ ဘုရားဖူးရင္း လိပ္ဥတူးရင္းဆိုတာလို အမ်ားစုဟာ ဘုရားဖူး နာမည္ခံၿပီး အေပ်ာ္အပါးထြက္ၾကတာ မ်ားတာပါ။ အလုပ္ေတြ၊ တာ၀န္ေတြနဲ႔ ဖိအားေတြမ်ားေတာ့ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခု အေနနဲ႔ ဘုရားဖူးနာမည္ခံၿပီး လြပ္လပ္မႈတစ္ခု ရွာၾကတာ၊ ခံစားၾကတာ မ်ားတာပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေတာင္ၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားက သာသနာဆိုတာ အေဆာက္ အဦးကို ေခၚတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ မိန္႔ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သာသနာဆိုတာ ဘုရားမဟုတ္ဘူး။ ေစတီမဟုတ္ဘူး၊ ပုထိုးမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းမဟုတ္ဘူး။ ကန္မဟုတ္ဘူး။ သာသနာဆိုတာ ဘုရား အဆံုးအမကိုေခၚတာ။
ဘုရားတည္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ သာသနာျပဳလိုင္းတဲ့။ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္တဲ့။ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕အလိုဆိုရင္ ဟုတ္၊ မဟုတ္ စဥ္းစားၾကည့္ေပ့ါ။ ဘုရားမရွိတဲ့အရပ္မွာ ဘုရားတည္ တာေကာင္းပါတယ္။ ဘုရားရွိၿပီးသား အရပ္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္အသစ္တည္ဖို႔မလိုပါဘူး။ ဘုရားထက္အေရး ႀကီးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိ ပါေသးတယ္။
ကိုယ့္ဖေယာင္းတိုင္မွာ မီးေတာက္ မရွိဘဲ တျခားဖေယာင္းတိုင္ကို မီးကူးေပးလို႔ မရဘူး။ ဒီလိုပဲ.. ကိုယ့္သႏၶာန္မွာ သာသနာ မရွိဘဲ သူမ်ားကို သာသနာျပဳလို႔မရဘူး။ သာသနာျပဳတယ္ဆိုတာ လူတုိင္းနဲ႔ တန္တာ မွတ္လို႔။
ႏိုင္ငံရပ္ျခား သာသနာျပဳထြက္ၾကတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ပ႑ိတာရာမ ဆရာေတာ္ဘုရား ကေတာ့ သာသနာျပဳဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရႀကီးဟာ ႀကီး က်ယ္လြန္းလို႔ မသံုးရဘူး။ ျပည္ပသြားတာ ဓမၼဒူတခရီးလို႔ပဲ အမည္တပ္တယ္။
ပရိယတၱိမူလကံ သာသနံ လို႔ ဋီကာ ဆရာတို႔မိန္႔ဆိုၾကတယ္။ သာသနာရဲ႕အေျခခံ ေရေသာက္ျမစ္ဟာ ပရိယတၱိပဲ။ ဒါေၾကာင့္ နံပါတ္တစ္ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္စစ္စစ္ဟာ စာခ်ပုဂၢိဳလ္ပဲ။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ တရားေဟာ၊ တရားျပပုဂၢိဳလ္ေတြေပ့ါ။
ပရိယတၱိက ေရကန္ႀကီးရဲ႕ ကန္ေဘာင္နဲ႔တူတယ္။ ပဋိပတၱိက ေရကန္ထဲက ေရေတြနဲ႔တူတယ္။ ပဋိေ၀ဓက ေရကန္ထဲက ပြင့္္ေနတဲ့ၾကာမ်ိဳး ငါးပါးနဲ႔တူတယ္။ ပရိယတၱိ ကန္ေဘာင္ခိုင္မွ၊ ေကာင္းမွ၊ လံုၿခံဳမွ၊ ပဋိပတၱိေရေတြ ၾကာရွည္တည္တံ႔ႏိုင္တယ္။ ပဋိပတၱိေရေတြ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း တည္ရွိမွ ပဋိေ၀ဓ ၾကာပန္းတို႔ပြင့္လန္းႏိုင္တယ္။

တရားအားထုတ္တယ္ ဆုိရာ၀ယ္

ဗုဒၶျမတ္စြာေဟာၾကားခဲ့ တရားဓမၼမ်ားကုိ လိုက္နာက်င့္သံုးသူေတြသည္ ေလာကီ ေလာကုတ္ ႏွစ္ျဖာေသာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကုိ ရရွိေစႏုိင္ပါတယ္။ ဘ၀ေနထုိင္ရာမွာ ခ်မ္းသာ႐ံုမကပဲ သံသရာေဘးဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေအာင္လည္း ေက်းဇူးျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္တုိ႔က အလံုးစံုေသာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကုိ ေဆာင္ယူႏုိင္တယ္ဆုိတာ သက္၀င္ယံုၾကည္ၾကတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားနည္းလမ္းမ်ား အတုိင္း လိုက္နာအားထုတ္ ေနၾကတာပါ။ တရားဓမၼမ်ားကုိ ေမ့ေလ်ာ့ၿပီး ေနခ်င္သလိုေန၊ လုပ္ခ်င္တာကုိ ရမ္းလုပ္ေနၾကတယ္ဆုိရင္ေတာ့ တရားဓမၼေတြကုိ အမွန္တကယ္ပဲ မယံုၾကည္ ေသးဘူးလို႔ အ႐ုိးသားဆံုး ေျပာရမွာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။ “ငါတုိ႔က တရားဆုိတာဘာလဲ သိတယ္၊ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ဆုိတာ ဘယ္လိုလဲသိတယ္၊ မလုပ္ႏုိင္ေသးလို႔ မလုပ္ေသးတာ” စသျဖင့္ေပါ့။ လက္ရွိေန ေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း တေန႔ထက္ တေန႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ အစရွိတဲ့ ကိေလသာေတြကလည္း ေလ်ာ့နည္းမသြားၾကဘူး။ အဲလို ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိေတာ့ တရားနဲ႔ေနတယ္၊ တရားအားထုတ္ၾကတယ္ဆုိတာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္လဲ? ဘယ္လိုေတြ က်င့္မွ တရားအားထုတ္ၾကတယ္။ တရားနဲ႔ ေနတယ္လို႔ ဆုိၾကမလဲ?။ ေတြးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

တရားအားထုတ္ၾကတယ္ ဆုိေတာ့လည္း လူေတြအမ်ားစုက တရားထုိင္ေနမွ အားထုတ္ေနတာလို႔ လက္ခံထား ၾကတယ္။ တရားမထုိင္ရင္ပဲ တရားအားထုတ္တာ မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ ထုိင္တုိင္းေရာ တရားရသြားလားလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္စရာ ရွိပါတယ္။ တရားထုိင္ရင္း ေလာဘ၊ ေဒါသ ျဖစ္ေနတာေတြ ရွိပါတယ္။ ထုိင္မွပဲ ေကာင္းတဲ့ အာ႐ံုေလးေတြ ပံုေဖာ္စိတ္ကူးလို႔ ေပ်ာ္ေနတာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ မေက်နပ္တာေတြ ေတြးမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခေထာက္က နာလို႔၊ က်င္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ငါ့စိတ္ေတြ တည္ၿငိမ္မႈ မရေသးဘူးဆုိၿပီး မေက်နပ္လို႔ ေဒါသျဖစ္ရတာေတြလည္း ရွိၾကတာပါပဲ။ တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ ကိေလသာ နည္းပါးေအာင္၊ ကုန္ဆံုးသြားေအာင္ က်င့္ၾကံတာပါပဲ။ ေလာဘ၊ ေဒါသ ဆုိတာေတြ ျဖစ္ေနေသးတယ္ဆုိရင္ တရားမဟုတ္ေသးဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားထုိင္ေနတုိင္း တရားမဟုတ္ေသးဘူးလို႔ နားလည္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ တရားမထုိင္းတုိင္းလည္း တရားမရဘူးလို႔ ယံုၾကည္မထားရပါဘူး။ ဘုရာရွင္ ရွိစဥ္က သာ၀တၳိျပည္ လူ(၉)ကုေဋရွိရာမွာ (၇)ကုေဋသည္ အရိယာျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ေနစဥ္မွာ သီလေတြ ေစာင့္ထိန္းၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသနည္းေအာင္ က်င့္ၾကံၾကရင္းနဲ႔ တရားရသြားၾကတာပါပဲ။

တရားက်င့္ရာမွာ ၀ိပႆနာယာနိက၊ သမထယာနိက ဆုိၿပီးရွိပါတယ္။ သမထယာဥ္ သပ္သပ္ စီးသြားရင္နိဗၺာန္ မေရာက္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ သမထယာဥ္စီးၿပီး ၀ိပႆနာယာဥ္ကုိ ေျပာင္းစီးလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ ၀ိပႆနာယာဥ္က တဆင့္ အရိယာမဂၢင္ယာဥ္ကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ နိဗၺာန္ေရာက္တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ သမထပဲ အရင္ အားထုတ္ရမွာလား ေမးစရာရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ၀ိပႆနာ သပ္သပ္ပဲ အားထုတ္ၾကတယ္။ စ်ာန္ေတြ၊ အဘိဉာဥ္ေတြ မရၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ နိဗၺာန္ေရာက္သြားပါတယ္။ စာေပေတြမွာေတာ့ အ႒ကထာ ဆရာေတာ္ ႀကီးေတြက သမာဓိဘာ၀နာ၊ ပညာဘာ၀နာ၊ သမာဓိ ပညာႏွစ္မ်ိဳးလံုး တြဲတဲ့ ဘာ၀နာလို႔ သံုးမ်ိဳးျပပါတယ္။ ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္ သမထ အားထုတ္ၿပီးမွ ၀ိပႆနာ အားထုတ္လို႔ရတယ္။ သမထခ်ည္းပဲ အားထုတ္လို႔ ရတယ္။ ၀ိပႆနာခ်ည္းပဲ အားထုတ္လို႔ရတယ္။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ၿပီးမွ သမထ အားထုတ္လို႔လည္း ရတယ္။ သမထခ်ည္းပဲ အားထုတ္ရင္ေျမလွ်ိဳး၊ မိုးပ်ံတဲ့ အထိေတာ့ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာတပန္ေတာင္ မျဖစ္ဘူး။ ၀ိပႆနာခ်ည္းပဲ အားထုတ္ရင္ ရဟႏၲာေတာ့ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စ်ာန္ေတြ အဘိဉာဥ္ေတြ မရဘူး။ ဒါကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ေျမေလွ်ာက္ရဟႏၲာလို႔ သံုးၾကပါတယ္။

မိမိတုိ႔ကိုယ္တုိင္ ဘယ္လိုအားထုတ္ၾကမလဲ ဆုိတာေတာ့ ကုိယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ထားၾကမွာပါ။ သမထ အားထုတ္ ရင္လည္း စ႐ုိက္ကုိ ၾကည့္ၿပီး အားထုတ္ရတဲ့ ကမၼဌာန္းေတြကုိ ေဟာခဲ့ပါတယ္။ (ေလာဘစ႐ုိက္မ်ားရင္ အသုဘကမၼဌာန္း႐ႈ။ ေဒါသစ႐ုိက္မ်ားရင္ ေမတၱာဘာ၀နာပြား။ ေမာဟစ႐ုိက္မ်ားရင္ မရဏႏုႆတိပြား။ သဒၶါစ႐ုိက္မ်ားရင္ ဗုဒၶါႏုႆတိပြား။ ၀ိတက္စ႐ုိက္မ်ားရင္ အာနာပါနကမၼဌာန္း။ ပညာစ႐ုိက္မ်ားရင္ ဓာတ္ႀကီး ေလးပါး႐ႈ)။ ၀ိပႆနာ ဆုိတာက်ေတာ့ ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္ ကြဲကြဲျပားျပား သိေအာင္ ၾကားနာမွတ္သားၿပီးမွ၊ ပရမတ္ရဲ႕ သဘာ၀ကုိ လက္ေတြ႕ျမင္ေအာင္ ႐ႈျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

နိဗၺာန္နဲ႔ သံသရာဟာ တဆက္တည္းမွာ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ခုဟာ ကမ္းပါး ႏွစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲဒီ ႏွစ္ခုၾကားထဲမွာ ကိေလသာဆုိတဲ့ ေရက ၾကားခံေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကမ္းႏွစ္ခုဟာ မနီးစပ္ႏုိင္ပဲ ျဖစ္ေနတာပါ။ ကိေလသာက ေခ်ာင္းေရ ပမာဏ ေလာက္ရွိရင္ ကမ္းႏွစ္ခုက နီးမယ္။ ျမစ္ေလာက္ရွိရင္ ပုိေ၀းမယ္။ ပင္လယ္ႀကီးေလာက္ရွိ ရင္ေတာ့ ကမ္းႏွစ္ခုက ပုိၿပီးေ၀းမွာေပါ့။ ေရလံုး၀မရွိေတာ့ရင္ ကမ္းႏွစ္ခုက တဆက္တည္းျဖစ္သြားမယ္။ ေရဆုိတာက ကိေလသာကုိ ဆုိလိုတာပါ။ ဒီေတာ့ ေရေတြကုန္မွ ကမ္းႏွစ္ခု ထိစပ္ရမွာ ျဖစ္သလို ကိေလသာကုန္မွလည္း သံသရာကေန နိဗၺာန္ကုိ ထိေတြ႔ခြင့္ရမွာပါ။ တရားအလုပ္ အားထုတ္ၾကတယ္ဆုိတာ ေရနဲ႔တူတဲ့ ကိေလသာေတြကုိ ကုန္ဆံုးေအာင္ လုပ္ေနၾကရတာပါ။ တေန႔ထက္ တေန႔ ကိေလသာေတြ ပါးလာမယ္ဆုိရင္ပဲ တရားလုပ္ေနတာပါ။ ကိေလသာ မျဖစ္ေတာ့ပဲ ကုသုိလ္ေတြျဖစ္ေနရင္ တရားလုပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြား စတဲ့ အမူအယာတုိင္းမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ မျဖစ္ဖုိ႔ ေနသြားဖုိ႔ အဓိကက်ပါတယ္။

ဓမၼေတြကုိ အားထုတ္ရာမွာလည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ အစဥ္အတုိင္းသြားရပါတယ္။ သီလဆုိတာလည္း လူ႔ရဲ႕ ခါး၀တ္ပုဆုိးလို ဥပမာေပးၾကပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ ငါးပါးသီလကုိ လူတုိင္းေစာင့္ထိန္းရပါမယ္။ တရားအား ထုတ္မယ္ဆုိေတာ့ တရားထုိင္မွပဲလို႔ စဥ္းစားၾကတာမ်ားပါတယ္။ အေျခခံ သီလတရားကုိမွ လံုေအာင္ မေစာင့္ ထိန္းေသးပဲ တရားအားထုတ္ရင္ တရားရႏုိင္ဖုိ႔ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာက ဓမၼနည္းလမ္းတက် ေျပာျခင္း ပါ။ ဘုရားရွင္လက္ထပ္က သႏၲတိအမတ္၊ အဂၤုလိမာလတုိ႔လို သီလေတြ ေဖာက္ဖ်က္ၿပီးေတာ့မွ တရားရသြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲလို ပါရမီရွင္ေတြ ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာေတာ့ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ၀ိပႆနာ၊ သမထ ေတြလုပ္ေနတယ္ဆုိၿပီး သီလမရွိေသးရင္ ပုဆုိးမႏုိင္ပဲ အျမင့္ကုိ ခုန္လွမ္းေနတာနဲ႔ တူပါလိမ့္မယ္။ ၀ိပႆနာသာ အဓိက ဒါန၊ သီလေတြ မလိုပါဘူးလို႔ ဆုိၾကရင္လည္း ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ဒါန၊ သီလ တရားေတြကုိ သြယ္၀ုိက္တဲ့နည္းနဲ႔ မလိုအပ္ပဲ ေဟာခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရာေရာက္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ (၄၅)၀ါ ကာလပတ္လံုးမွာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားေတြပဲ ေဟာတာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ တရားတုိင္းဟာ သစၥာထုိက္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါန၊ သီလ အလုပ္ေတြသည္လည္းပဲ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ ပုိ႔ေဆာင္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီအမႈ ေတြ အေပၚမွာ ဒိ႒ိ၊ တဏွာ၊ မာန ဆုိတဲ့ သံသရာ နယ္ခ်ဲ႕တဲ့ ပပဥၥတရားေတြ မကပ္ၿငိဖုိ႔ လိုတာပါ။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကလည္း ဒါန၊ သီလ လုပ္ရမွာ ရမ္းၿပီး မလုပ္ၾကဖုိ႔ သတိေပးတာပါ။ သစၥာသိၿပီး လုပ္မယ္ ဆုိရင္ ခႏၶာကုိ ေရာင္းၿပီး ဒါန ျပဳပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

မိမိတုိ႔ေတြ အတြက္ အားကုိးစရာ တရားလက္မဲ့ မျဖစ္ဖုိ႔၊ တရားရွိထားဖုိ႔ အတြက္ တရားေတာ္ေတြကုိ အရင္ဆံုး နာယူ၊ ဖတ္မွတ္ေလ့လာ သင့္ပါတယ္။ တရားေတာ္ကုိ နာယူေနတာလည္းပဲ တရားအားထုတ္တာပါပဲ။ ႏွလံုးသြင္းမွန္ဖုိ႔ေတာ့ အဓိက က်တာေပါ့။ တရားကုိ အျပစ္ရွာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ ေဟာေနလည္း တရားရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ုိေသၾကည္ညိဳစြာနဲ႔ နာမယ္ဆုိရင္ တရားေတာ္ကုိ လုိက္ၿပီးေတြးေတာ စဥ္းစားေနတာ ျဖစ္လို႔ ေဒသနာဉာဏ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မိမိသႏၲာန္မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကုသုိလ္ စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကာေလန ဓမၼႆ၀နံ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ ဆုိတဲ့ အတုိင္း မဂၤလာရွိတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပုညကိရိယာ ၀တၳဳဆယ္ပါးမွာ ဓမၼသ၀န ဆုိတဲ့ တရားနာျခင္း ပါပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ေဟာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကုိ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်နည္း ေလးမ်ိဳးမွာ ကာေလနဓမၼသာ၀နာ ဆုိတဲ့ အခ်ိန္အားေလ်ာ္စြာ တရားနာျခင္းသည္လည္း တစ္ပါး ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားနာေနတာသည္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမကုိ လိုက္နာေနရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကုသိုလ္ ျဖစ္ျခင္း၊ ဘုရားဆံုးမတဲ့အတုိင္း ေနထုိင္ျခင္းကုိ တရားအားထုတ္တယ္လို႔ သိရွိနားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။

အဖုိးတန္တဲ့ လူ႔ဘ၀ ကာလတုိတုိေလးမွာ အဖုိးအတန္ုဆံုးေသာ သာသနာရဲ႕ အႏွစ္သာရကုိ ရရွိခံစားႏုိင္ၿပီး ဒုကၡခပ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာကုိ ရႏုိင္ ေရာက္ႏုိင္ၾကပါေစ…

သာမေဏငယ္မ်ားႏွင့္ အနာဂတ္သာသနာ၊

                                                   

သာမေဏငယ္မ်ားႏွင့္ အနာဂတ္သာသနာ၊ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႔၏ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ တရားဓမၼမ်ားကုိ ယေန႔တုိင္ သတၱ၀ါအားလံုး လိုက္နာက်င့္ၾကံ အားထုတ္ႏုိင္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ယခုလို သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳေနစဥ္မွာပဲ မိမိတုိ႔ကိုယ္တုိင္ လိုက္နာၾကဖုိ႔ လိုအပ္သလို၊ ေနာင္အနာဂတ္အတြက္ သာသနာေတာ္ကုိ မိမိတုိ႔ စြမ္းႏုိင္သည့္ဘက္မွ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ သင့္သည့္ဟု ခံယူမိပါတယ္။ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ားသည္ ဂႏၴဓုရ= စာေပသင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္းႏွင့္ ၀ိပႆနာဓုရ= တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ တာ၀န္ႏွစ္ရပ္ကို စြမ္းေဆာင္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သာသနာေတာ္ ဆုိရာတြင္ ပရိယတိၱသာသနာ၊ ပဋိပတိၱသာသနာ၊ ပဋိေ၀ဓသာသနာဟု သံုးရပ္ ရွိပါတယ္။ “ပရိယတိၱ ေယ၀ ဟိ သာသ နႆ မူလံ” ဆိုသည့္အတိုင္း ပရိယတိၱသည္ သာသနာေတာ္၏ အေျခခံမူလ ပဓာန ျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔ စာခ်ဆရာေတာ္၊ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္၊ တရားေဟာ ဆရာေတာ္တို႔သည္ တစ္ခါက သာမေဏ ငယ္ေလးမ်ား သာျဖစ္ပါတယ္။ သာမေဏငယ္မ်ားဘ၀မွ စတင္ၿပီး ဆရာရင္းမ်ားထံမွာ သင္အံမပ်က္ေလ့က်က္နာယူ မွတ္သားလာခဲ့ရာမွ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သာသနာ့အက်ဳိးကို သယ္ပိုးခြင့္ရေသာ ဆရာေတာ္မ်ားဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိလာၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္သာသနာေတာ္ အတြက္ ပရိယတိၱ စာေပသင္ၾကားမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကေသာ သာမေဏငယ္မ်ားကို ေမ့ေဖ်ာက္ မထားသင့္ပါ။ နိေျဂာဓ သာမေဏငယ္ကို ဖူးျမင္ရေသာ သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကီးသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီး၊ သာသနာေတာ္ကို ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားခဲ့တဲ့ သာသနာျပဳ မင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿပီးေနာက္ သာသနာႏွစ္ ၂၃၅ခုႏွစ္မွာ သာသနာေတာ္အတြင္း တိတိၳတကၠတြန္းမ်ား ၀င္ေရာက္မႈေၾကာင့္ တတိယသဂၤါယနာ တင္ခဲ့ရပါတယ္။ တတိယ သဂၤါယနာတင္ ဒါယကာ သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကီးသည္ နိေျဂာဓ သာမေဏငယ္ကို ဖူးျမင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွစၿပီး သာသနာ ေတာ္ကို ေထာက္ပံ့ခဲ့တဲ့ သာသနာ့ ဒါယကာ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ သီရိဓမၼာေသာက မင္းႀကီးက တတိယ သဂၤါယနာေတာ္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလိပုတၱတိႆ မေထရ္ျမတ္ႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ ဆရာ၊ ဒကာ ညီညြတ္စြာနဲ႔ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားပ်ံ႕ပြားေရး အတြက္ ကိုးတိုင္းကိုးဌာနကုိ သာသနာျပဳမ်ား ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုကိုးဌာနမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက သထံုၿမိဳ႕ကို အရွင္ေသာဏႏွင့္ အရွင္ဥတၱရ အမွဴးျပဳေသာ မေထရ္ငါးပါးတို႔ သာသနာျပဳဖုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ထိုမေထရ္တို႔၏ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ယေန႔တိုင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သာသနာေတာ္ ထြန္းကားလ်က္ ရွိေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သာသနာ ျပန္႔ပြားလာရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ နိေျဂာဓ သာမေဏငယ္က စတင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆုိရင္ မွားမည္မထင္ပါ။

ယေန႔ အခ်ိန္အခါမွာ သာသနာေတာ္၏ ရင္ေငြ႕ကို ခိုလံႈေနၾကေသာ သာမေဏငယ္ေလးမ်ားကို ဒါယိကာ၊ ဒါယကာမေပါင္းႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔က ေထာက္ပံ့မွသာလွ်င္ အနာဂတ္သာသနာအတြက္ အက်ဳိးသက္ ေရာက္ရာမႈ ရွိပါလိမ့္မယ္။ သာသနာေတာ္မွာ ကိုရင္(သာမေဏ)ရွိမွသာ ဦးဇင္း၊ ဘုန္းႀကီး၊ ဆရာေတာ္ျဖစ္လာပါမယ္။ ယေန႔ ပရိယတိၱစာေပတြင္ ဂုဏ္ထူးဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္မ်ား ဆက္ကပ္လွဴ ဒါန္းျခင္း ခံေနရေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ တခ်ိန္တခါက သာမေဏငယ္ကေလး မ်ားသာျဖစ္ပါတယ္။ လူအမ်ား စုက နာမည္ႀကီးေသာ၊ ဂဏန္းေပးေသာ ဆရာထံသြားၿပီး မိမိတုိ႔ ေလာကီ အက်ိဳးစီးပြား ေမွ်ာ္ကုိးကာ လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ နာမည္ႀကီးေသာ ဘုရားကုိ ေရႊအထပ္ထပ္ခ် ခ်င္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ပရိယတၱိ စာသင္ တုိက္က စာသင္ေနတဲ့ ရဟန္းတပါးကုိ လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္၀ယ္ေပးဖုိ႔ေတာ့ ေမ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ထုိစာသင္သား သံဃာေတာ္ကုိ ခ်ီးျမွင့္တာမွ သာသနာကုိ ခ်ီးျမွင့္ရာေရာက္ပါတယ္။ ဘုရားတည္တာသည္ သာသနာျပဳ ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အမ်ာစုကလည္း ဘုရားတည္တာကုိမွ သာသနာျပဳတယ္ ထင္ေနၾကတယ္။ စာသင္သား သံဃာ တပါးကုိ ေထာက္ပံ့ေပးေနျခင္းကို သာသနာျပဳေနတယ္လို႔ မျမင္ၾကပါဘူး။ ဒါေတြသည္ သိသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ (ဒီအခ်က္ေတြကုိလည္း လူတုိင္းသိေစခ်င္ပါတယ္)။

ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ေျပာဆုိဆက္ဆံရာမွာလည္း မိတ္ေဆြေတြ ေျပာသလို ေျပာလို႔ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ စကားလံုး သံုးႏႈန္းတတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔ သာသနာကုိ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ မိမိတို႔က နည္းလမ္းမွန္စြာနဲ႔ မခ်ည္းကပ္၊ မေျပာဆုိတတ္ရင္၊ ေလးစားမႈ မရွိရင္ ဘယ္သူကမွ အေလးအျမတ္ ျပဳမည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုရင္ငယ္ေလးပဲ ဆုိၿပီး မေလးမစား ဆက္ဆံမႈေတြ မလုပ္အပ္ပါ။ အသက္အရြယ္ကိုသာ မၾကည့္ပဲ သီလတရားကုိ ၾကည္ညိဳၿပီး ကိုးကြယ္ရမွာပါ။ ကုိရင္ငယ္တပါးသည္ ၁၀ပါး သီလရွိပါတယ္။ မိမိက ငါးပါးသီလ ေတာင္ လံုျခံဳမႈ ရွိလားဆုိတာ စမ္းစစ္သင့္ပါတယ္။

အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သာသနာေတာ္သည္ ယေန႔ သာမေဏ(ကိုရင္)ငယ္တို႔၏ လက္တြင္ရွိ ေနသည္ကို အထူးဂ႐ုျပဳၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အနာဂတ္သာသနာေတာ္ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးတြင္ သာသနာ့တာ၀န္ ကို ထမ္းေဆာင္ၾကမည့္ ကိုရင္သာမေဏငယ္မ်ား၏ အခန္းက႑သည္ အဓိက ျဖစ္ေၾကာင္း သတိရေစခ်င္ပါတယ္။ သာသနာေတာ္သံုးရပ္တြင္ ပရိယတိၱသာသနာသည္ အေျခခံမူလျဖစ္ပါတယ္။ ထိုပရိယတိၱစာေပကို ေခတ္အဆက္ဆက္ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္လာၾကေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမမ်ား အေနျဖင့္ ထိုမ်ဳိးဆက္သစ္ သာမေဏငယ္တို႔ကုိ အားေပး ခ်ီးေျမႇာက္သင့္ပါတယ္။

အခြင့္အခါသင့္တိုင္း သာသနာအတြက္ အေရးပါသည့္ ေနရာမ်ားမွာ မြန္ျမတ္တဲ့ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္ႏုိင္ၾကသျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ႏုိင္ၾကပါေစ။

ခ်စ္တတ္ပါေစ ယေသာ္ပမာ

ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ ေသဆံုးျခင္းဆုိတဲ့ ဘ၀တသက္တာကာလမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းဆုိတဲ့ သေဘာကုိ လူတုိင္းမကင္း ႏုိင္ၾကပါဘူး။ မခ်စ္တတ္၊ မမုန္းတတ္တဲ့ သူျဖစ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း လူတုိင္းက အခ်စ္န႔ဲမွ မကင္းႏိုင္ေသးပဲေလ။ အခ်စ္ဆုိတာကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာဆုိၾကတာရွိပါတယ္။ အခ်စ္ဆုိတာ ပကတိ အေနအထား အတုိင္းရွိေနတဲ့ လူတေယာက္ကုိ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ရဲ႕ အမွန္အတုိင္း ခ်စ္ေနဖုိ႔ပဲ လိုတယ္။ ဘာလုပ္ေပးမွ၊ ဘယ္လိုေနမွ၊ ဘာျဖစ္ရမွ ဆုိတဲ့ အတၱကုိ ေစခုိင္းတာမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း အခ်စ္လို႔ မေခၚႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အမွန္ေတာ့ အခ်စ္စစ္ဆုိတာ ရယူလိုျခင္းမဟုတ္၊ ေပးဆပ္ျခင္းသာ၊ ပုိင္ဆုိင္ လိုျခင္း မဟုတ္၊ ပုိင္ဆုိင္ေစလိုျခင္းသာ၊ သိမ္းပုိက္လိုျခင္းမဟုတ္၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္းသာ၊ အသာစံျခင္း မဟုတ္၊ အနာ ခံျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻဦးကတည္းက စခဲ့တဲ့ အခ်စ္ဟာ ကမာၻဆံုးလည္း မဆံုးႏုိင္ပါ။ သံသရာ မဆံုးေသး သေရြ႕ အခ်စ္မဆံုးႏုိင္၊ သံသရာ ဆံုးမွသာ အခ်စ္ဆံုးပါမယ္။

ေဂါတမဘုရားရွင္ နိယတဗ်ာဒိတ္ပန္း ဆင္ျမန္းခဲ့တဲ့ သုေမဓာ ရေသ့ဘ၀ကုိ မွန္းဆၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက ရမၼာ၀တီၿမိဳ႕ကုိ သုမဓာရေသ့ ေရာက္သြားတဲ့ အခါမွ ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြ ၾကြလာမွာ ျဖစ္လို႔ လမ္းမ်ားကုိ သန္႔ရွင္း ျပင္ဆင္ေနတဲ့ လူေတြကုိ ေတြ႕လိုက္တယ္။ ဘုရားၾကြလာမယ္ ဆုိတာကုိ သိလိုက္ ရတဲ့ သုေမဓာရေသ့ဟာ သူလည္းပဲ ဒီလို လမ္းေတြ သန္႔ရွင္းျပင္ဆင္ေနတဲ့ ကုသုိလ္ပြဲမွာ ပါ၀င္လိုက္ပါတယ္။ သူတာ၀န္ယူၿပီး ေျမဖုိ႔တဲ့ ညြန္ဗြက္မၿပီးခင္ ခႏၶာကုိယ္တလ်ားေလာက္ က်န္ေနခ်ိန္မွာပဲ ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြ ၾကြလာတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကုိ အလ်ားစင္းၿပီး တံတားခင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြက သုေမဓာရေသ့နားကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ တံတားသဖြယ္ခင္းထားတဲ့ ခႏၶာ ကုိယ္ေပၚကုိ နင္းၾကြျခင္းမျပဳပဲ သုေမဓာရေသ့ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကုိ ဆင္ျခင္ ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ တကိုယ္တည္း လြတ္ေျမာက္ရာကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳလိုရင္ ဂါထာ၀က္ (အကၡရာ ၁၆လံုး) ေဟာလိုက္တာနဲ႔ နိဗၺာန္ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမာၻတသိန္းၾကာေအာင္ ပါရမီျဖည့္ရင္ သဗၺညဳတ ဘုရားရွင္ အျဖစ္ သတၱ၀ါေတြကုိ ကယ္တင္ႏုိင္မယ့္ ဘုရားျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အစြမ္းရွိတယ္လို႔ သိျမင္ေတာ္မူတဲ့ အတြက္ သုေမဓာရေသ့ကုိ အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပၿပီး ႀကိဳက္ရာေရြးႏုိင္ေၾကာင္း မိန္႔ၾကားလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သုမိတၱာဆုိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက အနီးမွာ ရွိတဲ့ ေရကန္ထဲက ၾကာပန္းရွစ္ခိုင္ကုိ ယူၿပီး သုေမဓာ လက္ထဲကုိ ၾကာပန္းငါးခိုင္ လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ သူကုိယ္တိုင္လည္း ၾကာပန္းသံုးခုိင္ကုိ ကုိင္ၿပီး သုေမဓာရေသ့ ေျခရင္းမွာ ထုိင္ဖူးေျမာ္ရင္း ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္ မိန္းၾကားတဲ့ စကားေတာ္ကုိ နာယူေနပါတယ္။ သုေမဓာရေသ့က ငါကုိယ္တုိင္ ကိေလသာ အေႏွာက္အယွက္ အပူအပင္ေတြ ကင္းေ၀းၿငိမ္းေအးၿပီး ငုိေၾကြးျခင္း မ်ား ရပ္သြားသလို သူတပါးတုိ႔လည္း ကိေလသာ ကင္းျပတ္ ငုိေၾကြးျခင္းေတြ ရပ္ေစရမယ္ ဆိုကာ ကုိယ္တုိင္ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ ထုိးထြင္းသိလိုတဲ့ ဆႏၵ၊ သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားခ်မ္းသာကုိ ေဆာင္ရြက္လိုတဲ့ ဆႏၵမ်ားနဲ႔ သဗၺညဳတဉာဏ္ဆီ စြဲၿမဲစူးစုိက္ ေရွးရႈေဆာင္မႈ အဘိနီဟာရ (ဘုရားဆုကုိ ပန္ဆင္ ျခင္း) ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ထုိင္ေနတဲ့ သုမိတၱာက ပီတိအဟုန္ တုန္ခါသြားၿပီး “ဒီ ရွင္ရေသ့ ပါရမီေတာ္ေတြကုိ ျဖည့္က်င့္ေနစဥ္ ကာလတေလ်ာက္ သူလည္း လိုအပ္သမွ်ကုိ ျဖည့္ဆည္း ေပးတဲ့ ပါရမီ ျဖည့္ဘက္ ျဖစ္ပါရေစ” လို႔ ဆုပန္လိုက္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ႏွစ္ဦးလံုး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အျပည့္ရွိသူေတြပါပဲ။ သုမိတၱာက ဘုရားအေလာင္းေတာ္ အလိုျပည့္ဖုိ႔ ခ်စ္တတ္သူ၊ သုေမဓာကေတာ့ သတၱ၀ါေတြ အားလံုးအေပၚမွာ ခ်စ္တတ္သူလို႔ ဆုိရမွာေပါ့။ ဘုရားဆုပန္ၿပီး ခ်ိန္မွ စလို႔ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ရမွာ ပါရမီ ဆယ္ပါးကုိ မိမိရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာ၊ စည္းစိမ္အာဏာ၊ သားမယား အပါအ၀င္ သက္ရွိ သက္မဲ့ တြယ္တာစရာမွန္သမွ်ကုိ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျဖည့္က်င့္ရတဲ့ ႐ိုး႐ိိုးပါရမီ။ ေျခ၊ လက္၊ မ်က္စိ စတဲ့ ကုိယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ျဖည့္က်င့္ရတဲ့ ဥပပါရမီ။ မိမိအသက္ကုိ စြန္႔လႊတ္ျဖည့္က်င့္ရတဲ့ ပရမတၳပါရမီ စသျဖင့္ ပါရမီ ဆယ္ပါးလံုးကုိ သံုးဆင့္ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ရပါတယ္။ ဒါကုိ ပါရမီဆယ္ပါး အျပားသံုး ဆယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ပါရမီေတာ္ေတြကုိ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းတုိင္ေအာင္ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး ဘုရားျဖစ္မယ့္ ဘ၀မွာ ဘုရားေလာင္းေမြးဖြား ၿပီးတာနဲ႔ ဖခင္ သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးက ဘုရားမျဖစ္ေစလို ပဲ စၾက၀ေတးမင္း ျဖစ္ေစလိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေတာမထြက္ႏုိင္ေအာင္ အခုိင္ၿမဲဆံုးဆုိတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ဖုိ႔ သိဒၶတၱမင္းသားကုိ အသက္ ၁၆ႏွစ္ မွာပဲ ယေသာ္ဓရာနဲ႔ လက္ဆက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ယေသာ္ဓရာ ဆုိတာ ဒီပကၤရာ ဘုရားလက္ထက္မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ကုိ ခံယူစဥ္ကတည္းက ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ ဆုပန္ခဲ့ၿပီး ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ မေရတြက္ႏုိင္ေအာင္ ဆင္ရဲခ်မ္းသာကို မွ်ေ၀ခံစားဖက္အျဖစ္ အတူေနခဲ့ဖူးတဲ့ သံေယာဇဥ္ ဓာတ္ခံအားၾကီးသူ ျဖစ္လို႔ အခုေတြ႕ေတာ့လည္း သံေယာဇဥ္ဓာတ္ခံခ်င္း ေပါင္းစပ္မိၿပီး ျငင္းဆန္ဖုိ႔ ခြန္းအား ရပ္တန္႔ေစခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားေလာင္း ၂၉ႏွစ္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အုိသူ၊ နာသူ၊ ေသသူ တုိ႔ကုိ ျမင္ေတြ႕ၿပီး သတၱ၀ါအားလံုးကုိ ကယ္တင္မယ္ဆုိတဲ့ က႐ုဏာဓာတ္ေတြ ျပန္လည္ႏုိးထလာသလို ဒုကၡလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တရားက်င့္ေနတဲ့ ရဟန္းတပါးကုိ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရတဲ့ အခါမွာ ေတာထြက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲလိုဆံုးျဖတ္တဲ့ ေန႔မွာပဲ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သားဦးရတနာေလးဖြားျမင္ေၾကာင္း သိလိုက္ရတဲ့အခါ “ငါ့ရဲ႕ဘ၀လမင္းကုိ ဖမ္းခ်ဳပ္မယ့္ ရာဟုၿဂိလ္တခု တုိးလာျပန္ပါေပါ့” လို႔ သံေ၀ဂနဲ႔ ညဥ္းညဴေရရြတ္ လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီညရဲ႕ သန္းေခါင္ယံမွာပဲ ႀကီးမားတဲ့ စည္စိမ္မ်ားနဲ႔ အတူ ႏွလံုးသားရဲ႕ ကုိယ္ပြားပမာ တြယ္တာရတဲ့ ဇနီးနဲ႔ သားဦးေလး ကုိပါ စြန္႔ခြာၿပီး ေတာထြက္ခဲ့ပါတယ္။

သားဦးေလးဖြားျမင္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဇနီးနဲ႔ သားကုိ စြန္႔ခြာသြားတာဟာ ခင္ပြန္းတဦးအေနနဲ႔ေကာ ဖခင္တေယာက္ အေနနဲ႔ပါ တရားမွ်တမႈ ရွိပါရဲ႕လားလို႔ ေစာဒကတတ္ခ်င္ရင္ “ဒါေတြကုိ သံသရာအဆက္ဆက္ ပါရမီ ျဖည့္လာခဲ့ရတဲ့ ယေသာ္ဓရာသာ အသိဆံုးပါ” လို႔ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ နိယတဗ်ာဒိတ္ကုိ ခံယူၿပီးတဲ့ သဗၺညဳတ ဗုဒၶေလာင္းလ်ာ တစ္ေယာက္ ပါရမီ ျဖည့္တယ္ဆုိတာ ဇနီးမယားကုိ သာမက အဂၤါေျခလက္ အသက္ကုိပါ စႊန္႔လႊတ္ၿပီး ျဖည့္ရတယ္ဆုိတာ ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္ထံ ေတာ္ေမွာက္ကတည္းက သုေမဓာေကာ သုမိတၱာပါ ၾကားသိၾကပါတယ္။ သုေမဓာက ဒါေတြအားလံုးကုိ ျဖည့္ က်င့္မယ္လို႔ ခံယူတာကို ၾကားသိရတဲ့အခါ သုမိတၱာအမ်ိဳးသမီးေလးက ေယာက်ာ္းသားတစ္ေယာက္တည္း ပါရမီျဖည့္ရမယ္ ဆုိရင္ ဇနီးမယားနဲ႔ သားသမီးတုိ႔ကုိ စႊန္႔လႊတ္စရာ ဘယ္မွာ ရွိေတာ့မလဲ။ လစ္လပ္ေနတဲ့ ဒီကြက္လပ္ကုိ သူျဖည့္စြက္မယ္လို႔ အခုိင္အမာဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ “ပါရမီျဖည့္ဖက္” အျဖစ္ ခံယူခဲ့တာမို႔ အစြန္႔လွဴခံ ဇနီးမယား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရုတ္တရက္ ငုိေၾကြးရျခင္းနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ဂုဏ္ယူၾကည္ႏူးရျခင္း ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ ဘက္ရသ ႏွစ္ခုကုိ သုမိတၱာဘ၀ကေန ယေသာ္ဓရာ ဘ၀အထိ ဘ၀ေပါင္းအသေခ်ၤေတြမွာ အတူယွဥ္တြဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးတာက လႊဲလို႔ ဘယ္သူမွ မွ်ေ၀ခံစား နားလည္ႏုိင္စြမ္းရွိမည္ မဟုတ္ပါ။

ေနာက္ဆံုး ယေသာ္ဓရာ ေထရီမႀကီးကုိယ္တုိင္ ဘုရားရွင္ကုိ ေလွ်ာက္ထားရာမွာေတာ့ ဒီလိုပါရမီျဖည့္ဖက္ ျဖစ္ရဖုိ႔ ဘုရားပေစၥကဗုဒၶါနဲ႔ ရဟႏၲာမေထရ္ မေရမတြက္ႏုိင္တုိ႔ ထံမွာ ဆုေတာင္းခဲ့ရတယ္။ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ဇနီးအျဖစ္သိမ္းပုိက္ရန္ အတြက္သာမက အစားအစာအျဖစ္ အသံုးျပဳရန္ပါ သူတပါးကို ေပးလွဴခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ကြက္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ အရွင္ဘုရား သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ ရရွိေရးအတြက္ ပါရမီျဖည့္စြက္ရာမွာ ခ်မ္းသားျခင္းနဲ႔ ၾကံဳတဲ့အခါ ၀မ္းေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲမႈတုိ႔နဲ႔ ၾကံဳရတဲ့ အခါမွာလည္း စိတ္မခ်မ္းမသာ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေရွးဆုေတာင္မ်ားေၾကာင့္ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားေျခေတာ္ရင္းမွာ ဘ၀မ်ားစြာ ခ်စ္ၾကင္နာခဲ့ၿပီး ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ စြဲေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ အရွင္ဘုရားအေလာင္းအလ်ာ သုေမဓာရွင္ရေသ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ဖူးျမင္လိုက္ရ ကတည္းက “ငါ့ရဲ႕ အသက္ရွင္ျခင္းဟာ ရက်ိဳးနပ္လိုက္ေလ” ေအာက္ေမ့မွတ္ထင္ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက ပါရမီ ျဖည့္ဖက္ အျဖစ္ ေက်နပ္စြာဆုပန္ခဲ့သလို ဒီအခြင့္ကုိ လက္မလြတ္ေစဖုိ႔လည္း ဘုရားပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၲာအဆူ ဆူတုိ႔ ထံမွာ အႀကိမ္မ်ားစြာ ဆုေတာင္းခဲ့ရပါေၾကာင္း ေက်နပ္ပီတိ အဟုန္နဲ႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့တာေတြကုိ ၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ ယေသာ္ဓရာရဲ႕ရင္မွာ ဘယ္လိုခံစားမႈရွိတယ္ဆုိတာ အကဲခတ္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

ေတာထြက္ခါနီးမွ အေလာင္းေတာ္မင္းသားရဲ႕ သတိေပး၊ ကတိေပးစကားမ်ားျဖစ္တဲ့…
“ေက်နပ္မႈ အတြက္ ေတာင့္တတဲ့ ခ်စ္စိတ္ဟာ ဆႏၵျပင္းထန္သေလာက္ ခံႏုိင္ရည္ ခ်ည့္နဲ႔လွတယ္။ ႀကီးျမတ္ လိုမႈ အတြက္ ဘုရင္တကာတုိ႔ရဲ႕ ဘုရင္အျဖစ္ကုိ လက္ခံမိရင္ ျမင့္ျမတ္ျခင္းနဲ႔ ေအးၿငိမ္းမႈတုိ႔ကုိ လက္လႊတ္ဆံုး ႐ံႈးရလိမ့္မယ္။ ေက်နပ္မႈတုိင္းဟာ ငိုေၾကြးမႈနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရၿမဲ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာက သက္ေသျပခဲ့ၿပီး တစ္ေလာကလံုး မ်က္ရည္စဲေစဖို႔ အတြက္ အခ်စ္ဆံုး တုိ႔မ်က္ရည္ကုိ ေက်ာခုိင္းရေပဦးမယ္”။

“ေသာကေၾကာင့္ က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေလာကရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကုိ ေဆးေၾကာေပးမယ့္ ကမာၻၿပိဳမုိးႀကီး ျဖစ္လာမယ္ဆုိတာ ယံုၾကည္ၿပီး မင္း ေျဖရစ္ေလဦး” ဆုိတဲ့ သိဒၶတၳရဲ႕ ရင္တြင္းစကားကုိလည္း သားငယ္ကုိ ေခ်ာ့ျမဴသိပ္ရင္း ႏိုးတ၀က္ အိပ္တ၀က္နဲ႔ မ်က္ရည္စက္လက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ယေသာ္ဓရာ သိလိုက္ပါတယ္။ မုိးျဖစ္မယ့္ မ်က္ရည္ေတြကုိ မုိးျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္မယ့္လက္နဲ႔ မသုတ္ေစလိုလို႔သာ မတားခဲ့ေလသလား ဆုိတာလည္း ယေသာ္ဓရာပဲ အသိဆံုးျဖစ္မွာပါ။ ဒီေနရာမွာ ဘ၀အဆက္ဆက္ ပါရမီ ျဖည့္ဖက္တေယာက္မုိ႔ သာ ယေသာ္ဓရာႏွလံုးသားမွာ ခြဲခြာျခင္းခံႏုိင္ခဲ့ရတာပါ။ သာမန္ ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ မိန္းမသားတေယာက္ အတြက္ဆုိရင္ စိတ္ႏွလံုးမွာ တုန္လႈပ္ ၀မ္းနည္းသြားေစမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဘုရားေလာင္းဟာ ဆႏၵအမတ္၊ စီးေတာ္ျမင္း တုိ႔ကုိ ေခၚၿပီး ယေသာ္ဓရာကုိ ေက်ာခုိင္းလို႔ သစၥာရွာဖုိ႔ အတြက္ လွမ္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈနဲ႔ အတူ နန္းေဆာင္ကုိ ေက်ာခုိင္းလို႔ ေျခလွမ္းေတြကုိ လွမ္းထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ခ်စ္တာသိေပမယ့္ သစၥာရွာရမွာမုိ႔ ခြဲခြာခဲ့တာကုိ ယေသာ္ဓရာ ကုိယ္တုိင္ သိခဲ့ပါတယ္ေလ။ ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ေတာ္မူၿပီးတဲ့ေနာက္ ကပၸိလ၀တ္ျပည္ ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ယေသာ္ဓရာ ရွိတဲ့ နန္းေဆာင္ကို အေရာက္သြားလို႔ တရားေရေအးနဲ႔ ေသာကေတြကုိ ၿငိမ္းေအးရေအာင္ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ပါရမီျဖည့္ဖက္ အျဖစ္နဲ႔ ရွည္လ်ားတဲ့ ကာလတေလ်ာက္ မိမိအေပၚမွာ တန္ဖုိး ထား ေပးဆပ္ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ ယေသာ္ဓရာကုိ ဘုရားရွင္ကုိယ္တုိင္ “ယေသာ္ဓရာသည္ မိမိအေပၚမွာ ေက်းဇူးႀကီးမားခဲ့ပါေပတယ္” လို႔ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ခ်စ္လွ်င္ျမတ္ႏုိး ခ်စ္ပင္ပ်ိဳးၾကသူတုိင္း ေကာင္းေသာခ်စ္ျခင္းႏွင့္ ထာ၀ရခ်စ္ႏုိင္ၾကၿပီး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကုိ အတူရရွိ ခံစားႏုိင္ၾကပါေစ…


ကိုးကားခ်က္။ ။ဓမၼေဘရီ ဆရာေတာ္ႀကီး ေရးသားေသာ ဘုန္းရယ္ ကံရယ္ ကုသိုလ္ရယ္ စာအုပ္။