အခ်စ္ႏွင့္အမုန္း၏ သံသရာ

ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္ျခင္းသည္ ျဖစ္၏ ။

ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ မုန္းျခင္းသည္ ျဖစ္၏ ။

မုန္းျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္ျခင္းသည္ျဖစ္၏ ။

မုန္းျခင္းေၾကာင့္ မုန္းျခင္းသည္ ျဖစ္၏ ။

(အဂုၤတၱရနိကယ္၊စတုကၠနိပါတ္ ၊ေပမသုတ္)

ခ်စ္ျခင္းႏွင့္မုန္းျခင္းတုိ ့သည္ သဒၵါအားျဖင့္ဆုိေသာ္ အရကြဲ ေသာ္လည္း ဒြန္တြဲေနလွ်က္ရွိ၏ ။ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ ခ်မ္းသာျခင္း၊အတုိ ႏွင္အရွည္ ၊အနိမ့္ႏွင့္အျမင့္ အစရွိေသာအားျဖင့္ အရမတူေသာ္လည္း ဒြန္တဲြလွ်က္ရွိၾက၏ ။ သုိ ့ေသာ္ ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ တစ္ျပဳိင္တည္း ျဖစ္၍ မရသကဲ့သုိ ့ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ မုန္းျခင္းသည္လည္း တစ္ျပဳိင္နက္ထဲ ျဖစ္၍ မရေပ ။ကိေလသာေႏွာင္ထုံးျဖစ္ေသာ ဤခ်စ္ျခင္းႏွင့္ မုန္းျခင္းသည္ မဂ္ဖုိလ္မရေသး၍ ပုထုဇဥ္ သတၱဝါမွန္သမွ် ကုိ ခ်ည္ေႏွာင္ေနမည္သာ ။သံသရာေရယာဥ္ေၾကာမွာ စီေမ်ာေနသမွ် တစ္ခဏတာဘဝအေကြ ့မ်ားစြာ၌  တစ္ဦးႏွင့္

အလကၤာပညာ ရွိႏွစ္ဦး

ခင္မင္ရပါေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြ စာဖတ္ပရိသတ္အေပါင္းတုိ ့ကုိ ဒီတစ္ခါမွာ...တင္ျပမယ္ အလက္ာပညာရွိႏွစ္ဦးရဲ ့စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လုံးလဝီရိယထုတ္ျခင္းဆုိ တဲ့ အေၾကာင္းနဲ ့ပါတ္သတ္ပါတယ္ ဒီအေၾကာင္းရာေတြႏွင့္ပါတ္သက္လုိ ့ေမးခြန္းေတြဆက္တုိက္ေမး တဲ ့မိလိႏၵမင္းၾကီးက ေမးဖုိ ့အျမဲတက္ၾကြေနသလုိ ေျဖဖုိ ့ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ရွင္နာဂေသနာမွာလည္း တက္ၾကြရႊင္လန္းေနပါတယ္ ။အခုလည္းေဆြးေႏြးပြဲ အစမွာ မိလိႏၵမင္းသည္ ''အရွင္ဘုရားနာဂေသန 'ဤဝဋ္ဆင္းရဲသည္ အဘယ္သို႔ေသာ နည္းျဖင့္ ခ်ဳပ္ရာအံ့နည္း၊ တစ္ပါးေသာ ဆင္းရဲသည္လည္း မျဖစ္ေပၚရာပါအံ့နည္း'ဟု ၾကံစည္၍ ငါတို႔၏ ရဟန္း အျဖစ္သည္ ဤဆိုခဲ့ၿပီးေသာ အက်ဳိးရွိ၏ဟု ေအာက္ (ပဗၺဇၨပဥႇာ)၌ အရွင္ဘုရားတို႔ မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့ကုန္၏၊ အခြင့္မေရာက္မီ ေရွးဦးစြာကလွ်င္ လုံ႔လထုတ္ျခင္းျဖင့္ အဘယ္အက်ဳိးရွိသနည္း၊ အခြင့္အခါ ေရာက္မွသာ လုံ႔လထုတ္သင့္သည္ မဟုတ္ပါေလာ''ဟု ေမးေလွ်ာက္၏။ ရွင္နာဂေသနမေထရ္သည္ ''မင္းျမတ္ အခြင့္အခါေရာက္မွ လုံ႔လထုတ္ျခင္းသည္ လိုအပ္ေသာ

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သစၥာဥာဏ္အျမင္

တရားဦး ဓမၼစက္မွာ အႏွစ္သာရ (၃)ခ်က္ရွိပါတယ္။

၁။ ေရွာင္ရွားရန္ အစြန္းႏွစ္ဘက္၊

၂။ လုိက္နာရန္ အလယ္လမ္းႏွင္႔

၃။ ထုိးထြင္းသိျမင္ရာ သစၥာ(၄) ပါးတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

သမားေတာ္ႏွင္ ့ေဝဒနာရွင္

"လူမုိက္တိရစၦာန္ နိဗၺာန္စကားအလြန္ခါး၏"ဟူေသာဆုိရုိးစကားရွိေလသည္။ သင္ေလွ်ာ္ေသာေနရာ၊ သင္ေလွ်ာ္ေသာကာလ၌ တရားဓမၼေဆြးေႏြးေမးျမန္းျခင္းကုိ ကာေလန ဓမၼသာကစၦာ ဝါ ကာေလနဓမၼသဝနံဟုျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

ထုိေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရားေဟားၾကားေတာ္မူေသာတရားတုိ ့ကုိ ပညာရွိတုိ ့က ဝိဘ...ဝါဒ ေဝဖန္ပုိင္ျခား၍

သိနားလည္ေအာင္ လုပ္ခြင့္ရွိေသာ တရားဟုဆုိၾကေလသည္။  ထုိစကားသည္ မွန္၏။လူတစ္ေယာက္သည္ေမြးကတည္းကပညာအလင္းေရာင္ထြန္းေျပာင္ ၾကသူမ်ားမဟုတ္၊ထုိေၾကာင့္ သူေတာ္ဆည္းကပ္ ျမတ္တရားနာ ဟူေသာလမ္းစဥ္ကုိ လုိက္ရေပသည္။သူေတာ္ဆည္းကပ္ ျမတ္တရားနာ ဆုိသည္မွာ သိလုိေသာအရာကုိ သုတဓရ ဟုေခၚေသာ  ဗဟုသုတေဆာင္ထားေသာ ပုဂၢဳိလ္ကုိၾကားနာရသည္ ။

ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္

“ဂါမဏိ… လြန္ေလၿပီးေသာ အခါက သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မကင္းေသာ ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ရွိကုန္၏။ ယင္းတုိ႔ျဖင့္ ေႏွာင္ဖြဲ႔ကုန္၏။ ကေခ်သည္ သည္ ထုိသတၱ၀ါတုိ႔ အလယ္သို႔ ၀င္၍ ထုိသတၱ၀ါတုိ႔အား လြန္စြာႏွစ္သက္ျခင္း၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း၊ မုိက္မဲေတြေ၀ျခင္းငွာ တပ္မက္ႏွစ္သက္ေစတတ္ေသာ အာ႐ံု၊ မုိက္မဲေတြေ၀ ေစတတ္ေသာ အာ႐ံုတုိ႔ကို အနီးသို႔ေဆာင္၏။ ထုိကေခ်သည္ သည္ မိမိလည္း လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့လ်က္ သူတစ္ပါးတုိ႔ကုိလည္း လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့ ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ ေသသည္မွ ေနာက္၌ ပဟာသ အမည္ရွိေသာ ငရဲ၌ ျဖစ္ရ၏”
(သံယုတ္ပါဠိေတာ္)

သံသရာ အထဲက ဒါန

ဦးဇင္းတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ “ဒါန”ဆိုတဲ့စကားေလးကုိ ဦးဇင္္းတုိ ့ကေလးဘဝလူမွန္း သိတက္စ အရြယ္က တည္းက ၾကားဖူးခဲ့တာပါ။ တခ်ိဳ႔ေသာ လူေတြကလည္း ဒါနကုိ အထင္ကရႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ျပဳလုပ္လွဴဒါန္းေနၾကသလုိ တခ်ိဳ႔က်ျပန္ ေတာ့လည္း ကုိယ္ဒါနျပဳလုပ္လုိက္တာကုိ ျပဳလုိ႔ျပဳမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ အမႈမဲ့ မမွတ္မဲ့ေန ေနၾကပါတယ္။ ဒါနဆုိတာပါလဲ?။ ဦးဇင္းသိသေလာက္ ေျပာပါရေစ။ ဒါနဆုိတာ မိမိမွာရွိေသာ အရာ၀တၱဳပစၥည္းအပၚမွာထားတဲ့ တဏွာ၊ စြဲမတ္မႈ၊ တက္မတ္မႈေတြကုိ ျဖတ္ေတာက္တာပါ။တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒါနျပဳတာဟာ မိမိမွာ ရွိတဲ့ ေလာဘကုိ သတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေပးကမ္းလုိေသာ ေစတနာျဖင့္ ဒါနျပဳေနခ်ိန္တြင္ဒါနျပဳသူ၏ စိတ္ထဲမွာ အေလာဘစိတ္ႏွင့္ အမစၦရိယစိတ္တုိ႔ ျဖစ္ေပၚပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒါနဟာ မိမိရဲ့ေလာဘကုိ သတ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာပါ။

အေနတက္မွ အေသျမတ္ပါတယ္

ဘ၀တစ္ခုရလာျပီဆုိလွ်င္ေမြးဖြားျခင္းမွအစျပဳ၍ေသဆံုးျခင္းမွာအဆံုးသတ္ရပါတယ္။ ေသဆံုးျခင္းကိုမည္သူမွ လြန္ဆန္ႏုိင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ ထို႔သို႔ဆုိရလွ်င္ေသဆံုးဖို႔အတြက္ျပင္ ဆင္ဖို႔လိုအပ္ပါမည္။ ဘ၀ျဖစ္တည္လာတာႏွင့္ အိုျခင္း၊ နာျခင္းတုိ႔သည္လည္းၾကံဳဆံုရမည္ မွာမလြဲေပ။ အို၊ နာ၊ ေသျခင္းတရားတုိ႔သည္ ဆင္းရဲေၾကာင္းအမွန္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေရွးေရွး ဘ၀မ်ားက မုိက္အားၾကီးခဲ့၍ ယခုအခ်ိန္တုိင္ေအာင္ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေနရသည္ကို သတိသံေ၀ဂရၾကပါေစ။ ေရွးကဘုရားအဆူဆူပြင့္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘုရားမျမင္ တရားမခင္ေသာေၾကာင့္ယခုတုိင္ ေအာင္သံသရာခရီးသည္ရွည္လ်ားေနရပါေတာ့သည္။ ယေန႔အခ်ိန္ မွာေနေရးအတြက္ၾကိဳးစားေနရသလိုေသး ေရးအတြက္လည္းျပင္ဆင္သင့္ပါၿပီ။ လက္ရွိဘ၀ခႏၶာကို သံသရာေကာင္းက်ိဳးအတြက္အသံုးခ်တက္ဖို႔အၾကံေပး ပါရေစ။

လူ႔ဘ၀ကို ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ လာၾကသလဲ..?

ဦးဇင္းတုိ႔ေတြသည္ အသိဉာဏ္ပညာ ရွိေသာ၊ ေ၀ဖန္စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိေသာ လူ႔ဘ၀၊ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ေနထုိုင္က်င္လည္ ေနၾကသူေတြပါ။ ဒီလို လူ႔ဘ၀ကို ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ လာၾကသလဲ..? ဘာကိစၥနဲ႔လာၾကသလဲ..? ငါကေတာ့ အင္မတန္ ရခဲလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ ငါ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ..? ငါ ဘာေတြလုပ္သင့္လဲ..? စသျဖင့္ မိမိတုိ႔ ကိုယ္တုိင္ စမ္းစစ္သင့္တယ္ လို႔ ထင္မိပါတယ္။ `ဤလူ႔ေလာကကို ဦးဇင္းတုိ႔ ဘာကိစၥႏွင့္ လာၾကပါသလဲ´လို႔ေမးလွ်င္၊ ေအာက္ပါအတုိင္း အေျဖ(၄)မ်ိဳး ရရွိပါလိမ့္မယ္။

တိဟိတ္ႏွင့္ ဒြိဟိတ္ကို နားလည္ျခင္း

တိဟိတ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးအနက္ကေတာ့ တိဆိုတာ သံုး၊ ဟိတ္ဆိုတာ ေဟာတု အေၾကာင္းရင္း အေျခအျမစ္။ ဒါေၾကာင့္ တိဟိတ္ဆိုတာ အေၾကာင္းရင္း အေျခအျမစ္သံုးပါးႏွင့္ျျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္ေပါ့။

အေၾကာင္းဆိုတာကေတာ့ ဒီဘ၀မွာ ဒုကၡဆင္းရဲအေပါင္းက ကၽြတ္လြတ္ႏိုင္တဲ႔၊ မဂ္ၪာဏ္ဖိုလ္ၪာဏ္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ရသင့္ရထုိက္တဲ႔ အေၾကာင္းကိုေျပာတာ။ အဲဒီသံုးပါးျပည့္စံုရမယ္ေပါ့။ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ႏိုင္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္မွသာလွ်င္ ေလာကီေရာ၊ ေလာကုတၱရာေရာ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။

စာမူမ်ားဖိတ္ေခၚျခင္း

စာမိတ္ဆက္

ဓားမ,ဟာ မေသြး မခုတ္ဘဲ ပစ္ထားလွ်င္ သံေခ်းတက္၍ အသုံးမ၀င္ေသာ ဓားတုံးပဲ ျဖစ္မည္၊ မိမိ ဦးေႏွာက္၊ အေတြး၊ အသိပညာမ်ားကို အသုံးမခ်ဘဲ ပစ္ထားလွ်င္ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးေျပာသလုိ Idea to Action မျဖစ္ဘူးဆုိလွ်င္ ဦးေႏွာက္ ေခ်းတက္သြားႏိုင္သည္၊ စမ္းေရ ေခ်ာင္းေရတုိ႔သည္ တသြင္သြင္ စီးလွ်က္ လႈပ္ရွားေနမွသာလွ်င္ ၾကည္လင္ေသာ ေရျဖစ္ႏုိင္မည္၊ အလားတူပင္ မ်ားမ်ားေတြး မ်ားမ်ား ေရးျပီး ဦးေႏွာက္ကို မ်ားမ်ား အလုပ္ ေပးေနမွသာလွ်င္ အသိပညာမ်ားလည္း ၾကည္လင္ျပတ္သားျပီး အေတြးသစ္ အျမင္သစ္မ်ား တီထြင္ ဖန္တီးႏုိင္မွာ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ ကေလာင္ဓားကို ေသြးလုိေသာ မိမိ၏ ဦးေႏွာက္ကို လႈပ္ရွားမႈမ်ား ေပးလုိေသာ ကေလာင္ရွင္မ်ားကုိ ေအာက္ပါ စာေစာင္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔က ၾကိဳဆုိေနပါသည္။