Wednesday, July 4, 2012

ဘဝကုန္သည္

အပၸမာေဒါ အမတပဒံ၊ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ။
အပၸမတၱာ န မီယႏၲိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။
 မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းသည္ နိဗၺာန္၏အေၾကာင္းတည္း၊ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္း၏အေၾကာင္းတည္း၊ မေမ့မေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္မမည္ကုန္၊ ေမ့ေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္ မည္ကုန္၏။(ဓမၼပဒ၊အပၸမာဒဝဂ္)

က်ဳပ္နာမည္က "မဟာဓနိဝါဏိဇ" လုိေခၚတယ္။ျမန္မာလုိဆုိရင္ "ဥစၥာကုန္သည္ၾကီး"လုိ ့ေျပာရင္ရတယ္ေပါ့
ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါဆုိသလုိ က်ဳပ္အလုပ္ကလည္း အဝတ္ကုန္သည္ အလုပ္ပါပဲ ။ေနတာကေတာ့ဗာရာဏသီျမဳိ ့မွာေနတယ္ ။ဗာရာဏသီျမဳိ ့က ထြက္တဲ့ အဝတ္ေတြကုိ ျမဳိ ့တကာလွည္ေရာင္း၊တစ္ခါအဲ့ဒီျမဳိ ့ကထြက္တဲ့ ကုန္ေတြ ျပန္ဝယ္ျပီး က်ဳပ္ဇာတိ ဗာရာဏသီျမဳိမွာ ျပန္ေရာင္းတယ္ ။အဲ့ဒီလုိ နဲ ့က်ဳပ္တစ္ေန ့ေတာ့ သာဝတၳိျမဳိ ့သုိ ့သြားျပီး အဝတ္ေရာင္းထြက္ဖုိ ့စိတ္ကူးရတယ္ ။လွည္းငါရာႏွင့္အဝတ္ေတြ အျပည့္တင္ ေန ့ေကာင္းရက္သာေလး ဘာေလးေရႊျပီး ဗာရာဏသီျမဳိ ့က ထြက္ခဲ့တယ္ ။

က်ဳပ္တုိ ့ ဗာရာဏသီနဲ ့သာဝတၳိကလည္း ေဝးေတာ့အေဝးသားၾကားမွာ ျမစ္တစ္စင္းကလည္းရွိေသးတယ္ က်ဳပ္လည္းျဖစ္ေရာက္ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္ ။ခရီးကလည္းအေတာ္ေပါက္ျပီးဒီျမစ္ကုိကူးျပီး ဟုိဘက္ကမ္းေရာက္ရင္ သာဝတၳိျမဳိ ့ကမေဝးေတာ့ဘူး ။ခု-ငါတုိ ့တစ္ေတြေရာ ႏြားေတြေရာ -ပင္ပန္းလွပါျပီ ။ဒီျမစ္ကုိဒီေန ့မကူးေသးပဲ ေနာက္ေန ့မွကူးမယ္ဒီေန ့ညဒီေနရာစခန္းခ် အနားယူရရင္ေကာင္းမွာပဲလုိ ့စဥ္စားမိတယ္ ။
ဒါနဲ ့က်ဳပ္လွည္းသမားတုိ ့ကုိ ဒီေနရာ ဒီတစ္ည နားမယ္ ႏြားေတြျဖဳတ္ျပီး အစာေကြ်းၾက ေရတုိက္ၾကလုိ ့ေအာ္ေျပာလုိက္တယ္ ။
အခုက်ဳပ္တုိ ့စခန္းတဲ့ ေနရာက ျမစ္ေဘးဆုိေတာ့ သဘာဝရႉခင္းေတြကလွတယ္ ။ျမစ္ေရကေတာ့အျပည့္မရွိဘူး အေပၚယံနည္းနည္းပဲ စီးဆင္းေနတယ္ ။က်ဳပ္တုိ ့ျဖတ္ကူးမယ္ဆုိ ရင္ ကူးလုိ ့ရတာေပါ့လွည္းတစ္ဝက္မေရာက္ တစ္ေရာက္ပဲေရကနတ္မယ္ထင္တယ္ ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ေနမင္းၾကီးက ဝင္လု ဝင္ခင္ျဖစ္ေနျပီေပါ့ ။ျမစ္ေၾကာင္းဆုိ ေတာ့သစ္ပင္အကာကြယ္ မရွိေတာ့ ေလကလည္း တဟူးဟူးတုိက္ခတ္ေနတယ္ ။

ပထမေတာ့ ေလကတဟူးဟူးဆုိေတာ့ က်ဳပ္ဘာမွမပူပင္ပါဘူး သိပ္မၾကာခင္လည္းေရာက္ေရာ မုိးနံ ့ေတြကပါလာတယ္ ။ဒါနဲ ့က်ဳပ္အျပင္ကုိအကဲခတ္လုိက္ေတာ့ မုိးစေန ေလရာဟု ဆုိသလုိ စေနေထာင့္မုိးေတြ ေမွာင္လုိ ့။က်ဳပ္စုိးရိမ္စိတ္ေတြဝင္ျပီး လွည္းသမားေတြကုိ သတိေပးလုိက္တယ္  ။မိတ္ေဆြတုိ ့ မုိးသားေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာျပီ အဝတ္ေတြ မုိးမရြဲေအာင္ ဂရုစုိက္က်လုိ ့။ က်ဳပ္ေျပာျပီး သိပ္မၾကာဘူး မုိးခ်ိန္းသံေတြက တဂ်ိမ္း၈်ိမ္းနဲ ့ လွ်ပ္စီးေတြကလဲ တဝင္းဝင္း က်ဳပ္ဘဝမွာ ဒီေလာက္ သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာတဲ ့မုိးကုိ မၾကဳံသဖူးေလာက္ပဲ ။ရြာေတာ့လည္း ညလုံးေပါက္ကုိ ရြာခ်တာဆုိေေတာ့ ျမစ္ေရကလည္း တစ္လုံးျပည့္ပဲ စီးဆင္တယ္ ။အထက္ေဒသေတြမွာလဲ သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာေတာ့ ျမစ္ေရက က်မသြားးဘူး။ တစ္ရက္က်နုိး ႏွစ္ရက္က်နုိးနဲ ့ ေမ်ာ္ကုိးေနေပမယ့္ ခုႏွစ္ရက္ျပည့္မွပဲ ျမစ္ေရက က်သြားတယ္ ။
ျမစ္ေရက်က်ျခင္း က်ဳပ္တုိ ့ျဖတ္မကူးရဲေသးဘူး ေတာ္ေတာ္ၾကာ ျမစ္ေရအေခ်ေနအကဲခတ္ျပီးမွ ၾကည့္ကူးၾကတယ္ ။ သာဝတၳိျမဳိ ့တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္တာနဲ ့ က်ဳပ္တုိ ့တစ္ေတြ သာဝတၳိျမဳိ ့ဆီဦးတည္ေေမာင္းတယ္ ။ သာဝတၳိျမိဳ ့ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း နကၡတ္ပြဲသဘင္နဲ ့ကစားေနတာနဲ ့က်ဳံျပန္ေရာ ။ကံဆုိးမသြားရာ မုိးလုိက္လုိ ့ရြာ ဆုိသလုိက်ဳပ္ေတာ့ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ျပီေပါ့ ။နကၡတ္ပြဲသဘင္ကလည္း တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ခုႏွစ္ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္၊ ျမစ္ေရၾကီးလုိ ့့ ခရီးဖင့္တာက ခုႏွစ္ရက္ နကၡတ္ပြဲသဘင္နဲ ့ဆုံလုိ ့ေစ်းမေရာင္းရတာက ခုႏွစ္ရက္ဆုိေတာ့ (၁၄)ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ အခ်ိန္ေတြ အခ်ိန္ေတြအလဟႆကုန္တယ္။ အသြားအျပန္ ကုန္တဲ့ ရက္ေတြ ထည့္ေရတာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ရဲ့အျပစ္ေတြပါပဲ ။ျမစ္ကုိကူးးလုိ ့ရပါလွ်က္ ေန့ေရႊ့ ညေရႊ ့လုပ္မိတာပဲကုိ ၊ျမစ္ကုိတန္းကူးရင္(၁၄)ရက္ၾကီး   ဘယ္အလကားျဖစ္ေတာ့မလဲ။  ခုေတာ့(၁၄)ရက္တြင္ဘယ္ကေတာ့မလဲ။
က်ဳပ္မွာပါတဲ့ ပစၥည္းေတြေရာင္းျပီး သာဝတၳိျမဳိ ့ထြက္ကုန္ေတြက ဝယ္ရဦးမယ္ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးကုန္ရဦးမယ္ ။ဘယ္သူမျပဳ မိမမွ ုပါပဲေလ ။
ဒါနဲ ့က်ဳပ္ အေျခေနအရပ္ရပ္ကုိ ျပန္သုံးသပ္တယ္ ။ဗာရာဏသီက ထြက္လာတာလည္း ၾကာျပီ ခုထိ ကုန္ေရာင္ကုန္ဝယ္မလုပ္ရေသးဘူး ဒီအတုိင္းလွည့္ျပန္ရင္လည္း က်ဳပ္ရႉံးမွာေပါ့။ အင္းေလဒီမွာပဲေနျပီး အလုပ္ေလးဘာေလးလုပ္ တစ္ဖက္ကလည္း အဝတ္ေတြကုန္ေအာင္ ေရာင္းရေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီလုိ က်ဳပ္စဥ္စားျပီး လွည္းေတြခြ်တ္ခုိင္းျပီး သင္တင့္မယ္ အရပ္ကုိရွာၾကတယ္ ။
 ဘုရားရွင္အမႉးျပဳေသာသံဃာေတာ္ေတြ ဆြမ္းခံၾကြရင္း  က်ဳပ္ရဲ့အၾကံစည္ေတြကုိ သိေတာ္မူလုိ ့ ျပဳံးေတာ္မူတာဆုိပဲ။အဲဒါကုိ အရွင္အာနႏၵာက ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့မွာ တစ္ႏွစ္ေနမယ္ ၾကံေနတယ္။ဒါေပမယ္ ့က်ဳပ္အသက္က (၇)ရက္ပဲရွင္မယ္ဆုိတာသိလုိ ့ ျပဳံးေတာ္မူတာပါတဲ့။
ဒါေတြအားလုံးကုိ အရွင္အာနႏၵာလာေျပာလုိ ့က်ဳပ္သိရတာပါ ။သိသိခ်င္းေသရမွာကုိ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ေအးေလ..က်ဳပ္မွာ ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြ လုပ္မိမွာမဟုတ္ဘူး ။ခုေတာ့က်ဳပ္ဘုရားအမႉးရွိတဲ့ သံဃာေတြပင္ျပီး ဆြမ္းကပ္ၾက ေဝယ်ာဝစၥကုသုိလ္ေတြျပဳနဲ ့  ဒီေန ့ပါဆုိရင္ခုႏွစ္ရက္တိတိျပည့္ျပီေလ ။

က်ဳပ္အသက္ရွင္ရမည့္ (၇)ရက္တိတိလုံး က်ဳပ္ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြပဲ ျပဳလုပ္ေတာ့တာေပါ့ ။က်ဳပ္ေသေတာ့မည္ရက္ကုိ မသိရခင္ က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့မွာ တစ္ႏွစ္တိတိေနဖုိ ့ၾကံစည္တယ္ ။ဒီအလာတုန္းကလည္း မုိးရြာမယ္မွန္းမသိလုိ ့နားလုိိက္မိလုိက္ က်ဳပ္ခရီးစဥ္ေတြ ကစဥ္ကလ်ားျဖစ္ခဲ့ရတယ္
ခုေတာ့ က်ဳပ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုေတြ က က်ဳပ္သြားရမယ္သံသရာ ခရီးမွာ ကစဥ္တလ်ားမျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးမွာေတာ့ အေသခ်ာပါပဲ ။
အႏုေမာဒနာတရား နာၾကားဖုိ ့အတြက္ဘုရားရွင္ရဲ့ သပိတ္ေတာ္ကုိ လွမ္းယူလုိက္တယ္။ဘုရားရွင္က လူမုိက္ေတြဟာ မျမဲတဲ့ခႏၶာကုိယ္န ဲ့ အသက္ျမဲတယ္ထင္ျပီး ဒီေနရာမွာ မုိးဥတု ေႏြဥတု ေဆာင္းဥတုေတြမွာ ေနဖုိ ့ေတြးၾကံၾကတယ္ ။မိမိရဲ့ အသက္ခႏၶာ နဲ ့ခႏၶာရဲ့အႏၱရယ္ကုိ မသိၾကဘူးလုိ ့ ေဟာတယ္။က်ဳပ္ရဲ့အေၾကာင္းကုိ သိထားေတာ္မူေတာ့ က်ဳပ္နဲ ့ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေဒသနာကုိ ေဟာေတာ္မူတာပါပဲ။ တရားေဒသနာအဆုံးမွာ က်ဳပ္ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ အသက္နဲ ့အမွ် ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္သူ ျဖစ္သြားရလုိ ့ငါးပါးသီလကုိလည္း ခါးဝတ္ပုဆုိး လုိ ့ျမဲျမံစြာ က်င့္တဲ့သူ ျဖစ္ျပီဆုိတာ က်ဳပ္ကုိက်ဳပ္သိလုိက္တယ္ ။ အဝိဇၨာေတြ ပိတ္ဖုံးေနတဲ့ က်ဳပ္ရဲ့စိတ္ေတြ  အသက္နဲ ့ခႏၶာျမဲမယ္ထင္ျပီး ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ စိတ္ေတြကုိ ခုမွပဲ က်ဳပ္သတိထားမိေတာ့တယ္ ။ဟုတ္ပါတယ္။ ယခုခရီးစဥ္ဟာ က်ဳပ္အတြက္ မေျပာပေလာက္တဲ့ ေလာကီကုန္ေတြ ရွုံးေပမယ္ ့ သံသရာအဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အျမတ္ေတြက်န္ခဲ့တယ္ေလ ။က်ဳပ္ရင္ႏွီးလုိက္ရတာက မုံးညွင္းေစ့ေလာက္ေလ  က်ဳပ္ျပန္ရလုိက္တဲ့ အျမတ္ေတြက ျမင့္မုိ္ရ္ေတာင္ေပါင္း ရာေထာင္မကတဲ့ အျမတ္ ေလာကုတၱရာ ဥစၥာေတြပါပဲ ။


ဘုရားရွင္က က်ဳပ္သာဝတၳိျမဳိ ့ေနမယ္ဆုိတာကုိ ၾကံစည္တာကုိ သိလုိ ့အရွင္အာနႏၵာကုိ မိန္ေတာ္မူတဲ့အခါ တရားတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေဟာေတာ္မူတယ္တဲ့။ နတ္ျဖန္မွာကုိယ့္အသက္ရွင္မယ္ ေသရမယ္ဆုိတာကုိ မည္သူမွ မသိနုိင္ ဒါေၾကာင့္ကုိယ္အသက္ရွင္ေနရတဲ့ ယေန ့မွာ အပၸမာဒဆုိတဲ့ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ တဲ့ သတိနဲ ့ကုသုိလ္ေတြ ျပဳလုပ္သင္တယ္ ။ေသမင္းဆုိတာ တံစုိးလက္ေဆာင္ေတြ၊ေခ်ာျမဴးတဲ့ စကားေတြနဲ ့ျဖားေယာင္လုိ ့မရဘူးလုိ ့ေဟာေတာ္မူတယ္ ။

က်ဳပ္ဘဝကုိ က်ဳပ္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ ဒီေန ့မွာ (၇)ရက္လည္းေစ့ျပီမုိ ့က်ဳပ္အသက္ရွင္ ဖုိ ့ နာရီပုိင္းပဲက်န္ေတာ့တယ္ေလ ။ ဘုရားရွင္ေပးေတာ္တဲ့ မဂၢင္ယာဥ္ၾကီးနဲ ့ တစ္ဆင္ျပီးတစ္ဆင့္ ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္ေအာင္ အပၸမာဒတရား လက္ကုိင္းထားျပီး သံသရာခရီးလက္က်န္ဘဝ ေတြကုိ က်ဳပ္သြားရဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ ့တစ္ေတြလည္း က်ဳပ္ဘဝဇာတ္လမ္းကုိ ၾကည့္ျပီး အပၸမာဒတရားနဲ ့ မဂၢင္ယာဥ္ေလွကားေတြ တစ္ထစ္ျပီးတစ္ထစ္နိဗၺာန္ကုိ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ။

    စာၾကြင္း-ဓမၼပဒအဌကထာ(ဒု)မဟာဓနဝါဏိဇဝတၳဳ။
ကုန္သည္သည္ ဘုရားရွင္ တရားေဒသနာအဆုံးေသာတာပန္
ျဖစ္သြားျပီး ညေနေစာင္းအခါ ရုတ္တရက္ ေခါင္းကုိက္ေဝဒနာ
ျဖင့္ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ေသာတာပန္ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ဆုံး(၇)ဘဝ
၌ ပရိနိဗၺာန္စံရပါမည္ ။
                                                              ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲၾကပါေစ ေရႊျဖဴးေလး
                                                                  



1 comment:

  1. Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

    ReplyDelete